บทที่ 1440 ทั้งบุตรชายและบุตรสาว

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อินชิงเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือดังกึกก้อง

นางกังวลมาโดยตลอดว่าทุกคนต้องการฆ่าเย่จิ่งหลานเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคต แต่ฮ่องเต้หนุ่มกลับช่วยชีวิตของเย่จิ่งหลานด้วยคำพูดเพียงคำเดียว และมันก็น่าเชื่อถือและมีเหตุผลน่าฟังมาก

เมื่อเห็นทุกคนพยักหน้า จิตใจของอินชิงเสวียนก็ผ่อนคลายลง

เฮ่อยวนยังประกบมือคำนับทุกคนและพูดว่า “วันนี้ทำให้ทุกคนตกใจเปล่า โชคดีที่ไม่ถือว่าเปล่าประโยชน์ ช่วงนี้เชิญทุกคนไปพักฟื้นและพักผ่อนให้เต็มที่ ในอนาคตอันใกล้นี้จะมีการต่อสู้ที่ยากลำบากเกิดขึ้น”

ทุกคนคำนับตามมารยาทและจากไป อินชิงเสวียนก็ถามว่า “ผู้อาวุโสเทียนชิง ไม่ทราบว่าค่ายกลนี้จะมีการจำกัดเวลาหรือไม่”

นักพรตเทียนชิงไม่หงุดหงิดโกรธขึ้นเพราะการตั้งคำถามของชาวยุทธ์ ยังคงมีสีหน้าสงบ พูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “เรื่องนั้นไม่มีหรอก แต่ต้องเผื่อไว้ ต้องให้ใครสักคนมาเฝ้าดูแล”

เฮ่อยวนกล่าวว่า “ย่อมเป็นเช่นนั้น หากท่านนักพรตไม่รังเกียจ เช่นนั้นก็อาศัยอยู่ที่อิ๋นเฉิงก่อนชั่วคราว จะได้มีคนคอยดูแล”

นักพรตเทียนชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ก็ดีเช่นกัน ในเมืองหลวงยังมีศิษย์อยู่หลายคน อาตมภาพได้ส่งข้อความถึงพวกเขาแล้ว ให้พวกเขามาหาที่นี่ ระยะนี้ต้องรบกวนแล้ว”

“ท่านนักพรตเกรงใจไปแล้ว ฉางเฟิง ไปหาสถานที่เงียบสงบให้ท่านนักพรตได้พักผ่อน ถ้าไม่มีเรื่องอะไร ห้ามให้ผู้ใดไปรบกวน”

“ลูกน้อมรับคำสั่ง”

หลังจากที่เฮ่อฉางเฟิงจากไป เฮ่อยวนก็สั่งให้ศิษย์ชั้นยอดหลายคนเฝ้าค่ายกลในลานบ้าน จากนั้นจึงเรียกสาวใช้สองคนให้ส่งหลิวซือจวินกลับไปพักผ่อน

เหมยชิงเกอกล่าวว่า “ให้เด็กคนนี้พักผ่อนในจวนเถอะ กำลังภายในของตำหนักเทพรักษาได้ดีมาก ข้าสามารถตรวจสอบกำลังภายในของนางได้”

หลิวซือจวินเม้มริมฝีปาก มองเฮ่อยวนอย่างกังวล ดูเหมือนว่านางจะสร้างปัญหาให้พ่อของนาง

ในระหว่างวันที่มาอิ๋นเฉิง นางก็เคยได้ยินเรื่องของเฮ่อยวนกับเหมยชิงเกอด้วย ที่นางพูดแบบนี้ เจ้าตำหนักเหมยคงจะเข้าใจผิดอย่างแน่นอน

เฮ่อยวนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เรื่องนี้จำเป็นต้องอธิบายให้ชัดเจนจริงๆ

“ก็ดีเช่นกัน”

อินชิงเสวียนยื่นมือไปช่วยพยุงหลิวซือจวิน แล้วพูดกับเย่จิ่งอวี้ “อาอวี้ไปอยู่กับท่านแม่เถอะ ข้าจะไปส่งแม่นางหลิวเข้าไป”

เย่จิ่งอวี้เข้าใจ เรื่องแบบนี้หากพูดให้นอกได้ยินก็ค่อนข้างน่าอาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นลูกเขยเลย

พวกเขาทั้งสี่เดินเข้าไปในห้องโถง หลิวซือจวินก็คุกเข่าลงโดยเร็ว

“เป็นหลิวซือจวินที่ไม่ประเมินตน มีใจชื่นชมท่านเจ้าเมืองมาโดยตลอด แม้ในฝันก็อยากให้เจ้าเมืองเป็นพ่อ เมื่อคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย จึงพูดสิ่งที่อยู่ในใจโดยไม่ตั้งใจ ขอให้เจ้าเมืองและเจ้าตำหนักลงโทษด้วย”

เหมยชิงเกอพูดด้วยรอยยิ้ม “ที่นี่ไม่ใช่วังหลวงลึกล้ำ เอะอะก็ลงโทษเจ้าได้ที่ไหนกัน ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น เจ้าแค่เล่าตามความจริงมาก็พอ”

เมื่อมองเห็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงก้นบึ้งของดวงตา หลิวซือจวินยังคงรู้สึกกลัว ไม่กล้าบอกความจริง

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ หญิงสาวแสนใจดีมีคุณธรรมอย่างหลิวซือจวินมีให้เห็นไม่มาก ถ้าเป็นนาง นางคงยืนกรานแล้วว่า เฮ่อยวนเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดของตัวเอง

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วก็เดินไปหาเหมยชิงเกอ กระซิบคำสองสามคำด้วยเสียงแผ่วต่ำ

เหมยชิงเกอเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ จะมีเหตุบังเอิญที่แปลกประหลาดเช่นนี้เกิดขึ้นในโลกได้อย่างไร

หากเรื่องนี้ออกมาจากปากคนอื่น นางคงคิดว่ากำลังหลอกตัวเองอย่างแน่นอน แต่เป็นลูกสาวของนางที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา เหมยชิงเกอจึงเชื่ออย่างไม่ลังเลทันที

นางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มองไปที่หลิวซือจวินแล้วถามว่า “เจ้า...มีภาพวาดหรืองานเขียนพู่กันภาพของพ่อเจ้าบ้างไหม?”

“นี่...”

หลิวซือจวินเม้มริมฝีปาก ไม่รู้จะตอบอย่างไรชั่วขณะหนึ่ง

อินชิงเสวียนพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้ว่าท่านเป็นพี่สาวของข้า ในเมื่อเราเป็นครอบครัวเดียวกัน จึงไม่มีอะไรต้องปิดบัง หากมีสิ่งใดที่สามารถพิสูจน์ตัวตนของท่านได้ ก็โปรดแสดงออกมา แม้ว่าท่านและข้าไม่มีแม่คนเดียวกัน แต่ก็มีสายเลือดของพ่อคนเดียวกัน ที่ได้เป็นน้องสาวของผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์เช่นท่าน ข้ารู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก”

เฮ่อยวนตกใจมาก ทำไมลูกสาวของเขาถึงพูดจาเหลวไหลเช่นนี้ ขณะที่เขากำลังจะพูด เหมยชิงเกอก็ถลึงตากลับมา

เฮ่อยวนปิดปากทันที เรื่องแบบนี้พูดมากไปก็รังแต่จะพูดผิด รอดูต่อไปก่อนว่าพวกนางสองแม่ลูกต้องการทำอะไร

ทันใดนั้นหลิวซือจวินก็มองไปที่อินชิงเสวียนอย่างตื้นตันใจ

“เจ้าคือฮองเฮาคนปัจจุบัน ยินดีเป็นน้องสาวของข้าจริงๆ หรือ?”

หลิวซือจวินถามโดยไม่มีความคิดแอบแฝง นิสัยของนางค่อนข้างคล้ายกับต่งจื่ออวี๋ บางทีพวกเขาอาจเผชิญประสบการณ์มากมาย ทว่ายังคงรักษาความคิดที่บริสุทธิ์ที่สุดมาโดยตลอด ในสังคมที่เต็มไปด้วยสิ่งยั่วยุเช่นนี้ หาได้ยากจริงๆ