บทที่ 161 กำไรเล็กน้อย

เพียงพริบตาคนเหล่านี้ก็หายไป

อินชิงเสวียนตกตะลึง คนเหล่านี้ไปทำอะไรในวังเย็น แถมยังสวมชุดพรางตัวอีก

นางไม่มีความกล้าที่จะเข้าไปตรวจสอบ สุดท้ายแล้วถ้านางไม่แสวงหาความตายก็จะไม่ตาย ดังนั้นนางจึงรีบเข้าไปในหอฉงฮวาทันที

เมื่อเห็นเสื้อผ้านุ่มๆ สองชุดนี้ ซูฉ่ายเวยก็ชอบมากจนวางไม่ลง

ทั้งฝีมือการตัดเย็บและเนื้อผ้า ดูดีกว่าชุดที่นายหญิงพวกนั้นเย็บอีก

นางไม่สนใจถามด้วยซ้ำว่าสิ่งเหล่านี้มาจากที่ใด เพียงฮ่องเต้โปรดก็พอ

ถึงอย่างไรทุกคนที่อยู่ในวังมีทางของตัวเอง และแม้ว่าจะถามไป อินชิงเสวียนก็ไม่บอกเช่นเดิม

"ไม่ทราบว่าเสื้อผ้าสองชุดนี้?"

อินชิงเสวียนพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "ถ้าพระสนมชอบ ก็จ่ายให้ข้าห้าร้อยตำลึงก็พอ"

อิงตามราคาของเสื้อผ้า ชุดเล็กๆ สองชุดนี้เรียกได้ว่าราคาแพงมาก แต่สิ่งที่เสี่ยวเสวียนจื่อขายนั้นย่อมแตกต่างจากผู้อื่น และซูฉ่ายเวยก็เต็มใจที่จะจ่ายเงินพวกนี้

"เช่นนั้นก็ต้องขอบใจแล้ว"

ซูฉ่ายเวยยกริมฝีปากขึ้นยิ้มแล้วพูดว่า "ฝ่าบาทต้องเลือกเสื้อผ้าเหล่านี้แน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น..."

อินชิงเสวียนพูดอย่างรู้ใจว่า "บ่าวย่อมเลือกของพระสนมอยู่แล้ว"

ซูฉ่ายเวยยิ้มด้วยความพึงพอใจและพูดว่า "เอาล่ะ เช่นนั้นก็เชิญกงกงน้อยตามสบายเถิด วันหน้าถ้าข้าได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท เสี่ยวเสวียนจื่อกงกงจะได้ดีด้วยแน่นอน"

อินชิงเสวียนประกบมือคำนับ

"เช่นนั้นบ่าวก็ขออวยพรให้พระสนมประสบความสำเร็จ ขอตัวลาก่อน"

"เซียงหลาน ไปส่งเสี่ยวเสวียนจื่อกงกงด้วย"

"ด้วยความยินดี"

ท้องฟ้ามืดแล้ว อินชิงเสวียนก็ไม่อยากอยู่นาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อครู่นางเพิ่งเห็นคนหลายคนในชุดพรางตัว ซึ่งทำให้นางเป็นกังวลอยู่บ้าง หลังจากรีบกล่าวลาสองสามคำ นางก็รีบไปที่ตำหนักจินหวู

ทันทีที่เดินผ่านตรอก ก็มีคนคว้าไหล่ของนาง

อินชิงเสวียนตกใจ อุทานขึ้นอย่างอดไม่ได้

แล้วก็ได้ยินเสียงหึขึ้นเบาๆ และกล่าวขึ้นว่า "เจ้าไปทำชั่วอะไรมา ถึงได้กลัวถึงเพียงนี้!"