บทที่ 237 เจ้าอยากทำธุรกิจนี้จริงหรือ

“หา? คิดราคาเท่าใดกัน?” อินชิงเสวียนถาม

“ต่ำกว่าราคาตลาดเล็กน้อย แต่โชคดีที่มีปริมาณมาก ข้าจึงขายทั้งหมด”

หลิวเหล่าไท่ไท่ครุ่นคิด และพูดขึ้นว่า “อีกฝ่ายบอกอีกว่าอยากได้เมล็ดพันธุ์ หากว่ามีเมล็ดพันธุ์ พวกเขาจะให้ราคาเป็นสองเท่า”

“ราคาสองเท่างั้นหรือ?”

อินชิงเสวียนอดใจเต้นไม่ได้

“คนแบบใดกันที่มาซื้อไป?”

หลิวเหล่าไท่ไท่ครุ่นคิดและพูดว่า “เป็นแม่นางคนหนึ่ง ท่าทางสะสวยทีเดียว”

แม่นาง?

ในระหว่างที่อินชิงเสวียนครุ่นคิด หลิวเหล่าไท่ไท่ก็พูดขึ้นว่า “ไม่เพียงแต่ร้านของพวกเรา แต่ทุกร้านที่มีข้าวและเส้นหมี่ต่างถูกพวกเขาซื้อไปหมด ทว่าร้านค้าแบบนี้ไม่ได้มีมาก ในเมืองหลวงมีเพียงสองสามร้านเท่านั้น”

ตอนนี้ข้าวและเส้นหมี่ยังไม่ค่อยกระจายมากนัก จึงมีไม่เยอะจริงๆ

อินชิงเสวียนจับคางและพยักหน้าเบาๆ

“ข้ารู้แล้ว อีกครู่ข้าจะให้คนทิ้งแป้งหมี่ขาวไว้ให้จำนวนหนึ่ง หากพวกเขามาอีก ก็บอกว่าเรามีเมล็ดพันธุ์ แต่ให้พวกเขาทิ้งที่อยู่ไว้ ข้าจะหาเวลามาเจรจากับพวกเขาเอง”

หลิวเหล่าไท่ไท่พยักหน้าติดต่อกันและพูดว่า “ได้ ข้าจดไว้แล้ว”

นางเดินไปที่ด้านหลังข้างๆ ถุงข้าวใบหนึ่ง แล้วหยิบตั๋วเงินออกมาจำนวนหนึ่งกำมือ

“นี่คือเงินสองพันสามร้อยตำลึง และยังมีก้อนเงินอีกจำนวนหนึ่ง เจ้ามาพอดีก็เอาไปเลย”

อินชิงเสวียนหยิบตั๋วเงินสามร้อยตำลึงออกมา

“เงินเหล่านี้ให้ท่านไว้ใช้ในบ้าน ส่วนอื่นข้าจะเอาไป”

หลิวเหล่าไท่ไท่รีบปฏิเสธทันที

“ไม่ได้เชียว ข้ารับมามากพอแล้ว จะเอาอีกไม่ได้เด็ดขาด”

“รับไว้เถอะ ข้าจะกลับบ้านไปขนข้าวสารและกลับมาหาท่านในอีกไม่กี่วัน”

เย่จิ่งอวี้รออยู่บนรถ อินชิงเสวียนก็ไม่กล้าอยู่นานเกิน พูดเพียงไม่กี่คำก็ออกไป

หลิวไท่ไท่ออกมาส่ง เมื่อมองดูรถม้าอันงดงามที่มีพู่สีทองห้อยอยู่บนนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าคุณชายเสวียนคนนี้จะต้องรวยหรือมีเกียรติ และตัวเองได้พบกับผู้สูงศักดิ์จริงๆ

อินชิงเสวียนหันไปโบกมือให้นางและขึ้นรถไป ให้ฉินเทียนไปที่บ้านพักที่นางซื้อไว้ก่อน

เย่จิ่งอวี้ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

การออกมาในครั้งนี้ก็เพื่อติดตามสาวน้อยผู้นี้ หานสือจะรายงานสถานการณ์ในทุ่งนาทุกวัน ไม่สำคัญว่าเขาจะดูหรือไม่ก็ตาม

เขาเหลือบมองหน้าอกที่ปูดขึ้นเล็กน้อยของอินชิงเสวียน จึงพูดติดตลกว่า “ดูท่าทางธุรกิจร้านเจ้าจะดีมากเลยทีเดียว คิดว่าคงทำเงินได้ไม่น้อย”

อินชิงเสวียนกลอกตา ประสานมือขึ้นแล้วพูดว่า “ขอรับพระพรของฝ่าบาทเพคะ กระหม่อมพอได้กำไรบ้างเล็กน้อย เพียงแค่... ตอนนี้ยังมีธุรกิจใหญ่อีกอย่างที่กระหม่อมอยากทำมาก ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะอนุญาตหรือไม่?”

เย่จิ่งอวี้ถามด้วยความสนใจ “ธุรกิจอะไร พูดให้ข้าฟังได้หรือไม่?”

อินชิงเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เร็วๆ นี้มีคนซื้อแป้งหมี่ขาวจำนวนไม่น้อย กระหม่อมได้ข่าวจากหลิวเหล่าไท่ไท่ว่า พวกเขาอยากได้เมล็ดพันธุ์ แต่จะให้ราคาเป็นสองเท่า”

แววตาของเย่จิ่งอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย และกลับมาเป็นปกติในทันที

ทำเป็นถามโดยไม่ตั้งใจว่า “ผู้มีอิทธิพลคนใดในเมืองหลวง ที่สามารถซื้อข้าวและหมี่ขาวได้มากขนาดนี้?”

อินชิงเสวียนยักไหล่

“ฝ่าบาทยังไม่รู้ ข้าก็ยิ่งไม่รู้ไปกันใหญ่”

ในระหว่างที่พูด ก็ได้มาถึงบ้านของหลิวเหล่าไท่ไท่แล้ว

“ฝ่าบาทรอข้าสักครู่ ข้าไปครู่เดียวก็จะกลับมา”

หลังจากที่อินชิงเสวียนไปแล้ว เย่จิ่งอวี้ก็ค่อยๆ ขมวดคิ้ว

เมื่อเขาดีดนิ้ว ชายสวมหมวกไม้ไผ่ก็ขึ้นรถม้าไป

“ฝ่าบาท”

ผู้มาเยือนต้องการคุกเข่าลง แต่ถูกเย่จิ่งอวี้ขวางไว้

พูดขึ้นเสียงต่ำว่า “ไปตรวจดูเสียหน่อย ข้าวและหมี่ขาวในเมืองหลวงถูกส่งไปที่ใด ส่งคนไปอีกจำนวนหนึ่ง ปิดทางเข้าออกทุกเส้นทางในเมืองหลวง หากมีผู้ใดออกจากเมืองหลวงล้วนต้องสืบให้ถี่ถ้วน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

คนคนนั้นหายตัวออกไปจากรถม้า เดินดุ่มๆ ได้ไม่นานก็หายไปท่ามกลางฝูงชน