บทที่ 1438 เหมือนจะตกหลุมพรางแล้ว

คำพูดไม่กี่คำหลุดออกมาจากปากของเย่จิ่งหลาน น้ำเสียงนั้นราวกับหลุดมาจากขุมนรก ทำให้ทุกคนรู้สึกเย็นยะเยือก เหงื่อกาฬผุดพรายขนลุกขนชัน

วินาทีต่อมา เขาก็เริ่มลงมือ

ทุกคนไม่ต้องการทำร้ายเขา ต่างถูกจำกัดโดยทำอะไรไม่ได้มาก ทว่าเย่จิ่งหลานกลับโจมตีอย่างหมายเอาชีวิต แต่ละกระบวนท่าล้วนโจมตีไปยังจุดตาย เฮ่ออวิ๋นทงถูกซัดฝ่ามือใส่ เขากระอักเลือดออกมา ถอยหลังไปหลายก้าว ผู้อาวุโสสวีหันหลังไปช่วยประคอง แต่ก็ถูกลมฝ่ามือซัดเข้าใส่ ลมเลือดในอกพลันพลุ่งพล่าน

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เจตนาฆ่าในตัวของพวกเขาดูเหมือนจะถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง และแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

คนอื่นๆ ที่ต่อสู้กับเย่จิ่งหลานก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

“อาอวี้ พวกเราเหมือนจะตกหลุมพรางแล้ว”

อินชิงเสวียนเหาะถอยหลัง ถ่ายทอดกำลังภายในเพื่อระงับเจตนาฆ่าในใจ

ชิงฮุยสามารถอดทนมาได้นานขนาดนี้แล้ว จึงไม่ใช่คนที่มีความคิดเรียบง่ายแน่นอน เป็นนางที่คิดว่าเป็นเรื่องง่ายดายเกินไป

“อืม”

ใบหน้าของเย่จิ่งอวี้เคร่งขรึม

“เสวียนเอ๋อร์พูดถูก บางทีนี่อาจเป็นผลลัพธ์ที่ชิงฮุยต้องการ”

“เราควรทำอย่างไรดี”

เซี่ยวอิ๋นหวนเริ่มกระสับกระส่าย

เจ้าสำนักดาบเดือดกล่าวว่า “ในเวลานี้ เราทำได้เพียงปราบเย่จิ่งหลานโดยเร็วที่สุด หากจำเป็นก็ต้องฆ่า!”

อินชิงเสวียนขมวดคิ้ว แต่ไม่สามารถพูดโต้แย้งได้

หากสัญชาตญาณการฆ่าของทุกคนถูกกระตุ้น การต่อสู้ที่วุ่นวายอีกครั้งจะเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การกำจัดเย่จิ่งหลานเป็นวิธีที่เร็วและง่ายที่สุด