บทที่ 1394 เมื่อเกิดขึ้นแล้วจงยอมรับอย่างสงบ

เมื่ออินชิงเสวียนฟื้นขึ้นมา ก็เป็นเวลาเช้าแล้ว

ลมหนาวพัดผ่านไป จิตใจก็แจ่มใส

นางยืนขึ้นจากพื้น กวาดสายตามองไปรอบๆ พื้นที่โดยรอบว่างเปล่า เต็มไปด้วยภูเขาและโขดหิน มองไปไกลๆ ก็เห็นป่าไม้ที่ทอดยาว มีน้ำไหลเอื่อย หมอกควันที่ลอยฟุ้ง เมื่อเปรียบเทียบทั้งสองสิ่งนี้แล้ว ที่นี่อยู่สูงมาก คงจะเป็นยอดเขาบนภูเขา ข้างๆ มีโต๊ะที่แกะสลักจากต้นไม้ พร้อมด้วยผลไม้ป่าจำนวนหนึ่ง และกาน้ำชาวางอยู่

นอกเหนือจากนี้ไม่มีอะไรอื่น และไม่มีใครอีกแล้ว

นักพรตเต๋าน้อยนั่นไม่ให้คนมาเฝ้าตัวเองงั้นหรือ

สำหรับพฤติกรรมของเขานี้ อินชิงเสวียนยากที่จะเข้าใจ

นางโคจรกำลังภายใน แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จิตใจรู้สึกผ่อนคลายขึ้น

ขณะที่กำลังจะเข้าไปล้างหน้าในมิติ การแจ้งเตือนระบบก็ดังขึ้นในหัว

“มิติถูกระงับ ไม่สามารถเปิดได้ชั่วคราว!”

อินชิงเสวียนตกตะลึงเล็กน้อย ที่นี่ไม่มีคนนอก ทำไมถึงถูกระงับได้ล่ะ

หรือว่าตัวเองติดอยู่ในค่ายกลอีกแล้ว?

อินชิงเสวียนลองเดินไปหลายก้าว แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติ และไม่มีภาพลวงตาปรากฏต่อหน้าต่อตานาง

เมื่อรู้ว่าการเคลื่อนไหวของตัวเองไม่ได้ถูกจำกัด อินชิงเสวียนรู้สึกใจชื้นขึ้น แต่แล้วก็สับสนอีกครั้ง

ที่เขาพาตัวเองมานี่ หมายความว่าอย่างไร

เขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเอาตัวเองออกจากอิ๋นเฉิงเพียง เพื่อให้นางมาอยู่ที่นี่?

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นนักพรตเต๋าน้อยหรือไม่ก็ตาม ลำพังแค่ความคิดของเขาก็ทำให้คนงุนงงพอแล้ว

ช่างเถอะ ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร ตอนนี้กลับไปที่อิ๋นเฉิงก่อนค่อยว่ากัน อาอวี้ไม่เห็นตัวเอง คงเป็นห่วงแย่แล้ว

อินชิงเสวียนเดินไปรอบๆ ภูเขา พบเส้นทางบนภูเขาที่แคบมาก นางจึงใช้วิชาตัวเบาวิ่งลงไปตามภูเขาทันที