บทที่ 1407 ผู้ช่วยที่คาดไม่ถึง

ในภูเขา

ลั่วสุ่ยชิงทำตามวิธีทำลายค่ายกลที่อินชิงเสวียนบอก และก็เปิดประตูชีวิตได้จริงๆ เมื่อเห็นหมอกสีดำเหนือศีรษะค่อยๆ สลายไป ทั้งสองก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน และทั้งคู่ต่างก็เห็นความสุขในแววตาของกันและกัน

“ออกไปจากที่นี่ก่อน”

ลั่วสุ่ยชิงจับข้อมือของอินชิงเสวียน เหาะเหินเดินอากาศออกจากค่ายกลไป

แสงระเรื่อของดวงอาทิตย์ที่กำลังตกสะท้อนจากภูเขา อีกคืนหนึ่งกำลังจะผ่านพ้นไป

อินชิงเสวียนพะวงเรื่องความปลอดภัยของอิ๋นเฉิง ทันทีที่ยืนนิ่ง ก็โค้งคำนับต่อลั่วสุ่ยชิง

“ไม่ทราบว่าแม่นางชิงสามารถตามข้ากลับไปที่อิ๋นเฉิงได้หรือไม่ หากค่ายกลเป็นอย่างที่แม่นางพูดจริงๆ ชาวเมืองอิ๋นเฉิงจะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน”

กำลังภายในส่วนใหญ่ของลั่วสุ่ยชิงถูกดูดออกไป นางอ่อนแอมาก ใบหน้าที่ซีดเซียวเต็มไปด้วยเหงื่อ

นางหายใจเข้าลึกๆ พยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ แต่เกรงว่าฝีเท้าในตอนนี้ของข้าจะไม่เร็วพอ”

“ข้าจะให้เจ้าขี่หลัง”

อินชิงเสวียนคว้าข้อมือของลั่วสุ่ยชิง กำลังจะอุ้มนางไว้บนหลัง ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ

พวกเขาทั้งสองมองไปข้างๆ พร้อมกัน และทันใดนั้นก็เห็นชิงฮุยปีนขึ้นบันไดด้วยความเสียใจเล็กน้อยในดวงตา

เขายกข้อมือขึ้น หมอกสีดำที่ลอยอยู่ในอากาศก็ถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกายของเขา

“คิดไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะทำลายค่ายกลรวดเร็วขนาดนี้ หากผู้หญิงเช่นเจ้าเต็มใจที่จะช่วยเหลือแคว้นเฟยเหยา จะกลายเป็นตำนานเล่าขานในอนาคตแน่นอน”

“เจ้า...คนทรยศ!”

ใบหน้าของลั่วสุ่ยชิงแสดงท่าทีโกรธเคือง กำลังภายในร่างกายปั่นป่วนขึ้นทันที ทันใดนั้นก็วิ่งออกไป แล้วก็เผลอสะดุด เกือบจะล้มกองกับพื้น

อินชิงเสวียนยื่นมือออกไปช่วยพยุงลั่วสุ่ยชิง

“อย่าวู่วาม”

ขณะที่พูดก็วางฝ่ามือบนหลังของลั่วสุ่ยชิง ถ่ายทอดกำลังภายในอันบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างกายของนางอย่างเงียบๆ

ลั่วสุ่ยชิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อพิจารณาจากกำลังภายในของนาง อินชิงเสวียนดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบมากนัก