บทที่ 360 สวีจือย่วนถูกยาพิษ

เมื่อคิดฟุ้งซ่านอยู่ครู่หนึ่ง อินชิงเสวียนก็รีบเรียกสติกลับมา

เมื่อแช่น้ำพุวิญญาณเสร็จแล้ว ก็นำผลไม้ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวออกมาจากมิติ

อวิ๋นฉ่ายได้เริ่มรีดแป้งแล้ว เด็กคนนี้มือไม้คล่องแคล่วมากขึ้นเรื่อยๆ เลยทีเดียว

ยายหลี่กำลังทำไส้อยู่ข้างๆ เสี่ยวอันจื่อก็ไปเรียกเย่จิ่งอวี้ที่ห้องหนังสือ

เมื่อเห็นภาพที่คุ้นเคย อินชิงเสวียนก็ถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้

ชีวิตที่เรียบง่ายเช่นนี้ ช่างดีมากเลยจริงๆ

นางไม่มีใจทะเยอทะยาน และไม่เคยคิดที่จะเป็นฮองเฮามาก่อน

แต่ถ้าหากไม่เป็น เสี่ยวหนานเฟิงก็จะเป็นองค์รัชทายาทไม่ได้

นี่คือคำสัญญาของเจ้าของร่างเดิ แม้จะมีเพียงนางผู้เดียว แต่ก็ต้องทำให้ได้

เมื่อมองรถเข็นเด็กที่อยู่ด้านนอก อินชิงเสวียนก็คิดถึงเสี่ยวหนานเฟิง ตอนนี้เวลาผ่านไปหนึ่งวันที่ไม่ได้พบกัน ไม่รู้ว่าเขาคิดถึงตัวเองหรือไม่

ในระหว่างที่ครุ่นคิด ฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก

ร่างสูงยางของคนสองคนเดินเข้ามาจากด้านนอก

คนแรกสวมชุดผ้าแพรสีน้ำเงิน มีขดด้ายสีทองที่คอเสื้อและแขนเสื้อ เสื้อคลุมยาวปักด้วยลายไม้ไผ่สีเขียวเข้มเล็กน้อย ลวดลายไม้ไผ่ที่ขอบเอวทอด้วยด้ายสีทอง ประดับด้วยจี้หยกสีเขียวสองชิ้น หรูหราและสง่างาม

คนหลังสวมชุดคลุมขาวราวหิมะ ไม่มีฝุ่นแปดเปื้อน และใบหน้าของเขาที่อ่อนโยนสง่างาม และดูไม่ธรรมดา

ทั้งสองคนก็คือเย่จิ่งอวี้และเย่จั้น

อินชิงเสวียนรีบอวยพรให้ทั้งสองทันที

“ฝ่าบาท ท่านอ๋อง”

เย่จั้นแสดงความเคารพต่อนาง

“รบกวนท่านแล้ว”

อินชิงเสวียนยิ้มและพูดว่า “ท่านอ๋องเกรงใจเกินไปแล้วเพคะ ได้ยินว่าพรุ่งนี้ท่านอ๋องก็จะกลับเมืองซุ่ยหานแล้ว ข้าไม่มีสิ่งใดจะมอบให้ จึงอยากให้ท่านอ๋องอยู่ร่วมเสวยอาหารที่นี่ด้วยกันก่อน ท่านอ๋องอย่าได้รังเกียจ”

เย่จั้นยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “การได้กินเกี๊ยวนับว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุด พระสนมเหยาเฟยอย่าได้คิดมาก”

พูดจบก็หยิบตั๋วเงินออกมาจากอ้อมอก

“นี่คือสิ่งที่พระสนมมอบให้ข้าในวันนี้ ตอนนี้แม่ทัพใหญ่จะเดินทางกลับราชสำนักแล้ว ตั๋วเงินก็ควรคืนให้เจ้าของเช่นกัน”

อินชิงเสวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และรับตั๋งเงินกลับมา

พูดด้วยสีหน้าที่ขอบพระคุณ “ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็จะจดจำบุญคุณของท่านอ๋องไว้ วันหน้าหากมีเรื่องใดที่ต้องการให้ข้าช่วย ท่านอ๋องพูดมาได้เลยนะเพคะ”

เย่จั้นจับจ้องสายตาไว้บนหน้านาง แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เพียงพริบตาเดียวเท่านั้น ก็มลายหายไป

“ขอบพระทัยพระสนม หากมีสิ่งใดที่ต้องการ ข้าจะไม่เกรงใจเลย”

“เอาล่ะ ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน มัวเกรงใจกันก็จะแปลกหน้ากันเปล่าๆ”

เย่จิ่งอวี้พูดจบก็เดินไปที่ศาลาหิน

เมื่อได้กลิ่นที่หอมหวลของอาหาร อวัยวะภายในของเขาก็เริ่มประท้วง

อินชิงเสวียนยิ้มที่มุมปาก “เป็นจริงดังนั้น ท่านอ๋องเชิญเลย”

เพื่อขอบคุณที่เย่จั้นช่วยเหลือตระกูลอิน อินชิงเสวียนตั้งใจใช้คะแนนสะสมเป็นพิเศษเพื่อแลกอาหารจานด่วน

อย่างเช่นเนื้อมื้อกระป๋องมื้อกลางวัน ตีนไก่พริกไทยดองมะนาว หมูกรอบสำเร็จรูป และเป็ดปักกิ่ง ถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่ใจกว้างที่สุดของนาง

เมื่อมองอาหารที่ไม่เคยพบเจอเหล่านี้ เย่จิ่งอวี้ก็ลงมือเสวยทันที เมื่อชิมกระดูกไก่ที่ตุ๋นในพริกไทยมะนาวดอง รสชาติเปรี้ยวเผ็ดที่เข้าไปในปาก เปิดต่อมรับรสในทันที

กล่าวชื่นชมอย่างอดไม่ได้ “อร่อยมาก เสด็จอาลองชิมดู”

เย่จั้นก็ชิมไปหนึ่งชิ้น พร้อมพยักหน้าหงึกๆ

“ไม่เลวเลยจริงๆ ไม่คิดว่าคนในตำหนักของพระสนมจะมีฝีมือเช่นนี้”

“เช่นนั้นก็เสวยเยอะๆ นะเพคะ อาหารเหล่านี้จัดเตรียมเพื่อฝ่าบาทและเสด็จอาโดยเฉพาะ ปกติพวกเราไม่ค่อยได้รับประทานอะไรแบบนี้”