บทที่ 1362 อินชิงเสวียน

“ลูกชายของข้า”

อินชิงเสวียนโยนกุ้งมังกรน้อยลงในตะกร้า แล้วล้างมือถังเล็กๆ ใกล้ๆ

เสี่ยวหนานเฟิงไม่กลัวคนแปลกหน้า พูดด้วยน้ำเสียงแหลมใสไร้เดียงสาว่า “สวัสดีพี่สาว ข้าชื่อเย่จ้าวเอ๋อร์”

เมื่อเห็นปากเล็กๆ ที่พูดปากหวานของลูกก อินชิงเสวียนก็ยิ้มด้วยความรัก

“จ้าวเอ๋อร์เก่งมาก”

เมื่อได้ยินคำชมของแม่ เสี่ยวหนานเฟิงก็มีความสุขมาก หน้าอกเล็กๆ ยืดสูงขึ้นเล็กน้อย เขากะพริบตาที่ดูเหมือนมณีสีดำขนาดใหญ่ มองดูลั่วสุ่ยชิงอย่างสงสัย

“พี่สาวอยากจับกุ้งด้วยไหม ท่านแม่บอกว่าอันนี้อร่อย”

ลั่วสุ่ยชิงชอบเด็กมาก โดยเฉพาะเด็กน่ารักน่าเอ็นดูอย่างเสี่ยวหนานเฟิง ใบหน้าดวงเล็กที่ขาวเนียนละเอียด คิ้วที่ยกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นความสง่างาม และดวงตากลมโตที่สดใส คู่กับริมฝีปากทั้งสองที่เม้มเล็กน้อย ซึ่งปากเล็กๆ นั้นดูคล้ายกับเย่จิ่งอวี้มาก

นางค่อยๆ นั่งลงและพูดกับเสี่ยวหนานเฟิงอย่างอ่อนโยนว่า “พี่สาวไม่จับหรอก แม่ของเจ้าเป็นคนที่สุดยอดมากจริงๆ ทั้งยังทำอาหารอร่อย”

เมื่อได้ยินลั่วสุ่ยชิงยกย่องแม่ของตัวเอง เสี่ยวหนานเฟิงก็ค่อนข้างภูมิใจ เขามองไปที่อินชิงเสวียน และพูดว่า “แม่ของข้าเป็นคนที่มีสุดยอดที่สุดในโลก”

ลั่วสุ่ยชิงเม้มริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม ยื่นมือออก ค้างอยู่กลางอากาศ แต่แล้วก็ชักมือกลับ

เสี่ยวหนานเฟิงก้าวไปข้างหน้าหลายก้าว เงยหน้ากลมๆ ขึ้น แล้วถามว่า “ท่านอยากอุ้มข้าหรือ”

อินชิงเสวียนชะงัก มองไปที่ลั่วสุ่ยชิง แม้ว่าจะไม่รู้สึกถึงความอาฆาตพยาบาท แต่อย่างไรก็เป็นศัตรู อินชิงเสวียนจึงค่อนข้างกังวล

หากไม่มีความเกี่ยวพันไปถึงแว่นแคว้น อินชิงเสวียนอาจลงมือไปแล้ว ท้ายที่สุดแล้วเจ้าสำนักเซี่ยว ก็ใจดีกับนางมาก และนางก็เคารพชายชราที่ดื้อรั้นคนนี้มาก

อย่างไรก็ตาม นางในฐานะฮองเฮาแห่งต้าโจว ไม่สามารถมุ่งความสนใจไปที่ความขุ่นเคืองส่วนตัวได้ แต่ยังต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของผู้คนในใต้หล้าด้วย

ในเวลานี้ อินชิงเสวียนเข้าใจทันที ว่าทำไมฮ่องเต้จำนวนมากจึงทำอะไรตามใจตัวเองไม่ได้ ไม่สามารถทำตามที่ตัวเองพอใจได้

ผู้ที่อยู่ในตำแหน่งที่เหนือกว่า ไม่เพียงแต่สนใจผลประโยชน์ส่วนตัวของตนเองเท่านั้น แต่ยังควรชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสียของใต้หล้าให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ลั่วสุ่ยชิงยืนขึ้น ดวงตายังคงมองจับไปที่เสี่ยวหนานเฟิง

“เจ้าน่ารักมาก ข้าอยากอุ้มเจ้าจริงๆ”

เสี่ยวหนานเฟิงอ้าแขนด้วยท่าทางเชิญชวนทันที

พูดด้วยน้ำเสียงเด็กๆ “ได้สิ ข้าอนุญาตให้พี่สาวอุ้มข้า”

“จ้าวเอ๋อร์”