บทที่ 1393 ไม่สามารถมองทะลุความคิดในใจได้

ถูกแล้ว เป็นคำว่าปรากฏเด่นชัดออกมาจริงๆ

เพราะพวกเขาไม่ได้มาจากที่ไหน แต่โผล่ขึ้นมาจากอากาศอย่างเงียบๆ เหมือนผี ซึ่งน่าสะพรึงกลัวมาก

เมื่อมองดูคนเหล่านี้ อินชิงเสวียนก็มีเหงื่อเย็นๆ ผุดออกมา แต่ในไม่ช้า นางก็คิดออก

คนเหล่านี้ย่อมไม่ใช่ผีอยู่แล้ว แต่เป็นค่ายกล เป็นค่ายกลที่เคลื่อนย้ายพวกเขามาที่นี่!

การคาดเดานี้ ทำให้อินชิงเสวียนสามารถระบุตัวตนของคนชุดดำได้อย่างรวดเร็ว เขาเป็นคนแคว้นเฟยเหยาจริงๆ แต่เขาไม่ใช่ลั่วสุ่ยชิง

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนว่า “นั่นใคร”

“บังอาจ!”

“อ๊าก!”

เสียงต่างๆ ดังก้องอยู่ในอิ๋นเฉิง อิ๋นเฉิงก็จุดไฟทันที ทำให้ค่ำคืนที่มืดมิดสว่างไสว

เสียงอาวุธดาบกระบี่ดังขึ้นในเมือง ความเงียบในยามค่ำคืนก็ถูกทำลายลง

อินชิงเสวียนหัวเราะเย้ยหยัน

“นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการให้ข้าดูหรือ เกรงว่าเจ้าจะไม่เข้าใจความแข็งแกร่งของชาวยุทธ์ในจงหยวนแล้วล่ะ”

คนชุดดำไม่พูด เขาเพียงแต่ยืนเงียบๆ บนหลังคา ชื่นชมการสังหารที่ด้านล่าง สิ่งที่แปลกก็คือระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่สูงนัก แต่ดูเหมือนจะกลายเป็นกลุ่มก้อนอากาศธาตุ ไม่มีใครสังเกตเห็น

นี่ก็ต้องเป็นค่ายกลเหมือนกัน!

หากทุกคนรู้กลอุบายนี้ ก็ยังป้องกันไม่ทันจริงๆ

แต่ใช้เวลาไม่นาน การฆ่าสังหารก็หยุดลง

เฮ่อยวนสั่งให้คนตรวจนับจำนวนผู้บาดเจ็บและศพของผู้บุกรุก

อินชิงเสวียนสับสนอีกครั้ง

“นี่หรือคือสิ่งที่เจ้าอยากให้ข้าดู?”

ชายในชุดดำพยักหน้า ในเวลานี้ มีสายลมพัดผ่าน อินชิงเสวียนได้กลิ่นธูปรางๆ

หรือว่าคนนี้เป็นหลวงจีน?

แต่ดูไม่เหมือนกลิ่นไม้จันทน์ในวัด?