บทที่ 178 เฝ้าสังเกตตำหนักจินหวูอย่างใกล้ชิด

"พ่ะย่ะค่ะ"

อินชิงเสวียนลุกขึ้น และถอยออกไปจากห้องหนังสือ

เมื่อออกมานอกประตู ก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง

กลับเห็นเย่จิ่งอวี้ร่างสูงตระหง่าน ยืนอยู่ด้านหน้าของหน้าต่าง และกำลังมองมาที่นาง

ดวงตาของทั้งสองสบกันในอากาศ และทันใดนั้นบางสิ่งที่อธิบายไม่ได้ก็ปรากฏขึ้นในใจของอินชิงเสวียน

ยังไม่ทันจับใจความได้ คนก็เดินออกจากห้องหนังสือไปแล้ว

จนกระทั่งอินชิงเสวียนหายไปจากสายตา เย่จิ่งอวี้จึงกลับไปนั่งบนเก้าอี้

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขา กลับคืนสู่ความน่ายำเกรงของฮ่องเต้ทันที

"ได้อะไรมาบ้าง?"

เงาของเจวี๋ยอิ่งปรากฏอยู่ด้านหลังที่บังลม และพูดขึ้นด้วยความเคารพ "เสี่ยวเสวียนจื่อกงกงไปยังจวนอ๋องจิ้ง และได้พบกับคนคนหนึ่งในบ้านที่ฝ่าบาททรงมอบให้ ข้าน้อยไร้ความสามารถ เดิมกระหม่อมอยากตามไปสืบว่าเขาคือใคร แต่กลับถูกพรรคพวกของเขาขัดขวางไว้พ่ะย่ะค่ะ"

เย่จิ่งอวี้หยิบพู่กันขึ้นมาเพื่ออ่านฎีกา และถามขึ้นเสียงเรียบ "เห็นชัดหรือไม่ว่าเป็นหญิงหรือชาย?"

เจวี๋ยอิ่งก้มหน้าลงและพูดว่า "ผู้ชายพ่ะย่ะค่ะ แต่พรรคพวกของเขาเป็นผู้หญิง"

เย่จิ่งอวี้ขานรับ "บนกายของผู้หญิงมักจะมีกลิ่นหอมอยู่เสมอ จมูกของเจ้ามีไหวพริบดีมาก การสืบหาคนผู้นี้ไม่น่าเป็นเรื่องยาก สองวันนี้เจ้าไม่ต้องอยู่ในวังแล้ว"

เจวี๋ยอิ่งลังเลครู่หนึ่งและถามขึ้น "ฝ่าบาทถูกลอบสังหารเมื่อไม่กี่วันก่อน งานฉลองวันเกิดของไทเฮาจะเกิดขึ้นเร็วๆ นี้ จะต้องเกิดความวุ่นวายในวังอย่างแน่นอน..."

"ไม่เป็นไร หากข้าไม่สามารถจะดูแลตัวเองได้ ข้าจะนั่งในตำแหน่งนี้อย่างมั่นคงได้อย่างไร"

เย่จิ่งอวี้เขียนพู่กันสองสามทีแล้วพูดว่า "ส่งคนมาจับตาดูตำหนักจินหวูเพิ่มขึ้น ไม่มีใครสามารถเอาอะไรออกไปจากวังได้ และการเข้าและออกทั้งหมดจะถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด"

"พ่ะย่ะค่ะ"

"ออกไปเถอะ"

"กระหม่อมขอทูลลา"

เมื่อเจวี๋ยอิ่งไปแล้ว ห้องหนังสือก็กลับสู่ความสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงแปรงที่สะบัดลงบนใบไผ่เท่านั้น

หลังจากเย่จิ่งอวี้นั่งลงที่โต๊ะอย่างเรียบร้อย ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพื้นที่เงียบสงบ...

ณ ตำหนักจินหวู