บทที่ 175 ทุกสิ่งจากนี้เป็นเพียงการเริ่มต้นใหม่

ขณะนี้ เสียงฝีเท้าอยู่ที่หน้าประตูแล้ว

เสียงเครื่องประดับกระทบกันดังมาจากด้านนอก เสียงอ่อนโยนพูดขึ้น "เสด็จน้องสิบสาม ไม่พบกันมานาน สบายดีหรือไม่!"

ผู้มาเยือนถอดหมวกไม้ไผ่สานที่คลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามและสง่าผ่าเผย

เย่จั้นยกเสื้อคลุมของเขาและคุกเข่าลงบนพื้น

"กระหม่อมเย่จั้น ถวายบังคมไทเฮา!"

"เสด็จน้องสิบสามรีบลุกขึ้นเถอะ"

ไทเฮาพยุงเย่จั้นขึ้น และนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสง่างาม

นางมองเย่จั้น และพูดขึ้นอย่างเศร้าโศก "เพียงชั่วพริบตา เราก็ไม่ได้เจอกันนานหลายปี ข้าแต่งงานกับฮ่องเต้ผู้ล่วงลับตอนที่เจ้าอายุยังน้อย ปัจจุบันเป็นถึงขุนนางคนสำคัญที่ดูแลประเทศ เมื่อมองย้อนกลับไปในอดีต รู้สึกเหมือนกับเป็นเรื่องของเมื่อวาน"

เย่จั้นถอนหายใจเล็กน้อยและพูดว่า "เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และวันเวลามักทำให้คนแก่ลงอย่างไร้ความปรานี ไทเฮายังมีร่างกายที่แข็งแรง ถือเป็นวาสนาของต้าโจวแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ไทเฮายิ้มและพูดขึ้น "ข้าเป็นเพียงผู้ไร้ประโยชน์คนหนึ่ง จะเป็นวาสนาของต้าโจวได้อย่างไร ชะตากรรมของประเทศข้าไม่อาจตัดสินใจได้ ตอนนี้ฝ่าบาทมีอำนาจอันยิ่งใหญ่และเป็นผู้ควบคุมต้าโจวอย่างแท้จริง"

นางเหลือบมองเย่จั้นและพูดว่า "แม้ฝ่าบาทจะฉลาดหลักแหลม แต่ยังต้องการความช่วยเหลือจากขุนนาง เมื่อพูดถึงเรื่องเครือญาติ พี่น้องมักจะมาก่อนเสมอ เย่าเอ๋อร์คอยดูแลสุสานหลวงแทนฝ่าบาทเป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว บัดนี้ถึงเวลาที่ต้องกลับมาทำงานในราชสำนักแล้ว"

"ข้ารู้ว่าท่านอ๋องและฝ่าบาทรักกันแน่นแฟ้น ทว่าเย่าเอ๋อร์ก็เป็นหลานของท่านอ๋องเช่นกัน ท่านอ๋องไม่อาจเลือกที่รักมักที่ชังได้ จะทำให้ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับต้องเสียใจ! ข้าไม่ได้มาเพื่อขอร้องสิ่งอื่นใด ขอเพียงให้เย่าเอ๋อร์ได้กลับมาทำงานในราชสำนัก ข้าก็พอใจมากแล้ว"

อินชิงเสวียนที่หลบอยู่หลังม่านบังลมได้ยินอย่างชัดเจน

แอบก่นด่าแม่มดเฒ่าผู้ชั่วร้ายที่ไม่ยอมตายใจ ยังคิดจะให้เย่จิ่งเย่ากลับมาในราชสำนัก

เย่จิ่งอวี้ควรให้คนเลวเช่นนี้เฝ้าสุสานหลวงสักสิบปี ไม่สิ เฝ้าไปชั่วชีวิตก็ยิ่งดี

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาทำรุ่มร่ามกับตัวเอง อินชิงเสวียนก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาในทันที