บทที่ 176 เจ้าเป็นห่วงข้ามากเลยหรือ

เย่จั้นตกใจเล็กน้อย

นึกไม่ถึงว่าอินชิงเสวียนสามารถพูดคำพูดที่ลึกซึ้งและเฉียบแหลมเช่นนี้ได้

เสียงทุ้มลึกควบคู่ไปกับใบหน้าที่ครุ่นคิดเล็กน้อย ทำให้เย่จั้นอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง

ทว่าเพียงพริบตาเดียว เขาก็กลับสู่สภาพปกติ

"ในเมื่อเจ้ามีทางออกสำหรับตัวเองแล้ว ก็อย่าได้เสียใจไปเลย"

อินชิงเสวียนยิ้มอ่อนๆ และพูดขึ้น "ท่านอ๋องวางใจได้ หม่อมฉันไม่ใช่ผู้ที่พูดกลับไปกลับมา การตัดสินใจทั้งหมดเกิดขึ้นจากการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว หวังเพียงจะทำได้รอบคอบและไม่พัวพันถึงท่านอ๋องเพคะ"

เย่จั้นคิดในใจ ตัวเองได้เข้าไปพัวพัน นับตั้งแต่เขารับข้อความผ้ามาจากอินจ้ง ตอนนี้มีเพียงคำถามว่าเขาสามารถไว้วางใจหลานชายของเขาได้มากแค่ไหน

เขาพูดขึ้นเสียงเรียบ "ข้ามีวิธีเอาตัวรอดด้วยตัวเอง เจ้าเพียงรอฟังข่าวจากข้าก็พอ"

อินชิงเสวียนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แสดงความเคารพแล้วพูดว่า "เช่นนั้นหม่อมฉันขอขอบพระทัยท่านอ๋องมาก บุญคุณอันใหญ่หลวงครานี้ อินชิงเสวียนจะจดจำไว้ในใจ หากมีโอกาส หม่อมฉันก็จะขอตอบแทน"

เย่จั้นยื่นมือไปพยุงกลางอากาศ

"ไม่ต้องพูดคำพิธีรีตองกันแล้ว รอให้ข้าเตรียมการเสร็จเรียบร้อย ข้าจะติดต่อเจ้าไปเอง"

"เช่นนั้นอินชิงเสวียนขอทูลลาเพคะ"

ถูกออกจากวังตามพระบัญชา จึงไม่สามารถอยู่ข้างนอกได้เป็นเวลานาน ถึงแม้จะคิดคำพูดเพื่อรับมือกับเย่จิ่งอวี้ดีเพียงใด นางก็อาจอวดดีมากเกินไป

เมื่อออกจากจวนอ๋องจิ้ง อินชิงเสวียนก็หยิบโฉนดบ้านออกมา

หลังจากสอบถามสถานที่โดยประมาณแล้วก็รีบขี่ม้าไปหาทันที

เมื่อถึงสถานที่แห่งนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

เดิมทีนางคิดว่าเย่จิ่งอวี้คงจัดหาบ้านสี่ประสานอย่างดีที่สุดให้กับนาง กลับไม่นึกว่าจะมอบจวนขนาดใหญ่เช่นนี้กับนางได้

เมื่อมองไปที่ประตูเคลือบสีแดงสูง รวมทั้งสิงโตหินคู่บารมีที่ประตู อินชิงเสวียนตกตะลึงเล็กน้อย

ไม่ได้มาผิดใช่ไหม?

หนุ่มรับใช้ที่หน้าประตูเห็นอินชิงเสวียนหยุดม้าลง จึงมองดูนางทันทีและรีบเข้ามาถาม "ใต้เท้าท่านนี้ คือเสี่ยวเสวียนจื่อกงกงใช่หรือไม่?"

"ใช่ เจ้าคือ..."

หนุ่มรับใช้ก้าวไปข้างหน้าอย่างขยันขันแข็งและช่วยพยุงอินชิงเสวียนลงจากม้า

"ข้าน้อยเป็นผู้รับผิดชอบดูแลบ้านหลังนี้ เชิญใต้เท้าเข้าด้านในขอรับ"

อินชิงเสวียนทำเสียงอ๋อ และตามหนุ่มรับใช้เข้าประตูไป

เห็นเพียงคานแกะสลักและเสาทาสีด้านใน เต็มไปด้วยดอกไม้และต้นไม้ที่แปลกตา มีสายลมพัดผ่าน กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบ้าน

เมื่อเห็นอินชิงเสวียนมองไปทั่วทุกทิศทาง หนุ่มรับใช้จึงถามขึ้นทันที "ใต้เท้าพอใจกับที่นี่หรือไม่ขอรับ?"

"พอใจ พอใจ"

อินชิงเสวียนพูดจบก็ถามว่า "ข้าเดินดูรอบๆ ได้หรือไม่?"

หนุ่มรับใช้หยุดฝีเท้าในทันที "เชิญใต้เท้าตามสบายขอรับ หากมีสิ่งใดเรียกข้าน้อยได้เลยขอรับ"

"ขอบใจมาก"

อินชิงเสวียนเดินตามระเบียงเข้าไปในตัวบ้านหลัก ข้างในมีเครื่องเรือนจากไม้หนานมู่เนื้อทองทั้งหมด

สมกับเป็นฝ่าบาทจริงเชียว ใจกว้างเสียจริง

อินชิงเสวียน คุณยายหลิวเดินเข้าไปในสวนขนาดใหญ่ สัมผัสกับโต๊ะและเก้าอี้ กลับพบจดหมายบนโต๊ะในห้องด้านใน ซึ่งเขียนให้กับเสี่ยวเสวียนจื่อ พร้อมกับกล่องเล็กๆ อยู่ข้างใต้

อินชิงเสวียนหยิบจดหมายขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ เมื่อเปิดออกก็เห็นหน้ากระดาษตัวอักษรที่มีชิวิตชีวาในทันที

บ่าวน้อยจอมซื่อบื้อ ข้ารู้ว่าเจ้ารักเงินทองมาโดยตลอด ข้าจะตอบแทนเจ้าด้วยบ้าน ตั๋วเงินหนึ่งแสนตำลึง และไข่มุกสามถ้วย ข้าจะเก็บความสำเร็จของเจ้าไว้ในใจ ข้าหวังว่าเจ้าจะสร้างความสำเร็จให้กับต้าโจวต่อไปในอนาคต และใช้ความรู้ของเจ้าเป็นประโยชน์สุขต่อผู้คนทั่วโลก!

ยังมีข้อความสุดท้ายในจดหมายเขียนว่า หวังว่าเมื่อเจ้าเห็นจดหมายฉบับนี้ อย่ามัวแต่เล่นสนุก รีบกลับวังมาอยู่เป็นเพื่อนข้า อย่าได้ชักช้าเชียว จบรับสั่ง!

อินชิงเสวียนมึนงงเล็กน้อย

หนึ่งแสนตำลึง!

นี่ต้องขายของเยอะขนาดไหนกัน!

นางรีบเปิดกล่องออก และแน่นอนว่าด้านในมีกองตั๋วเงินและไข่มุกหลายสิบเม็ดขนาดเท่าเล็บมือ ซึ่งมีสีสวยงามเป็นอย่างมาก

อินชิงเสวียนหยิบไข่มุกขึ้นมาอย่างสั่นๆ มุมปากไม่อาจกระตุกได้

รวยแล้ว!

คราวนี้รวยแล้วจริงๆ!

เมื่อเอาทั้งสองชาติมารวมกัน ยังไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน