บทที่ 1511 กระหม่อมคิดถึงท่าน

เช้าวันรุ่งขึ้น

อินชิงเสวียนออกจากตระกูลอินภายใต้สายตาที่ไม่เต็มใจของทุกคน และผู้ที่คุ้มกันนางกลับวังหลวง ก็คืออินสิงอวิ๋นพี่ชายคนโต

เขายังคงหล่อเหลา ทว่านิสัยสุขุมเยือกเย็นมากกว่าปีที่แล้ว

อินชิงเสวียนเปิดม่านเกี้ยว

“พี่ใหญ่ได้เชิญหมอหลวงมาตรวจอาการพี่สะใภ้บ้างหรือยัง”

อินสิงอวิ๋นยิ้มอย่างอบอุ่น มองอินชิงเสวียนด้วยสายตาแบบเดียวกับเมื่อก่อน มีความเอาใจใส่เล็กน้อย

“หาแล้ว คราวนี้ก็ค่อนข้างดี น้ำพุวิญญาณของเจ้า แทบจะให้พี่สะใภ้ดื่มหมด”

อินชิงเสวียนพยักหน้า

“ควรเป็นเช่นนี้แล้ว พี่สะใภ้อยู่ไกลบ้าน รอนแรมมาไกลกว่าจะถึงตระกูลอินของเรา เราต้องดูแลนางให้ดีที่สุด อย่าปล่อยให้นางอุดอู้อยู่บ้านทั้งวัน ถ้าท่านมีเวลาว่าง ควรพานางไปเดินเล่นบ่อยๆ คนท้องจะรู้สึกหดหู่โดยไม่รู้ตัว ถ้ามีท่านอยู่ข้างๆ บางทีนางอาจรู้สึกดีขึ้นบ้าง”

“อืม คราวนี้แหละ ข้าควรจะหาเวลาได้แล้วจริงๆ”

อินสิงอวิ๋นถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก มีหรือที่เขาไม่ต้องการใช้เวลากับเป่าเล่อเอ่อร์ให้มากๆ แต่ในวังหลวงมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย จนเขาไม่กล้าที่จะหย่อนยาน

ตอนนี้ฝ่าบาทและน้องสาวกลับเมืองหลวงแล้ว ก็เหมือนมีกระดูกสันหลัง ทายาทเฟยเหยาถูกกำจัดพอสมควรแล้ว ในที่สุดก็ผ่อนคลายได้บ้าง

อินชิงเสวียนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ในราชสำนักขาดแคลนแม่ทัพที่มีทั้งความสามารถและประสบการณ์ อายุน้อยเกินไปใช้การไม่ได้ ท่านอาจารย์ก็ชรามากแล้ว ผู้ที่จะมาแบกรับภาระปกป้องเมืองหลวงได้อย่างแท้จริง ก็เหลือเพียงตระกูลอินแล้ว

“ครึ่งปีที่ผ่านมานี้ พี่ใหญ่กับท่านพ่อลำบากแล้ว”

อินสิงอวิ๋นยิ้มและพูดว่า “ในฐานะขุนนาง ควรปกป้องบ้านเมือง และรับผิดชอบความสงบสุขของราษฎร มิกล้าเอ่ยคำว่าลำบาก กลับเป็นน้องหญิงเสียอีกที่ลำบากแล้ว”

อินชิงเสวียนกระตุกมุมปากขึ้น

“ข้าก็ไม่ลำบากหรอก ตอนนี้ครอบครัวของเราได้กลับมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาในเมืองหลวงแล้ว ถือเป็นความสุขที่สุด”

อินสิงอวิ๋นยิ้ม

“เข้าวังก็จะเจอพี่รองเจ้าแล้ว หากไม่ชอบมองเขา ก็ให้ย้ายเขาออกไปนอกวัง”