บทที่ 179 วันนี้เจ้าไปที่ใด

ร่างสูงเดินเข้ามาจากด้านนอก

เมื่อเห็นคนนั้น อวิ๋นฉ่ายและยายหลี่รีบคุกเข่าลงพื้น

"กระหม่อมขอถวายบังคมฝ่าบาท!"

"ลุกขึ้นเถอะ เสี่ยวหนานเฟิงเป็นอย่างไรบ้าง?"

อินชิงเสวียนกำลังจะอุ้มเสี่ยวหนานเฟิงที่กำลังวิ่งวุ่นอยู่บนพื้น

"ถูกยุงกัดเพคะ"

"ให้ข้าดูหน่อย"

เย่จิ่งอวี้ยื่นมือไปรับตัวเสี่ยวหนานเฟิง เสี่ยวหนานเฟิงหยุดร้องไห้ในทันที แต่ยังคงมีน้ำตาอยู่ในดวงตาที่เหมือนไข่มุกสีดำคู่นั้น ซึ่งดูน่าสงสารมาก

เย่จิ่งอวี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ เขาพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน "ไม่ร้องนะ เด็กดี"

จากนั้นก็หันไปสั่งเสี่ยวอานจื่อว่า "ไปนำอำพันปลาวาฬมา ขอสิ่งนั้นสามารถป้องกันยุงได้ และจุดรอบๆ ตำหนักจินหวู"

"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้"

ยายหลี่อดไม่ได้ที่จะรุ้สึกประหลาดใจ

อำพันปลาวาฬเป็นสิ่งที่มีเพียงฝ่าบาท ฮองเฮา และไทเฮาที่สามารถใช้ได้ ฝ่าบาทกลับประทานให้แก่เสี่ยวหนานเฟิง ถือเป็นสายใยแห่งพ่อลูกจริงๆ

เมื่อเห็นฝ่าบาทอุ้มเสี่ยวหนานเฟิงเข้าไปด้านในตำหนัก ยายหลี่ส่งสัญญาณให้อวิ๋นฉ่าย ทั้งสองจึงออกไปอย่างเงียบๆ

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า หรือเสี่ยวหนานเฟิงรู้ว่าคนที่กำลังอุ้มเขา คือท่านพ่อผู้ซื่อบื้อของตัวเอง?

เย่จิ่งอวี้ดึงมือน้อยของเสี่ยวหนานเฟิงขึ้นมา และเป่าอยู่ข้างปากของเขา พร้อมพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน "ยังเจ็บหรือไม่?"

เสี่ยวหนานเฟิงกำหมัดแน่นและทำปากแบนมองหน้าเย่จิ่งอวี้ น้ำตาไหลเม็ดใหญ่ยังคงอยู่ในดวงตา ซึ่งกำลังจะไหลลงมา

เมื่อได้ยินเสียงของเย่จิ่งอวี้ก็กระพริบดวงตาที่กลมโต น้ำตาหนึ่งหยดก็ไหลลงมา

เย่จิ่งอวี้รีบยื่นนิ้วออกไป และเช็ดน้ำตาทองคำของเสี่ยวหนานเฟิงอย่างระมัดระวังด้วยปลายนิ้วของเขา

"เป็นเพราะข้าไม่ดีเอง หากข้าคิดได้เร็วกว่านี้ เจ้าก็คงไม่ต้องเจ็บปวดเช่นนี้"