บทที่ 298 รางวัลจากมิติ

อินชิงเสวียนนั่งลงข้างพิณ ดีดสายพิณด้วยนิ้วหัวแม่มือของนาง และเสียงที่คมชัดก็ดังออกมาในทันที

ทันใดนั้นเจ้าของร้านถามขึ้นราวกับมอบของขวัญล้ำค่า “แม่นางคิดว่าพิณนี้เป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”

อินชิงเสวียนไม่ค่อยรู้เรื่องพิณ แต่ฟังจากเสียงสะท้อนที่ไม่มีเสียงอื้ออึง ก็รู้สึกว่าไม่เลวทีเดียว

จึงพยักหน้า “เป็นพิณที่ดี”

เจ้าของร้านยิ้มปากกว้างในทันที “แม่นางสายตาเฉียบแหลมทีเดียว พิณนี้ทำมาจากไม้เพาโลเนียอายุห้าร้อยปี ข้าใช้เงินก้อนโตซื้อมาจากชาวพเนจรผู้หนึ่ง ราคาเปิดหีบหนึ่งพันตำลึงก็เป็นราคาที่เขาตั้งไว้เอง”

อินชิงเสวียนเข้าใจทันทีว่านี่คือกฎ

หากรู้ว่าแพงขนาดนี้ สู้ซื้อพิณมาเล่นเองข้างถนนดีกว่า

เจ้าของร้านลูบเคราแล้วพูดว่า “พิณนี้อยู่ในโรงเตี๊ยมมาสามปีแล้ว แต่เปิดหีบน้อยครั้งมาก ทั้งหมดเพียงสามครั้งเท่านั้น แม่นางโปรดปฏิบัติต่อมันด้วยความกรุณา”

เย่จั้นนั่งลงอีกด้านของโต๊ะ พูดด้วยรอยยิ้มจางๆ “แน่นอน เถ้าแก่ช่วยเตรียมอาหารมาด้วย”

“ได้เลยขอรับ ข้าน้อยจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้”

เมื่อเจ้าของร้านเดินออกไป อินชิงเสวียนก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

“เล่นหนึ่งครั้งเสียพันตำลึง แพงเกินไปแล้ว”

สิบตำลึงนางก็รู้สึกเสียดาย

เย่จั้นยิ้มและพูดขึ้น “ไม่คิดว่าเหนียงเหนียงจะรู้จักการใช้ชีวิตด้วย”

อินชิงเสวียนพูดอย่างสบายๆ “ต่อให้ใช้ชีวิตไม่เป็น ก็ไม่ควรผลาญเงินวงศ์ตระกูลนะเพคะ”

พูดจบก็รู้สึกถึงความไม่ถูกต้อง จึงรีบพูดว่า “ข้าไม่ได้หมายจะว่าท่านอ๋อง ข้าเพียงแค่เสียดายเงินเท่านั้น วันนี้จะต้องบรรเลงหลายเพลงหน่อย ไม่เช่นนั้นคงเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์”

เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดของอินชิงเสวียน เย่จั้นจึงกระตุกยิ้มมุมปาก

“ดีสิ เจ้าอยากเล่นถึงตอนไหนก็แล้วแต่เจ้าเถอะ ที่นี่ไม่มีเวลาจำกัด”

“เพคะ”

อินชิงเสวียนนึกถึงการดีดพิณของเจ้าของร่างเดิมในหัวอยู่รอบหนึ่ง จู่ๆ นิ้วมือก็คล้ายว่าเริ่มมีความทรงจำ ตัวโน้ตที่ไม่คุ้นเคยก็พรั่งพรูมาจากในหัว

เสียดนตรีบทโหมโรงไหลอยู่ในอากาศตามจังหวะของนิ้วทั้งสิบ

ทันทีที่เสียงพิณเปลี่ยนไป ท่วงทำนองเริ่มลดต่ำลงทีละขั้น เบาลงและดังขึ้น พร้อมกับเสียงก้องกังวานที่คมชัด เสียงสะท้อนที่ก้องไปไกล เมื่อทำนองดังขึ้น ความองอาจผึ่งผาย และออร่าอันทรงพลังที่ท่วมท้นท้องฟ้าก็พุ่งเข้ามาบนใบหน้า

เพียงพริบตาเดียว โรงเตี๊ยมก็เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

เย่จั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่เคยได้ยินบทเพลงที่สุภาพและสง่างาม ตระหง่านและกว้างใหญ่เช่นนี้มาก่อน ราวกับต้นสนที่ถูกลมพัดโบก หุบเขานับพันเกิดลมแรง และราวกับระลอกคลื่นในน้ำ แม่น้ำและทะเลที่เชี่ยวกราก ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความเหงาไปตามแม่น้ำและทะเลที่ไหลเชี่ยว ท้องฟ้าและผืนน้ำอันกว้างใหญ่!

ไป๋เสวี่ยก็เบิกตาสุนัขกว้างขึ้น มองไปที่อินชิงเสวียนด้วยใบหน้าที่ประหลาดใจ หูผึ่งไปตามเสียงบรรเลงของพิณ

ลูกค้าสี่คนนั้นที่อยู่ด้านล่างหอน้อยต่างมองขึ้นไป หนึ่งในนั้นยิ้มที่มุมปาก เสียงพิณนี้เป็นของนางไม่ผิดแน่

ด้านบนหอ อินชิงเสวียนตั้งใจดีดพิณ เสียงพิณราวกับมีมนต์สะกด ทำให้ตัวเองลืมเป้าหมายในการมาที่นี่ไปชั่วขณะ

นางอดไม่ได้ที่จะลืมความรู้สึกของตัวเองไปชั่วขณะ และเริ่มร้องเพลงไปพร้อมกับเสียงเพลง

“ท้องทะเลเปล่งเสียงหัวร่อ คลื่นซัดขึ้นเเละลง ลอยคอตามเกลียวคลื่นเพียงแค่จดจำเวลาในยามเช้า ฟ้าคอยหัวเราะเยาะ โลกสับสนวุ่นวาย ใครเป็นผู้แพ้ ใครเป็นผู้ชนะมีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ ภูเขาหัวเราะ เมฆฝนเริ่มตั้งเค้า จะกี่ฝนโลกก็ยังเหมือนเดิม...”

ในขณะเดียวกัน อินชิงเสวียนกลับพบอีกเรื่องที่ทำให้นางประหลาดใจอย่างที่สุด

ขณะที่นางร้องเพลง เมล็ดพืชในมิติเริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของมิติที่เพิ่มการผลิต

ทันใดนั้นอินชิงเสวียนก็นึกขึ้นได้ว่าเสียงฮัมเพลงของนางทำให้เม็ดพืชเติบโตไวขึ้น ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะชอบดนตรีมากจริงๆ

ในระหว่างที่ตื่นตกใจ ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนในมิติอีกครั้ง

“เพิ่มการผลิตเมล็ดพันธุ์เป็นสิบเท่า อัปเกรดมิติ และรับรางวัลคะแนนสะสมหนึ่งหมื่นคะแนน”

พระเจ้า หนึ่งหมื่นคะแนนเลยหรือ?

อินชิงเสวียนตกใจจนอ้าปากค้าง

นี่ถือเป็นรางวัลใหญ่เพียงอย่างเดียวตั้งแต่นางได้รับมามิติเป็นเวลานาน

หากทุกครั้งได้รับมากขนาดนั้น นางไม่จำเป็นต้องตระหนี่ถี่เหนียวเลย