บทที่ 278 เย่จิ่งหลานผู้ยอดเยี่ยม

เลือดพุ่งกระเซ็นใส่เต็มใบหน้าของอินชิงเสวียน

อินชิงเสวียนเป็นคนที่กลัวเลือดมาก จู่ๆ ในโพรงจมูกก็มีความรู้สึกหายใจไม่ออกดันออกมา

เย่จิ่งหลานเหลือบมองนางแล้วพูดเบาๆ “ถึงรู้สึกเวียนหัวก็ต้องอดทนให้ได้นะ ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า คีมห้ามเลือดหมายเลข 3”

อินชิงเสวียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วไปหาคีมเลือดหมายเลข 3 มา

“ข้าไม่เป็นไร”

นางอดทนต่ออาการเวียนหัว แล้วส่งอุปกรณ์ให้เย่จิ่งหลานต่อ

เมื่อมองดูใบหน้าเล็กๆ ที่ดูจริงจังมากของเขา อินชิงเสวียนก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ยากจะจินตนาการได้จริงๆ ที่เด็กอายุเจ็ดแปดขวบจะสามารถทำการผ่าตัดที่ซับซ้อนเช่นนี้ได้

พอมองดูบาดแผลที่น่ากลัวภายใต้ผ้าฆ่าเชื้อสีน้ำเงิน อินชิงเสวียนก็ตื่นตระหนกขึ้นมาอีก รีบเบือนหน้าหนีไปอีกด้านทันที

ภาพการโชกเลือดแบบนี้ กระทบกระเทือนจิตใจของนางมากจริงๆ

มิน่าล่ะแพทย์ที่ทำการผ่าตัดถึงไม่อนุญาตให้สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยเข้ามาระหว่างการผ่าตัด คนที่มีความอดทนทางใจต่ำอาจเป็นลมไปเลยก็ได้

ทว่าใบหน้าของเย่จิ่งหลานกลับสงบลงเรื่อยๆ ความตื่นเต้นในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

มิติของเขาต้องทำการผ่าตัดใหญ่ จึงจะได้คะแนนที่เหมาะสมมาใช้แลกสิ่งของ

ในช่วงสองปีที่ข้ามมิติมา เขาทำการผ่าตัดแค่แมวในวังเท่านั้น และใช้คะแนนไม่กี่คะแนนเพื่อแลกลูกฟุตบอลและขลุ่ยดินเผาที่ตัวเองชอบ

แม้ว่าจะมีคนจำนวนมากที่ต้องการการรักษา แต่เย่จิ่งหลานรู้ดีว่าเขายังไม่สามารถออกจากวังได้ แม้จะออกไปได้ แต่ใครล่ะจะเชื่อมือเด็กที่อายุยังไม่ถึงสิบปีเช่นเขา

โชคดีที่เขามีความอดทนเพียงพอ รอจนกว่าจะมีโอกาสต่อไป และในที่สุดฝ่าบาทก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส

แน่นอนว่าเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่ออินชิงเสวียน นั่นเป็นเพียงผลพลอยได้เท่านั้น แต่การปรากฏตัวของนาง ถือเป็นความโชคดีท่ามกลางความโชคร้าย ถ้าเป็นเย่จั้น แม้ว่าเขาจะมีลิ้นเป็นทองคำ เขาก็อาจไม่อนุญาต

หากการผ่าตัดประสบความสำเร็จ เขาจะสามารถได้รับปัจจัยวัตถุดิบจำนวนมาก เพื่อมาปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่ในปัจจุบัน

เมื่อคิดได้ดังนี้ เย่จิ่งหลานก็เริ่มเร็วขึ้น ด้วยการใช้อุปกรณ์ที่ทันสมัย ไม่นานเขาก็พบเส้นเลือดที่แตก จึงเย็บมันอย่างระมัดระวัง หลังจากนั้นเขาก็ตรวจสอบอีกครั้งอย่างมีระเบียบแบบแผน ก่อนที่จะดำเนินการเย็บปิดขั้นสุดท้าย

ซึ่งในตอนนี้ก็เป็นเวลารุ่งสางแล้ว

เย่จั้นกำลังเผชิญหน้ากับเหล่าขุนนางในห้องหนังสือ ในขณะที่เย่จิ่งหลานได้เริ่มทำงานขั้นสุดท้ายแล้ว

หลังจากเย็บเข็มสุดท้ายแล้ว เขาก็หยิบด้ายขึ้นมาอย่างง่ายดาย

“ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เย่‍จิ่ง‍อวี้ก็จะฟื้นช่วงบ่ายนี้”

เย่จิ่งหลานเปิดกล่องที่อยู่ด้านหนึ่ง หยิบยาเม็ดเล็กๆ ออกมาหลายเม็ด แล้วส่งให้อินชิงเสวียน

“ให้เขากินยาพวกนี้ ครั้งละสองเม็ด วันละสองครั้ง”

“นี่ยาอะไร”

แม้ว่าอินชิงเสวียนเกือบจะเป็นลมหลายครั้ง แต่นางยังคงยืนหยัดจนการผ่าตัดเสร็จสิ้น

เมื่อเห็นเย่จิ่งหลานเช็ดเลือดบนร่างกายของเย่‍จิ่ง‍อวี้ อากาศในโพรงจมูกก็ปลอดโปร่งขึ้นไม่น้อย

เย่จิ่งหลานถอดถุงมือที่ใช้แล้วทิ้งออก

“ยาแก้อักเสบ ลีโวฟล็อกซาซิน”

อินชิงเสวียนเอื้อมมือไปรับมัน

“ขอบคุณมาก”

เย่จิ่งหลานดูเหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่าง และจู่ๆ ก็หยุดมือของเขาแล้วพูดอย่างมีความสุข “หากมีใครในตำหนักของเจ้าที่ป่วยหนัก ต้องได้รับการผ่าตัด เจ้าสามารถมาหาข้าได้ทุกเมื่อ ตอนนี้พาเย่‍จิ่ง‍อวี้กลับที่เดิมเถอะ”

“อืม ได้”

อินชิงเสวียนรู้สึกประทับใจอย่างมากกับทักษะการผ่าตัดที่ยอดเยี่ยมของเย่จิ่งหลาน ได้รู้จักคนที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ แม้ว่าน้ำพุวิญญาณของนางจะมีสุดยอดมากเช่นกัน แต่ก็ทำได้เพียงขจัดพิษ ไม่สามารถรักษาโรคทางร่างกายแบบนี้ได้

ทั้งสองช่วยกันพาเย่‍จิ่ง‍อวี้วางกลับบนเตียง แล้วอินชิงเสวียนก็คลำชีพจรของเขาทันที

นางอดไม่ได้ที่จะยินดี ชีพจรของเขาเต้นช้าลงจริงๆ