บทที่ 173 นี่เป็นเรื่องสุดท้ายที่นางช่วยเขา

สามสิบนาทีต่อมา อินชิงเสวียนก็มาถึงประตูวัง ข้างกายยังคงมีฉินเทียนและหลี่ชีติดตามอยู่

พวกเขาทั้งสองกลายเป็นองครักษ์หลวงของนางไปโดยปริยาย ไม่จำเป็นต้องพูดจาอย่างสุภาพเกรงใจ ทันทีที่ขึ้นหลังม้าก็วิ่งตรงไปที่สนามฝึก

จังเถี่ยและสวีเหลียงกำลังฝึกทหาร และแม่ทัพหลายคนยืนบนแท่นสูงเพื่อคุมการฝึกซ้อม

เมื่อไม่มีปลาเน่าอย่างซ่งเฉียวอัน แม่ทัพที่เหลืออยู่ตั้งใจมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นอินชิงเสวียน คนทั้งหลายต่างพากันลงมาจากแท่นสูง และพูดขึ้นอย่างกระตือรือร้น "เสี่ยวเสวียนจื่อกงกงมาแล้ว"

อินชิงเสวียนลงจากม้าและทำความเคารพ "สวัสดีท่านแม่ทัพทั้งหลาย ข้าได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ให้มาตรวจดูว่าการฝึกซ้อมสร้างเกราะกระดองเต่าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว"

ผู้หนึ่งยิ้มและพูดขึ้น "นายพลทั้งสองกำลังฝึกซ้อมอยู่ และตอนนี้ก็เริ่มเห็นผลแล้ว"

อีกคนหนึ่งพูดต่อว่า "วิธีการทำสงครามของกงกงน้อยเก่งกาจเสียจริง เรียกได้ว่าเป็นกำแพงทองแดงและกำแพงเหล็ก ป้องกันง่าย แต่โจมตียาก"

คนอื่นๆ ต่างก็พูดขึ้น "กงกงน้อยสามารถออกความคิดอันชาญฉลาดเช่นนี้ ถือเป็นบุญวาสนาของต้าโจวเสียจริง"

"ฝ่าบาททรงค้นพบกงกงน้อย ถือว่าพระองค์มีสายตาที่ฉลาดหลักแหลม"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการประจบสอพลอของคนเหล่านี้ อินชิงเสวียนทำได้เพียงยิ้มเจื่อน

ทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้เป็นเพราะความโปรดปรานของเย่จิ่งอวี้ หากว่าฝ่าบาทไม่มองอีกมุม คนเหล่านี้จะมีขันทีคนหนึ่งอยู่ในสายตาได้อย่างไร

เมื่อเห็นท่าทางที่ประจบประแจงของพวกเขา อินชิงเสวียนก็รู้สึกไปพอใจขึ้นมา

และยิ่งรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ชีวิตที่ตัวเองต้องการ

นางรู้สึกอยู่เสมอว่า มนุษย์ควรมีชีวิตที่เป็นตัวของตัวเอง

มีเพียงการออกจากพระราชวังเท่านั้น นางจึงจะไม่เป็นกังวลและไม่ต้องคอยสนใจคนอื่น

ตอนนี้การมาถึงของเย่จั้น อาจจะเป็นอีกหนึ่งโอกาส

หากเขายอมช่วยเหลือตัวเองในการนำเด็กคนหนึ่งออกจากวัง ไม่น่าเป็นเรื่องยาก

เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นดีใจ

แม่ทัพที่สวมชุดเกราะสีดำได้เรียกจังเถี่ยและสวีเหลียงเข้ามา

"นำการฝึกซ้อมเกราะกระดองเต่าแสดงให้กงกงน้อยดู"

เมื่อเห็นอินชิงเสวียน ทั้งสองก็ดีใจอย่างที่สุด

หากไม่มีกงกงน้อยท่านนี้ ไม่มีทางที่พวกเขาทั้งสองจะสามารถดำรงตำแหน่งนายพลได้

จึงรีบค้อมตัวลงและพูดขึ้น "กงกงน้อยไม่ต้องกังวล พวกข้าจะไม่ทำให้เสียหน้าอย่างแน่นอน"

อินชิงเสวียนพยักหน้า และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แจ่มใส "เหลืออีกสองวันก็ต้องไปออกรบที่เจียงวู จะสำเร็จหรือล้มเหลวก็ขึ้นอยู่กับมัน ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทำให้เกราะป้องกันนี้ต้องผิดหวัง รวมถึงความพยายามอย่างหนักและการอุทิศตนในหลายวันนี้ด้วย"

"ขอรับ"

ทั้งสองตอบพร้อมกันและเดินกลับไปที่กองทัพ

เมื่อเสียงตะโกนดังขึ้น กลุ่มทหารม้าที่ถือไม้เท้ายาวก็รีบวิ่งไปที่แนวทหารราบ

จังเถี่ยและสวีเหลียงตะโกนขึ้นพร้อมกัน โล่ขนาดใหญ่หลายอันถูกกางออกพร้อมกัน ปกป้องแน่นมิดชิดทั้งสี่ด้านและด้านบนศีรษะ

ชั่วครู่หนึ่ง ขบวนทหารม้าก็ใกล้เข้ามาแล้ว

มีเสียงตะโกนดังอีกครั้งท่ามกลางกองทัพโล่ และแท่งยาวหลายแท่งก็พุ่งออกมาจากช่องว่างของกองทัพโล่ ทำให้หลายคนตกลงจากหลังม้าทันที

หากเป็นดาบและปืนจริง คนเหล่านี้คงตายไปนานแล้ว

จากนั้น กองทัพโล่ก็เริ่มเคลื่อนทัพไปด้านหน้า

แม้ว่าน้ำหนักของโล่ยักษ์จะไม่เบา แต่ทหารโล่ก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พวกเขาดิ่งตรงเข้าไปในกองทัพทหารม้า ไม่นานก็มีคนถูกดึงลงจากหลังม้า และได้ยินเสียงครวญครางขึ้นข้างหู

เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่ไม่อาจต้านทานได้เช่นนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่ทหารม้าจะบุกโจมตีและสังหารมัน

นี่เป็นครั้งแรกที่อินชิงเสวียนได้เห็นการรบจริง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ข้อเสียของกองทัพโล่คือเทอะทะมากเกินไป จึงไม่ควรใช้เป็นจำนวนมาก หากหนึ่งกลุ่มแบ่งเป็นร้อยห้าคนก็เพียงพอที่จะต้านทานทหารม้ากลุ่มใหญ่ได้ ส่วนคนที่เหลือก็สามารถใช้รูปแบบกองทัพโล่เพื่อป้องกันการโจมตี

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ทั้งสองก็สามารถเคลื่อนรูปแบบกองทัพโล่มาถึงจุดนี้ได้ อินชิงเสวียนพึงพอใจเป็นอย่างมาก

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง การฝึกซ้อมรูปแบบการแปรแถวรบก็สิ้นสุดลง

จังเถี่ยและสวีเหลียงวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย