บทที่ 172 เจ้าชอบก็ดีแล้ว

ซูฉ่ายเวยอึ้งไปชั่วขณะ

นางเพียงแค่อยากได้หน้า และนางคงจะมีความสุขไปหลายวันหากได้รับคำชมเพียงเล็กน้อย ไม่คิดว่าฝ่าบาทจะประทานตำแหน่งพระสนมให้นาง?

ไม่ได้หูฝาดใช่ไหม?

อินชิงเสวียนพูดขึ้นข้างๆ "พระนางสนม ยังไม่ก้มหัวแสดงความเคารพขอบพระทัยฝ่าบาทอีก"

ซูฉ่ายเวยจึงได้สติขึ้นมา คุกเข่าลงพื้นด้วยความตื่นเต้น และก้มคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"กระหม่อมขอบพระทัยในพระกรุณาธิคุณของฝ่าบาท กระหม่อมจะจัดการเรื่องวังหลังให้ดี เพื่อแบ่งเบาความกังวลของไทเฮาและฝ่าบาทเพคะ"

"ลุกขึ้นเถอะ"

เย่จิ่งอวี้พูดเสียงราบเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

ถึงกระนั้น ลู่จิ้งเสียนยังคงโกรธมากจนกัดฟันกรอด แต่นางยังคงต้องอดกลั้นความโกรธไว้ในใจ พลางบิดเอวเพื่อส่งเสื้อผ้าที่เหล่าข้าหลวงหญิงตัดเย็บขึ้นถวาย

"ฝ่าบาท นี่คือเสื้อผ้าที่กระหม่อมใช้ผ้าเจ็ดสีในการตัดเย็บ หากดาวมงคลได้สวมใส่ ก็จะมีโชคลาภและอายุยืนยาวอย่างแน่นอนเพคะ"

เย่จิ่งอวี้กวาดตามองผ่านๆ

"วางลงเถอะ"

คนอื่นๆ ก็ทยอยกันนำเสื้อผ้ามาถวาย

เย่จิ่งอวี้ไม่ได้แสดงท่าทีสนใจมากนัก จนกระทั่งมาถึงสวีจือย่วน เขาจึงก้มศีรษะมองดู

สีสันเรียบง่าย อินชิงเสวียนน่าจะชอบ

เดิมทีจะยกให้นางเป็นพระสนมเอกตามแผน แต่จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องอื่นๆ ขึ้นในใจ จึงกลั้นคำพูดไว้และไม่ได้พูดออกมา

"พวกเจ้าทำได้ดีมาก ข้าจะให้คนส่งเสื้อผ้าไปยังตำหนักจินหวู ข้ายังมีฎีกาที่ต้องอ่าน พวกเจ้าออกไปเถอะ"

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ผู้กล้าสองสามคนแอบเหลือบมองเย่จิ่งอวี้ เมื่อเห็นว่าฝ่าบาทรูปโฉมงดงามเพียงไหน ต่างก็รู้สึกเบิกบานใจขึ้นอีกครั้ง

น่าเสียดายที่ฝ่าบาทไม่เหลือบมองพวกนางแม้แต่น้อย จึงทำได้เพียงทยอยเดินออกไป

มีเพียงซูฉ่ายเวยที่เบิกบานใจอย่างที่สุด และเดินออกจากประตูอย่างภาคภูมิใจ

จมูกของลู่จิ้งเสียนแทบบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เมื่อครู่ยังคิดที่จะแงะดอกไม้ออกมาจากหน้าผากของนาง ตอนนี้ตำแหน่งของซูฉ่ายเวยกลับสูงกว่าตนเองหนึ่งขั้น และยังมีไทเฮาหนุนหลัง นางจึงไม่กล้าก่อเรื่อง

เพื่อไม่ให้ซูฉ่ายเวยหาเรื่องนาง จึงรีบพาสาวใช้กลับในทันที

ณ ห้องหนังสือ

อินชิงเสวียนได้เก็บเสื้อผ้าเหล่านี้หมดแล้ว

นอกจากของซูฉ่ายเวย นางก็ไม่ได้ให้เสี่ยวหนานเฟิงสวมเสื้อผ้าตัวอื่น

แม้ว่าจะเป็นผ้าเนื้อคุณภาพดีทั้งหมด แต่ก็ไม่มีผ้าใดจะดีเท่ากับผ้าฝ้ายแท้