บทที่ 1392 ผู้ที่ใกล้เคียงกับเทพ

“เจ้าเป็นใคร”

อินชิงเสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกเหมือนเคยเห็นดวงตาคู่นี้มาก่อน แต่ก็นึกไม่ออก

คนผู้นั้นจ้องมองนางเงียบๆ ดวงตาสงบเยือกเย็น ไม่แสดงความอาฆาตพยาบาทหรือความอบอุ่นใดๆ

ไร้รูปร่างราวกับน้ำอย่างแท้จริง ทำให้ผู้คนแยกแยะความคิดที่แท้จริงของเขาได้ยาก

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พูด อินชิงเสวียนจึงถามอีกครั้ง “เจ้ามาที่อิ๋นเฉิงด้วยจุดประสงค์ใด หากไม่พูด จะถือเป็นคนทรยศ”

นางค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น แสงสีม่วงก็เปล่งแสงเรืองรองออกมาจากฝ่ามือของนาง

จู่ๆ คนผู้นั้นก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าอีกก้าว

“เจ้าอยากรู้งั้นหรือ ข้าบอกเจ้าก็ได้”

อินชิงเสวียนรู้สึกว่าดวงตาไหววูบ จากนั้นก็รู้สึกแน่นลำคอ และถูกพาขึ้นไปบนท้องฟ้า

มันเร็วเกินไป ด้วยความสามารถในปัจจุบันของนาง กลับไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่าคนชุดดำมาอยู่ข้างหลังนางได้อย่างไร ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเยียบเย็นจับขั้วหัวใจ

คนผู้นี้คือใครกันแน่ บุคคลที่มีชื่อเสียงในยุทธจักร นางก็พอจะรู้จักเป็นส่วนใหญ่ แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่านอกจากอิ๋นเฉิงและตำหนักเทพแล้ว จะยังมีคนที่มีการบำเพ็ญตบะในระดับสูงเช่นนี้

ไม่สิ สิ่งนี้ไม่สามารถเรียกว่ามนุษย์ได้

เพราะจนถึงตอนนี้ นางยังไม่รู้สึกถึงความอาฆาตพยาบาทและเจตนาฆ่าของอีกฝ่าย

คนแบบไหนกัน ถึงสามารถซ่อนความคิดของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยไม่เปิดเผยออกมาแม้แต่น้อย

อินชิงเสวียนนึกถึงใบมีดทะมึนแห่งมิติ ยังนึกถึงทักษะห้าสิบห้าสิบ อย่างไรก็ตาม นางถูกควบคุมลำคอไว้ จึงไม่สามารถใช้กระบวนท่าเหล่านี้ได้เลย

ดูเหมือนว่าคนผู้นั้นจะอ่านความคิดของนางได้ กล่าวอย่างใจเย็น “อย่าดิ้นรน ไม่อย่างนั้นเจ้าอาจตายจริงๆ ข้าแค่อยากให้เจ้าได้เห็นเรื่องสนุกๆ”

อินชิงเสวียนบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์

“เจ้าเป็นใครกันแน่ เจ้าจะทำอะไร ที่นี่คือเพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิง ยอกฝีมือชาวยุทธ์ทั้งหมดมารวมตัวกันที่นี่ หากกล้าโจมตีข้า เจ้าอย่าหวังว่าจะสามารถหลบหนีออกไปได้”

“ด้วยความสามารถของข้า เจ้าคิดว่าเจ้าเมืองแห่งเพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิงและเจ้าตำหนักแห่งตำหนักเทพ เป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้กระนั้นหรือ”