ตอนที่ 238
บทที่ 238 ข้ารู้แล้ว
October 21, 2026
หานสือหัวเราะชอบใจและพูดขึ้นว่า “นับตั้งแต่เหนียงเหนียงขอฝนครั้งนั้น พืชผลมีการเจริญเติบโตที่ดีขึ้นมาก”
สำหรับเรื่องของการขอฝน แม้ว่าหานสือไม่เชื่อ แต่แล้วอย่างไรเล่า ขอเพียงประชาชนได้รับประโยชน์ก็เพียงพอแล้ว ไม่สนใจว่าฝนจะมาจากที่ใด
อินชิงเสวียนยิ้มและพูดว่า “เช่นนั้นก็ดี ใต้เท้าเฒ่าอยู่ในทุ่งนาตลอดทั้งวัน คงจะเหนื่อยไม่ใช่น้อย”
หานสือประสานมือและพูดว่า “เหนียงเหนียงชมเกินไปแล้ว เรื่องนี้เป็นสิ่งที่กระหม่อมพึงกระทำ เชิญฝ่าบาทและเหนียงเหนียงทางด้านนี้พ่ะย่ะค่ะ”
ทุกคนมาที่ขอบทุ่งนาซึ่งมีโต๊ะเล็กๆ พร้อมชาอุ่นๆ เพื่อคลายความร้อน
หานสือสั่งให้คนขนย้ายก้อนหินเล็กๆ มาหลายก้อน พร้อมกับเชิญฝ่าบาทและอินชิงเสวียนนั่งลง
เมื่อมองดูคลื่นข้าวสาลีที่พัดไปตามสายลม อินชิงเสวียนก็อารมณ์ดีขึ้นมาก
“หม่อมฉันอยากไปเดินเล่นที่ทุ่งข้าวสาลีเพคะ”
เย่จิ่งอวี้พยักหน้าและพูดว่า “ไปเถอะ อย่าเดินไปไกลล่ะ”
ฉินเทียนและหลี่ฉีเดินตามไปในทันที
หลังจากอินชิงเสวียนเดินไปไกลแล้ว เย่จิ่งอวี้ถามว่า “แป้งและข้าวที่เก็บเกี่ยวได้ในคราวก่อน ถึงมือของราษฎรหรือไม่?”
หานสือพูดด้วยความเคารพทันที “กระหม่อมมอบให้กับพ่อค้าข้าราชการสองเจ้าเท่านั้น เพื่อใช้สำหรับประชาชนในเมืองหลวง และเงินทั้งหมดได้เข้าบัญชีกรมพระคลังพ่ะย่ะค่ะ”
เย่จิ่งอวี้ถามขึ้นเสียงเรียบ “ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้มีพ่อค้าข้าวมารับซื้อข้าวและหมี่ขาว เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นผู้ใด?”
หานสือตกใจเล็กน้อย
“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
ทันทีที่เปลี่ยนความคิดก็ถามขึ้นว่า “ฝ่าบาทคงไม่สงสัยว่า...”
“ถูกต้อง”
เย่จิ่งอวี้มองไปที่ทุ่งข้าวสาลีในระยะไกลและพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ต้าโจวต่อสู้กับเจียงวูมากี่ครั้งก็ถูกสกัดกั้นได้ ตอนนี้คนป่าเถื่อนเหล่านี้คิดอยากแต่งงานองค์หญิง แน่นอนว่าไม่กลัวเพราะถือว่ามีคนหนุนหลัง ข้าสงสัยว่าเมืองหลวงถูกศัตรูเข้าแทรกแซงอยู่นานแล้ว วันนี้ก็มีคนที่ออกหน้ามารับซื้อข้าว ไม่แน่ว่าอาจเป็นฝีมือของอีกฝ่าย นับตั้งแต่วันนี้ ห้ามให้มีอาหารในกรมพระคลังรั่วไหลไปข้างนอกแม้แต่เม็ดเดียว หว่านเมล็ดพันธุ์เมื่อใด ข้าจะส่งมาแจ้ง”
หานสือเหงื่อผุดเต็มหัวในทันที
“กระหม่อมน้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ”
สายตาของเย่จิ่งอวี้กวาดไปทั่วใบหน้าของหานสือ เสียงของเขาก็เบาลงเล็กน้อย
“ข้าได้ส่งคนไปสืบเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว เจ้าแสร้งทำไม่รู้ก็พอแล้ว”
หานสือก้มหน้ากำหมัด
“กระหม่อมน้อมรับคำสั่งของฝ่าบาท”
เย่จิ่งอวี้ลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มจางๆ
“ที่นี่ไม่ใช่การทำราชกิจเช้า ไม่จำเป็นต้องมากพิธีมเช่นนั้น ตามข้าไปเดินเล่นที่ทุ่งนา”
หานสือตอบด้วยความเคารพ “กระหม่อมน้อมรับ”
ฮ่องเต้และขุนนางสองคนเดินตามกันไปในทุ่งนา
ในขณะเดียวกัน ณ ลานบ้านเล็กๆ ในเขตชานเมืองของกรุงปักกิ่ง
บุคคลที่ไม่สามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาได้อย่างชัดเจน ยืนอยู่ในห้องที่ห่อหุ้มด้วยผ้าสีดำ
เขาไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วหันหน้าเข้าหากำแพง รูปร่างไม่สูง รูปกายค่อนข้างผอม และเสียงของเขาราวกับผู้ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน
“สถานการณ์ตอนนี้ไม่เอื้ออำนวยต่อเราอย่างมาก ข้าได้ยินมาว่าโล่ของเจียงวูเกิดการแตกหัก นั่นก็หมายความว่าในเมืองหลวงยังมีคนอีกกลุ่มที่กำลังร่วมมือกับศัตรูอย่างเจียงวู หากพวกเรายังไม่ทำสิ่งใดให้เกิดผลสำเร็จ ก็จะถูกเจียงวูละทิ้งอย่างแน่นอน”
ชายในชุดคลุมสีเขียวยืนอยู่ตรงข้ามเขา
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายผู้นั้นก็ถามด้วยความเคารพ “เช่นนั้นพวกเราควรทำอย่างไร?”
ชายคนนั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ตอนนี้พวกเรามีสามสิ่งที่ต้องทำ หนึ่งคือตามหาผู้ที่กำลังติดต่อกับเจียงวู ดูว่าสามารถร่วมมือกันได้หรือไม่ อีกอย่างคือการเผยแพร่ข่าวลือ และใช้เรื่องที่เย่จิ่งอวี้เชื่อใจสนมปีศาจมาเขียนเป็นบทความ นอกจากนั้น ยังต้องยุยงกลุ่มกบฏจากสถานที่ต่างๆ เพื่อหันเหความสนใจของฮ่องเต้น้อย สุดท้าย พวกเราต้องคิดวิธีรีบให้คนไร้ประโยชน์อย่างเย่จิ่งเย่าเข้าราชสำนัก”
เมื่อชายหนุ่มครุ่นคิดก็ถามว่า “สนมปีศาจขอฝนเพื่อประชาชน ข่าวลือแบบนี้พวกเขาก็เชื่องั้นหรือ?”
คนนั้นหัวเราะแหะๆ และพูดขึ้นว่า “ตราบใดที่มีเงิน เรื่องเท็จย่อมกลายเป็นความจริงได้ เจ้าไปหาบ่อน้ำและวางยาลงไปในบ่อ ถึงตอนนั้นก็บอกว่ามีพิษในฝน นับจากวันที่ขอฝนก็ผ่านไปได้สองสามวันแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่พิษกระจายพอดี”
“ขอรับ ข้าจะไปทำตามนี้”
ชายหนุ่มออกจากลานบ้านอย่างรวดเร็ว คนที่อยู่ในบ้านยืนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินออกไปทางประตูลับ
อีกสถานที่หนึ่งของเมืองหลวง มีสามคนนั่งอยู่ สถานที่แห่งนี้ก็คือเรือนจุ้ยหงอันดับหนึ่ง