บทที่ 361 ความเห็นแก่ตัว

เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย วางแก้วเหล้าลงแล้วถามว่า

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

หานปิงร้องห่มร้องไห้พูดขึ้นว่า “พระสนมตื่นแต่เช้าเพื่อไปส่งพระศพไทเฮา เมื่อกลับมาก็รู้สึกหิวเล็กน้อย หม่อมฉันไปที่ห้องพระเครื่องต้นเพื่อตักโจ๊กผักเล็กน้อย แต่พอพระสนมรับประทานเสร็จก็ล้มลงไปบนพื้น หม่อมฉันจึงรีบไปเรียกหมอหลวง และบอกว่าพระสนมถูกยาพิษเพคะ”

เย่จิ่งอวี้เพ่งสายตาคม และถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ตอนนี้นางอยู่ที่ใด?”

หานปิงพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า “ยังไม่ฟื้นเพคะ หมอหลวงเฉินเฝ้าดูอาการอยู่ข้างๆ ฝ่าบาทได้โปรดช่วยเป็นธุระหาฆาตกรที่วางยาด้วยนะเพคะ”

หานปิงพูดจบ ก็เหลือบมองไปที่ตัวของอินชิงเสวียน

อินชิงเสวียนเข้าใจความคิดของนางในทันที จึงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเพียงไม่กี่ก้าว

พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เจ้าหมายความว่าอย่างไร หรือว่าเจ้าสงสัยว่าข้าเป็นผู้วางยา?”

หานปิงรีบก้มหน้าลง

“หม่อมฉันไม่กล้าเพคะ”

“ในเมื่อไม่กล้า เจ้ามองหน้าข้าทำไมกัน?”

อินชิงเสวียนสีหน้านิ่ง แต่ยังคงมีความน่าเกรงขาม หานปิงจึงตกใจตัวสั่นในทันที

หานปิงกัดริมฝีปากแล้วพูดว่า “หม่อมฉัน... หม่อมฉันมองเพราะไม่ทันระวังเพคะ”

เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้วแน่นขึ้นอีก

“หลี่เต๋อฝู ไปตรวจสอบที่ห้องพระเครื่องต้นว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

เมื่อเห็นฝ่าบาทนั่งนิ่งไม่ขยับ หานปิงจึงร้อนใจขึ้นมา

“ฝ่าบาทได้โปรดไปเยี่ยมพระสนมของพวกเราด้วยเพคะ ฝ่าบาททรงมีพลังมังกร จะช่วยปกป้องพระสนมของพวกเราได้แน่นอน เพื่อให้นางฟื้นขึ้นมาโดยเร็วเพคะ”

เย่จั้นเหลือบมองหานปิงและพูดขึ้นว่า “ชีวิตมนุษย์เป็นสิ่งสำคัญ หากเกิดสิ่งใดขึ้นกับพระสนมสวี จะต้องเกิดความตื่นตระหนกในวังอย่างแน่นอน

ฝ่าบาทไปเยี่ยมนางจะดีกว่า ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อเรียนรู้วิธีการติดตั้งอุปกรณ์เฝ้าสังเกตกับเหยาเฟยเหนียงเหนียง”

ความจริงเย่จิ่งอวี้ไม่อยากไป เมื่อได้ยินเย่จั้นพูดเช่นนี้ คิดว่าหากไม่ไปก็จะดูเป็นคนไม่มีเหตุผลเท่าใดนัก จึงพูดขึ้นว่า “เช่นนั้นก็ได้ เสด็จอาอยู่รอข้าที่นี่ก่อน ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็จะกลับมา”