บทที่ 1395 อภิปรายปรัชญาเต๋า

บนภูเขาสูงอีกลูกหนึ่ง ลั่วสุ่ยชิงกำลังสนทนาเรื่องปรัชญาเต๋ากับนักพรตเทียนชิง

“ข้าได้ยินมาว่าลัทธิเต๋าให้ความสำคัญกับฟ้าดินว่าเป็นหนึ่งเดียวกัน ลัทธิเต๋าก็เป็นเรื่องธรรมชาติ หากเป็นเช่นนี้ ทำไมจึงเชื่อในผู้ก่อตั้งสามเทพที่ไม่รู้ตัวตนเหล่านั้น มิสู้ทำตามใจ ทำทุกอย่างที่อยากทำ จะไม่สนุกกว่ากันหรือ!”

หลังจากฟังคำพูดของลั่วสุ่ยชิง นักพรตเทียนชิงก็ไม่รู้สึกไม่พอใจ เขาลูบหนวดเคราสีเทาของเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เมื่อมีเครื่องมือที่เรียกว่ากฎเกณฑ์ ก็สามารถสร้างให้เป็นรูปทรงกลมและทรงเหลี่ยมได้ แม้ว่าจะอยู่บ้านสบายๆ แต่ก็มีความเชื่อของตัวเองเช่นกัน ดังคำกล่าวที่ว่า เมื่อตอบสนองต่อธรรมชาติที่แท้จริงของตนเองอยู่เสมอ และอยู่ในสภาวะสงบอยู่เสมอ จิตใจจะบริสุทธิ์และสงบตลอดไป!”

ลั่วสุ่ยชิงตอบหึเบาๆ

“นักพรตพูดมามากมายขนาดนี้ แต่ไม่เคยเห็นว่าอารมณ์ที่แท้จริงของท่านเป็นอิสระสักเท่าใดเลย ในความคิดของข้า ท่านแค่กำลังสร้างรังไหมผูกมัดตัวเอง”

นักพรตเทียนชิงจิบชาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเบาๆ “รังไหมคืออะไร อาตมภาพไม่เคยเห็น แต่เคยเห็นรังไหมของแม่นาง อยู่ในใจ อยู่ในห้วงจิตใจ อารมณ์ของเจ้าดูเหมือนอิสระและง่ายดาย แต่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นมานานแล้ว มีเพียงแต่ต้องหลุดพ้นจากพันธนาการเท่านั้น ท้องฟ้าจึงสดใสอย่างแท้จริง”

ลั่วสุ่ยชิงเงยหน้าขึ้นมองไปที่นักพรตเทียนชิง ด้วยรอยยิ้มกึ่งบึ้ง

“โอ้? ถ้าอย่างนั้นเชิญนักพรตแสดงให้ข้าเห็นเถิด ในใจของข้าถูกสิ่งใดพันธนาการไว้กันแน่?”

นักพรตเทียนชิงมองดูนางด้วยสีหน้าสงบเยือกเย็น

“สิ่งที่พันธนาการคนได้ ก็ไม่พ้นคำว่าความรัก ถ้าในใจมีความรัก ก็จะมีความกังวล และยึดติด”

ลั่วสุ่ยชิงแค่นเสียงหึอย่างเหยียดหยาม

“คำพูดนี้กล่าวผิดแล้ว ข้าไม่ได้ชอบใคร ผู้ชายในโลกนี้ ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะอยู่ในสายตาของข้า”

นักพรตเทียนชิงพูดอย่างไม่รีบร้อน “ในโลกนี้มี ‘ความรัก’ หลายประเภท เช่นความรักในครอบครัวหรือความรักในมิตรภาพ หากพูดถึงแค่ความรักระหว่างชายหญิง ก็แคบเกินไป ในเมื่อแม่นางมีความทะเยอทะยานสูงเสียดฟ้า แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีจิตใจที่เมตตากรุณาและช่วยเหลือผู้ที่ยากลำบาก ฉะนั้นเส้นทางนี้ไม่เหมาะกับเจ้า”

ดวงตาของลั่วสุ่ยชิงหรี่ลง ซ่อนความหวาดกลัวไว้ข้างใน นางพูดคุยกับนักพรตเทียนชิงตลอดทั้งคืน แต่นางก็พ่ายแพ้ต่อเขาอยู่เสมอ แม้ว่าเขาจะพูดไม่ชัดเจน แต่ก็มองเห็นความคิดของนางได้ทุกคำพูด