บทที่ 236 ท่านพ่อ เขาไม่ใช่คนบ้ากาม

อินชิงเสวียนนอนหลับค่อนข้างเบา นับตั้งแต่ตอนที่เย่จิ่งอวี้ผลักขาของนาง นางก็ตื่นขึ้นแล้ว

เพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัดใจโดยไม่จำเป็น นางจึงแกล้งหลับต่อไป

จนกระทั่งฝีเท้าของเย่จิ่งอวี้เดินจากไปไกล นางจึงค่อยๆ ถอนหายใจช้าๆ

นางรู้อยู่นานแล้วว่าท่านอนของตัวเองดูไม่ดีมากนัก ตอนเรียนมหาวิทยาลัยยังเคยตกจากที่นอน เมื่อคืนนี้นางพยายามอย่างดีที่สุดที่จะเตือนตัวเองว่าผู้ที่นอนข้างกายคือฝ่าบาท แต่ร่างกายกลับไม่รู้ตัว

แต่ก็ดี เย่จิ่งอวี้ถูกขี่ครั้งเดียวน่าจะไม่มาอีกแล้ว

อินชิงเสวียนพลิกตัวเพื่อเตรียมนอนหลับต่อ เมื่อคิดได้ว่าวันนี้จะได้ออกจากวัง จู่ๆ หัวใจก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย และความง่วงนอนก็หายไปในทันที

นางหยิบโทรศัพท์สับปะรดเครื่องใหญ่ของตัวเองออกมาจากใต้หมอน เมื่อเปิดหน้าจอก็พบรูปหน้าจอของครอบครัวสามคน

หากไม่ใช่ยุคโบราณ อินชิงเสวียนแทบคิดว่าเป็นรูปถ่ายในละคร

มันมีกลิ่นอายโบราณมากเกินไปจริงๆ และใบหน้าของเย่จิ่งอวี้ที่หล่อเหลาสามร้อยหกองศาไม่มีมุมดับ แต่งกายด้วยชุดลำลอง สีหน้าของเขาไม่เย็นชาและเคร่งขรึมมากนัก ราวกับเทพบุตรผู้ทรงสง่า

เมื่อเห็นแววตาที่ประหลาดใจของเขา อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มยกมุมปาก และเปิดมินิเกมขึ้นมาเล่น

ในชั่วพริบตา ดวงอาทิตย์ก็ขึ้นเหนือยอดไม้ และอินชิงเสวียนก็ยอมแพ้เมื่อนางไม่สามารถเอาชีวิตรอดจากด่านแรกได้

อวิ๋นฉ่ายยกอ่างล้างหน้ามาพอดี ชะโงกหัวเยี่ยมๆ มองๆ เดินเข้ามาจากด้านนอก

“พระสนม ตื่นหรือยังเพคะ?”

อินชิงเสวียนยืดตัวบิดขี้เกียจ “ตื่นแล้ว เข้ามาเถอะ”

อวิ๋นฉ่ายวางอ่างล้างหน้าไว้บนชั้นวาง ถือผ้าเช็ดตัวยืนอยู่ข้างๆ และถามด้วยท่าทางคลุมเครือ “พระสนมเพคะ ฝ่าบาท... ทรงบรรทมที่นี่เมื่อคืนนี้หรือเพคะ”

อินชิงเสวียนยักไหล่ “ทรงพักที่นี่จริงๆ แต่เพียงพูดคุยและสนทนากันเท่านั้น”

อวิ๋นฉ่ายปิดปากนาง ยิ้มแล้วพูดว่า “บ่าวยังไม่ได้ถามเสียหน่อยว่าฝ่าบาททรงทำสิ่งใดบ้าง ทว่าหากพระสนมมีองค์หญิงอีกสักคน เช่นนั้นจะดีที่สุดเลยเพคะ”

อินชิงเสวียนเข้าใจในทันที ฉันอดไม่ได้ที่จะชกนางเล็กน้อย

“ดีอะไรของเจ้ากันเล่า กล้ามาหยอกเย้าข้างั้นหรือ”

อวิ๋นฉ่ายรีบวิ่งออกไปด้วยรอยยิ้ม

“บ่าวได้ยินคนพูดว่า การมีลูกชายหญิงจะเป็นคำที่ดีนะเพคะ”

อินชิงเสวียนแสร้งพูดโมโหว่า “ชายหญิงอะไรกัน ข้าไม่มีทางคลอดลูกคนที่สองอีกแล้ว”

เจ้าของร่างเดิมคลอดเพียงคนเดียวก็ได้ลาโลกไปแล้ว นางจึงไม่ต้องการเสี่ยงอันตรายเช่นนั้น

ถุยๆๆ นางไม่มีทางทำเรื่องอย่างว่ากับเย่จิ่งอวี้แน่นอน

อวิ๋นฉ่ายวิ่งออกไปด้วยรอยยิ้ม

“บ่าวไปเตรียมอาหารมาให้พระสนมดีกว่าเพคะ”

เมื่อรับประทานอาหารเช้าแล้ว อินชิงเสวียนก็อุ้มเสี่ยวหนานเฟิงกลับมา

เมื่อเห็นแม่แท้ๆ เสี่ยวหนานเฟิงดีใจจนเบิกตากลมโตในทันใด ทันทีที่เห็นหน้านางก็แผ่กรงเล็บกระดูกขาวเก้าอิมใส่นาง มุกดอกไม้บนศีรษะของอินชิงเสวียนถูกกระชากลงมา

ยายหลี่กลัวอินชิงเสวียนจะโมโห จึงรีบพูดขึ้นว่า “เด็กโตขนาดนี้เป็นช่วงที่แปลกใจต่อสิ่งใหม่ๆ รอให้โตขึ้นอีกหน่อยก็จะดีขึ้นเองเพคะ”

ลูกพี่ลูกน้องหลานชายของอินชิงเสวียนก็เป็นแบบนี้ ขยุมหัวพี่สะใภ้นางจนเป็นรังนกทุกวัน

ยิ้มและพูดว่า “แปลกใจถือเป็นเรื่องดี สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าจ้าวเอ๋อร์ของพวกเราเฉลียวฉลาด อ้อ จริงสิ อีกเดี๋ยวทำผมทรงผู้ชายให้ข้าด้วยนะ ข้าจะออกนอกวังเสียหน่อย”

ยายหลี่ถามอย่างสงสัย “เหนียงเหนียงออกจากวังไปทำอะไรเพคะ?”

อินชิงเสวียนครุ่นคิดและพูดว่า “คิดเสียว่าไปทำงานหลวงกับฝ่าบาท”

เมื่อรู้ว่าฝ่าบาทก็ออกไปด้วย ยายหลี่ก็วางใจในทันที

ทันทีที่ทำผมเสร็จ เสี่ยวอานจื่อก็เดินเข้ามาจากด้านนอก

“เหนียงเหนียง นี่คือเสื้อผ้าที่ทหารองครักษ์ฉินส่งมาพ่ะย่ะค่ะ”

อินชิงเสวียนรับเสื้อผ้ามา คิ้วกระตุกขึ้นด้วยตัวเอง

แม้พระราชวังจะดี แต่มักให้ความรู้สึกเหมือนว่านางอยู่ในกรงทอง ทำให้คนหายใจหายคอไม่สะดวกนัก บรรยากาศชาวบ้านถือเป็นอิสระที่แท้จริง

“ยายหลี่ อุ้มเสี่ยวหนานเฟิงไปเล่นสักพักเถอะ”

อินชิงเสวียนส่งเด็กชายอ้วนตัวน้อยที่กำลังดึงเสื้อผ้าของนางให้ยายหลี่ เสี่ยวหนานเฟิงไม่พอใจในทันที ชี้ไปที่เสื้อผ้าของอินชิงเสวียนและร้องออกมา

“เจ้าชอบเสื้อผ้าของแม่งั้นหรือ? แม่จะถอดให้เจ้านะ รอก่อนนะ เสี่ยวหนานเฟิงน่ารักที่สุดเลย”

โดยเวลาปกติแล้ว อินชิงเสวียนยังชอบเรียกลูกว่าเสี่ยวหนานเฟิง ซึ่งถือว่าเป็นชื่อเล่นไปแล้ว