บทที่ 297 คนรวยใช้เงินมือเติบ

อินชิงเสวียนไม่ได้มีแผนการอะไร เพียงแต่อยากออกไปเย้าหยอก เพื่อให้อาซือหลานรู้ว่าตัวเองออกมาแล้ว

แต่เมื่อฝ่าบาทถามขึ้นมา ก็ต้องสร้างข้อแก้ตัว เมื่อพูดไปได้ครู่หนึ่ง ตัวเองก็รู้สึกง่วงนอน

เย่จิ่งอวี้กำลังรอข้อความต่อไป เมื่อหันหน้ามา กลับพบว่าอินชิงเสวียนนอนขดตัวหลับอยู่ข้างกายเขาแล้ว

เขายิ้มด้วยความหลงใหล และแบ่งผ้าห่มครึ่งหนึ่ง ห่มบนตัวของอินชิงเสวียน

จากนั้นก็นอนลงช้าๆ ประสานนิ้วทั้งสิบกับนาง

เมื่อฟังเสียงลมหายใจที่เป็นจังหวะและตื้นเขิน เย่จิ่งอวี้รู้สึกง่วงขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นฟ้าสว่างแล้ว

เมื่อคิดจะพลิกตัว อินชิงเสวียนก็ลุกขึ้นนั่งแล้ว

“เหตุใดไม่นอนต่ออีกหน่อยเล่า?”

เสียงของเย่จิ่งอวี้มีความแหบแห้งในยามเช้า เสียงดูเนือยๆ และมีเสน่ห์

อินชิงเสวียนขยี้ตา พูดเสียงฮึดฮัด “ข้านอนตื่นสายอีกแล้วใช่หรือไม่?”

เมื่อเห็นท่าทางสะลึมสะลือของนาง เย่จิ่งอวี้ก็ยิ้มที่มุมปาก

“ไม่หรอก เจ้านอนต่อได้นะ”

อินชิงเสวียนมองเห็นพระอาทิตย์ดวงโตนอกหน้าต่าง คาดว่าตอนนี้น่าจะแปดโมงกว่าแล้ว จึงรีบคลานไปข้างเตียงและสวมรองเท้า

“มีเรื่องสำคัญต้องทำ จับอาซือหลานให้ได้ก่อน ค่อยมานอนกับฝ่าบาทก็ยังไม่สายเพคะ”

พูดจบก็รู้สึกมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที

“ท่านอ๋องมาแล้วแน่เลยเพคะ หม่อมฉันต้องออกนอกวังแล้ว”

“ช้าก่อน”

เย่จิ่งอวี้จับชายกระโปรงของนางไว้

อินชิงเสวียนหันมาด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

“ทำไมเพคะ?”

เย่จิ่งอวี้มองนาง สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อนอย่างมาก

เขาเม้มริมฝีปากบางและกระซิบเสียงเบาว่า “รับปากข้าสิ เจ้าจะต้องกลับมาโดยไร้บาดแผลใดๆ”

เมื่อมองดูดวงตาคู่นั้นที่ดูเหมือนจะซ่อนดวงดาวแห่งทางช้างเผือกไว้ หัวใจของอินชิงเสวียนก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

นางทำใจให้สงบลง แกล้งทำท่าทีสบายๆ และพูดขึ้นว่า “ฝ่าบาทวางใจได้เพคะ หม่อมฉันจะต้องกลับมาโดยไร้บาดแผลใดๆ”

เมื่อมองเงาหลังของอินชิงเสวียน สายตาของเย่จิ่งอวี้ก็ขรึมลงช้าๆ

หากจับอาซือหลานได้ จะต้องให้เขาอยู่ต่อก็ไม่ได้ จะตายก็ทรมาน!

ขณะนี้ อินชิงเสวียนได้มาถึงด้านนอกตำหนักแล้ว

หลี่เต๋อฝูเดินมาและบอกว่า “ท่านอ๋องได้รอเหนียงเหนียงอยู่ที่หน้าประตูวังแล้ว ขอให้เหนียงเหนียงเดินทางอย่างราบรื่น และรีบกลับมาอยู่เคียงข้างพระวรกายของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

อินชิงเสวียนพยักหน้า รีบจ้ำเท้าไปยังตำหนักจินหวู

นางไม่กล้าเข้าไป เพราะกลัวว่าเสี่ยวหนานเฟิงเห็นตัวเองจากไปแล้วจะโวยวาย

หลายวันมานี้นางออกนอกวังอยู่เรื่อยๆ ด้วยเรื่องต่างๆ นานา ติดค้างลูกไว้หลายครั้งเหลือเกิน รอให้ทุกอย่างสิ้นสุดลง นางจะต้องอยู่ในวังและเล่นกับเสี่ยวหนานเฟิงให้เต็มที่

นางนำมือวางไว้ที่ริมฝีปากพร้อมกับผิวปากหนึ่งครั้ง ไป๋เสวี่ยวิ่งออกมาด้วยความดีอกดีใจในทันที

“เสี่ยวหนานเฟิงสบายดีไหม?”

อินชิงเสวียนลูบหัวของมัน

ไป๋เสวี่ยเห่าดังโฮ่ง และสะบัดหางขึ้นมา

คงหมายความว่าสบายดีสินะ จำได้ว่าในหนังสือเขียนไว้ว่า สุนัขสะบัดหางหมายถึงดีใจและเห็นด้วย

“เช่นนั้นก็ดี เจ้าออกจากวังไปทำธุระกับข้าหน่อยสิ”

อินชิงเสวียนเดินไปด้วย พลางพูดกับไป๋เสวี่ยไปด้วย “เจ้ายังจำคนที่แสดงเจตนาดีกับเจ้าครั้งก่อนได้หรือไม่ ผู้นั้นก็คืออ๋องขยะแห่งเจียงวูของพวกเจ้า เจ้าออกไปครั้งนี้ต้องช่วยข้าหาเขาให้พบ แล้วข้าจะให้น้ำพุวิญญาณกับเจ้าอีกมากมาย”

ไป๋เสวี่ยเอียงหัวใหญ่ๆ ของมัน ราวกับกำลังคิดบางอย่าง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น และหันไปเห่าให้กับอินชิงเสวียน ท่าทางดูเหมือนจะบอกว่าได้อีกครั้ง

อินชิงเสวียนก็ฟังไม่เข้าใจ จึงถือว่ามันตอบตกลง

เมื่อมาถึงหน้าประตู ก็พบกับเย่จั้นจริงๆ

เขาเอามือไพล่หลัง ยืนตัวตรงที่ทางเข้าพระราชวัง ทรงแต่งกายด้วยชุดสีขาวราวหิมะ ชุดคลุมสีขาวราวกับหิมะปลิวสยายไปตามสายลม ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูสุภาพอ่อนโยนสูงส่งสง่างามดุจหยกอันล้ำค่า ราวกับกำลังผู้เป็นอมตะขี่เมฆาหวนกลับ

แม้ว่าอินชิงเสวียนไม่ได้รู้จักเย่จั้นเป็นครั้งแรก แต่กลับอดไม่ได้ที่จะชื่นชมกรรมพันธุ์อันแข็งแกร่งของตระกูลเย่