ตอนที่ 279
บทที่ 279 เจ็บปวดหัวใจ
October 21, 2026
ขนตาของเย่จิ่งอวี้สั่นเบาๆ แล้วเขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
สายตาของเขายังคงพร่ามัวเล็กน้อย สามารถมองเห็นคนสองคนที่อยู่ตรงหน้าได้รางๆ
แล้วเขาก็ถามอย่างอ่อนแรง “ที่นี่ที่ไหน”
เย่จั้นรีบตอบ “นี่คือตำหนักเฉิงเทียนในวังหลวง”
เย่จิ่งอวี้ตอบรับเบาๆ หลับตาแล้วพูดด้วยเสียงงัวเงีย “ดูเหมือนข้าจะฝันไป...ข้าฝันถึงเสวียนเอ๋อร์...”
เมื่อได้ยินเขาพูดถึงชื่อของตัวเอง อินชิงเสวียนก็รู้สึกว่าลำคอตีบตัน อดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากแรง
“ฝ่าบาทอย่าเพิ่งพูดเลย รีบพักผ่อนให้มากๆ เถิด”
เย่จิ่งอวี้มองมาทางนางทันที
“เสวียนเอ๋อร์?”
แล้วเขาก็ส่ายศีรษะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงระโหยโรยแรงว่า “ข้าคงฝันไปอีกแล้ว นางเกลียดข้าถึงเพียงนั้น นางจะมาหาข้าได้อย่างไร”
หลังจากพูดจบ เย่จิ่งอวี้ก็หลับลึกอีกครั้ง
อินชิงเสวียนจับมือของเขา ในใจรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวจนแทบทนไม่ไหว
นางหายใจเข้าลึกๆ อดทนต่อความร้อนในดวงตา แล้วพูดโดยไร้สุ้มเสียง เย่จิ่งอวี้ ท่านดีกับข้ามากขนาดนี้ ข้าจะเกลียดท่านได้อย่างไร
เย่จั้นตรวจชีพจรเย่จิ่งอวี้อีกครั้งแล้วกระซิบว่า “ในเมื่อฝ่าบาททรงฟื้นได้แล้ว เช่นนั้นก็หมายความว่าเขาปลอดภัยแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้ฝ่าบาทเห็นเจ้าแล้วรู้สึกกระทบกระเทือนจิตใจ เจ้ากลับไปจวนอ๋องของข้าก่อนดีกว่า หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นข้าจะส่งคนไปแจ้งให้เจ้าทราบเอง”
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เย่จิ่งอวี้พูดเมื่อครู่ อินชิงเสวียนก็พยักหน้าอย่างจำใจ
“เช่นนั้นก็ขอรบกวนท่านอ๋องด้วย!”
เย่จั้นพูดเสียงเรียบ “ไม่เป็นไร ทุกอย่างเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของฝ่าบาท ความผิดที่โดนใส่ร้ายอย่างไม่เป็นธรรม ข้าจะหาโอกาสช่วยเจ้าอธิบายเอง”
อินชิงเสวียนเหลือบมองที่เตียง ยิ้มอย่างขมขื่น และพูดว่า “รอจนกว่าอาการของฝ่าบาทจะคงที่ก่อนค่อยพูดเถอะ อ้อจริงสิ ยาที่กินก่อนหน้านี้ก็ไม่ต้องให้เสวยแล้ว รบกวนท่านอ๋องเอายาสองชนิดนี้ให้ฝ่าบาทเสวย เสวยเช้าเย็นครั้งละสองเม็ด”
“ข้าจำได้แล้ว”
เย่จั้นปรบมือไปที่ประตู แล้วทหารหน่วยเปลวเพลิงสีชาดสองคนก็เข้ามาทันที
อินชิงเสวียนมองเย่จิ่งอวี้อย่างอาลัยอาวรณ์ ถอนหายใจเบาๆ และออกจากวังพร้อมกับทหารหน่วยเปลวเพลิงสีชาด
ทั้งสองจัดแจงให้นางไปพักที่เรือนด้านหลัง ซึ่งค่อนข้างเงียบสงบ
อินชิงเสวียนกลล่าวขอบคุณ และหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเสี่ยวหนานเฟิง
เจ้าอ้วนตื่นขึ้นแล้ว กำลังนั่งอยู่ในรถเข็นเด็กและบีบหูใหญ่ๆ ของไป๋เสวี่ย
ไป๋เสวี่ยก็ทำหน้าแสนเชื่อง โดยวางศีรษะบนรถเข็นเด็ก ปล่อยให้เสี่ยวหนานเฟิงบีบเคล้นได้ตามสบาย
ยายหลี่กำลังยุ่งอยู่กับการทำความสะอาดภายในห้อง ในขณะที่อวิ๋นฉ่ายและเสี่ยวอานจื่อกำลังทำความสะอาดอยู่ด้านนอกตำหนัก ส่วนขันทีและนางกำนัลคนอื่นๆ นั่งอย่างเกียจคร้านบนศาลา นั่งดูพวกเขาทั้งสองทำงาน
สีหน้าของอินชิงเสวียนเย็นชา ตรงตามที่คาดไว้ คนส่วนใหญ่ในวังเป็นคนไร้น้ำใจ หากนางสามารถกลับตำหนักจินหวูได้ นางจะเปลี่ยนตัวพวกคนใฝ่สูงแต่ฝีมือไม่ถึงพวกนี้ออกไปให้หมด
เมื่อคิดถึงคำพูดของเย่จั้นที่บอกว่า ‘เว้นแต่ว่าเจ้าจะขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาได้’ อินชิงเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัด
นางได้ทุ่มเทไปเพื่อต้าโจวเช่นกัน ฉะนั้นจะยอมให้คนชาติชั่วอย่างเย่จิ่งเย่าชุบมือเปิบไม่ได้
เย่จั้นพูดถูก มีเพียงนางต้องเป็นฮองเฮาเท่านั้น เสี่ยวหนานเฟิงถึงจะกลายเป็นโอรสสายตรง
ไม่ว่าจะได้รับการแก้ไขสถานะให้ถูกต้องหรือไม่ก็ตาม เพื่อต้าโจว และความทุ่มเทของตัวเอง นางจึงต้องขึ้นเป็นฮองเฮา เพื่อให้ลูกชายของเจ้าของร่างเดิมเป็นโอรสสายตรงให้จงได้
เมื่อคิดได้ดังนี้ อินชิงเสวียนก็เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้
บางทีจุดจบในอนาคตของนางอาจจะสามารถเอ้อระเหยลอยชายไปท่ามกลางภูเขาแม่น้ำได้ แต่เสี่ยวหนานเฟิงจะต้องได้เป็นรัชทายาท เชื่อว่านี่จะต้องเป็นสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมอยากเห็น!
หลังจากดูเสี่ยวหนานเฟิงในกล้องวงจรปิดมาระยะหนึ่งแล้ว อินชิงเสวียนก็เริ่มรู้สึกง่วงนอน
เมื่อวานไม่ได้นอนทั้งคืน ตอนนี้รู้สึกผ่อนคลายแล้ว แต่มิวายมึนหัวนิดหน่อย เลยถอดรองเท้าแล้วเข้านอน
ขณะที่อินชิงเสวียนหลับไป เย่จิ่งอวี้ก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
ในเวลานี้ ยาชาค่อยๆ หมดฤทธิ์ลง และความเจ็บปวดที่เสียดแทงหัวใจก็ค่อยๆ ทำให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้น
“หลี่เต๋อฝู”
เขาดันตัวเองลุกขึ้นและพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่เย่จั้นจับเขาให้นอนบนเตียง
“ฝ่าบาทได้รับบาดเจ็บสาหัส โปรดอย่าเพิ่งขยับตัว”