บทที่ 1510 อาหารมื้อครอบครัว

อินชิงเสวียนคำนับทั้งสองคน นางไม่ได้มาจากรัชสมัยนี้ ไม่เห็นความสำคัญของมารยาทระหว่างกษัตริย์และขุนนาง แต่กลับให้ความสำคัญกับจริยธรรมของมนุษย์

แม้ว่านางจะยอมรับเหมยชิงเกอ แต่บุญคุณที่ตระกูลอินเลี้ยงดูเจ้าของร่างเดิมมานานกว่าสิบปี ก็ไม่สามารถลืมได้ หากนางไม่รู้สึกขอบคุณผู้มีพระคุณของตัวเอง แล้วจะพูดถึงการมีใจกว้างใหญ่ไพศาลได้อย่างไร

“เป็นพ่อหนึ่งวัน ย่อมเป็นพ่อตลอดไป แม่เลี้ยงก็คือแม่แท้ๆ พวกท่านเหมาะสมแล้ว”

อินชิงเสวียนมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่น้ำเสียงกลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

ความรู้สึกห่างเหินเล็กน้อยของอินจ้งนั้นหายไปในทันที จับมือนางแน่นๆ

“ดี ดี ลูกสาวคนดี!”

ซูหมิงหลานก็หลั่งน้ำตาเช่นกัน แม้ว่านางจะได้รับการยอมรับจากครอบครัวแล้ว แต่หากไม่มีอินชิงเสวียน สถานะนี้ก็ไม่สมบูรณ์

อินหลีที่อยู่ข้างๆ ก็กล่าวโน้มน้าวเบาๆ “ท่านพี่พี่สะใภ้ไม่ต้องร้อง หากมีเรื่องอะไรไว้ค่อยกลับไปพูดที่บ้านเถิด เพื่อป้องกันไม่ให้ประชาชนเข้าใจผิดกันไปใหญ่โต”

อินจ้งรู้สึกตัวเพราะคำพูดนี้ เห็นผู้คนที่เอาแต่ยืดคอมองมาทางนี้ เขาก็พยักหน้าโดยเร็ว

“ถูกต้อง เรากลับไปคุยกันที่บ้านนะ”

อินชิงเสวียนดึงเป่าเล่อเอ่อร์ที่ยืนอยู่ไกลๆ เข้ามา แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “พี่สะใภ้ พี่ใหญ่ เรากลับกันเถอะ”

เป่าเล่อเอ่อร์ยิ้มอย่างอบอุ่น และมองไปยังอินสิงอวิ๋นที่ยืนเคียงข้างด้วยสายตาอ่อนโยน

“อืม กลับบ้าน”

เดิมทีอินชิงเสวียนอยากจะส่งเฉิงเฟิ่งโหลวไปก่อน ส่วนตัวเองกลับไปตรวจดูในวัง แต่ในสถานการณ์นี้ เกรงว่าวันนี้คงกลับวังไม่ได้แล้ว จึงแจ้งกับเย่จิ่งอวี้ แล้วพาเสี่ยวหนานเฟิงกลับบ้านพ่อแม่ของนางก่อน

ราษฎรไม่รู้เรื่องภายในราชสำนัก ยิ่งไม่เคยได้ยินเรื่องการจับกุมทายาทเฟยเหยา ยังคิดว่าฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จประพาส ไม่เช่นนั้นจะสามารถเคลื่อนไหวค่ายเปลวไฟสีชาดได้อย่างไร!

ในใจต่างอดไม่ได้ที่จะอิจฉาตระกูลอินที่โชคดี ในตระกูลมีทั้งฮองเฮา แมมยังมีสามแม่ทัพ ใครที่สามารถแต่งงานกับตระกูลอินได้ ต้องกลายเป็นคนที่โดดเด่นต่อเบื้องพระพักตร์อย่างแน่นอน...

ตระกูลอิน

อินชิงเสวียนแนะนำเฉิงเฟิ่งโหลวให้กับอินจ้ง เขาไม่รู้วรยุทธ์ ภายหน้าจะได้เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น จะได้รับการแนะนำให้เข้าไปศึกษาและฝึกฝนในสำนักศึกษาหลวง อีกไม่กี่วันเย่จิ่งอวี้จะจัดสรรให้ฉางจี้จิ่วพาเขาไปด้วย

เฉิงเฟิ่งโหลวเข้าใจประสงค์ของฝ่าบาท รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง แม่ทัพอินก็เป็นคนที่เขาชื่นชมเช่นกัน เขาอดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงบนพื้นและคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า อายุยังน้อยแต่มีความสุภาพเรียบร้อย

ทันใดนั้นอินจื่อลั่วก็ค้นพบเรื่องใหม่ ได้ใหม่ลืมเก่าละทิ้งหลานชายตัวน้อยที่น่ารักของนาง และพาเฉิงเฟิ่งโหลวไปหาที่พัก

ซูหมิงหลานสั่งให้คนจัดเตรียมอาหารและสุรา ทุกคนในครอบครัวพลางรับประทานอาหารพลางพูดคุยกัน บรรยากาศอบอุ่นเหมือนเมื่อก่อน

อินชิงเสวียนก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครั้งที่สองที่ออกจากวังสั้นๆ แม้ว่าอินสิงอวิ๋นจะพอรู้เรื่องบ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้เรื่องราวทั้งหมด เมื่อได้ยินว่ามีการพลิกผันมากมาย ทุกคนต่างก็อุทานด้วยความตกใจ โชคดีที่ผลลัพธ์ออกมาดี ทุกอย่างจบลงด้วยดี!

ในตอนเย็น ซูหมิงหลานชงชา ญาติผู้หญิงหลายคนนั่งคุยกันที่ลานบ้าน เมื่อนางรู้ว่าเป่าเล่อเอ่อร์ตั้งครรภ์อีกครั้ง อินชิงเสวียนมีความสุขมาก กำชับให้นางดื่มใช้น้ำพุวิญญาณวันละสามครั้ง เพื่อความปลอดภัยของทารกในครรภ์

เป่าเล่อเอ่อร์พยักหน้าอย่างเขินอาย นางยังคงขี้อายเหมือนเมื่อก่อน เหมือนกระต่ายตัวน้อยที่นุ่มนวลและอ่อนแอ ทำให้คนเห็นแล้วก็นึกเอ็นดูสงสาร

อินชิงเสวียนหันไปหาอินหลีอีกครั้ง ทุกครั้งที่นางมองใบหน้านี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจกับความมหัศจรรย์ของเทพผู้สร้าง

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แต่กลับมีความคล้ายคลึงกันมากได้

“อาหญิงกับเสด็จอาสิบสามวางแผนแต่งงานกันเมื่อไหร่หรือ”

ใบหน้าของอินหลีเปลี่ยนเป็นสีแดง ก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “ยังไม่มีแผน”