ตอนที่ 507
บทที่ 507 หาเรื่องโดนตบ
October 21, 2026
บนถนนสายยาว อินชิงเสวียนเดินทางอย่างเชื่องช้า
เมื่อเข้าใกล้วัง จู่ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิด
ไม่รู้ว่าจะสามารถกำจัดพิษกู่นี้ได้เมื่อไหร่ วันหนึ่งเย่จิ่งอวี้จะจำตัวเองไม่ได้หรือไม่
พอคิดถึงกวนเซี่ยวที่รู้เรื่องนี้แต่ไม่รายงาน ก็รู้สึกอัดอั้นตันใจมากยิ่งขึ้น
เมื่อเห็นว่าอินชิงเสวียนไม่มีความสุข อวิ๋นฉ่ายจึงพูดว่า “พระสนม ท่านกังวลใจหรือเพคะ”
“ไม่มีอะไร ข้ากำลังคิดว่ามื้อเย็นจะกินอะไรดี”
เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องสำคัญ เด็กสาวอย่างอวิ๋นฉ่ายไม่สามารถแก้ไขได้แน่นอน พูดคุยกับนางก็คงไม่ช่วยอะไร รังแต่จะเพิ่มปัญหาเท่านั้น
อวิ๋นฉ่ายคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “หม่อมฉันจะทำขนมเปี๊ยะไส้น้ำตาลให้พระสนมดีกว่า ได้ยินคนพูดว่าการกินของหวานจะทำให้คนมีความสุข”
“ข้าก็เคยได้ยินคำพูดนี้เหมือนกัน แต่ไม่เอาดีกว่า กินหวานมากไปจะทำให้อ้วน มากินหม้อไฟกันดีกว่า”
เมื่อเข้าสู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้วอุณหภูมิก็ค่อยๆ ลดลง หลังจากพระอาทิตย์ตกดินแล้วอากาศก็ยังค่อนข้างเย็น
อวิ๋นฉ่ายพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ได้เพคะ กลับตำหนักแล้วหม่อมฉันจะเตรียมวัตถุดิบให้เอง”
ขณะที่พูด อินชิงเสวียนก็มาถึงประตูวัง นางลงจากหลังม้า แล้วส่งหนิงซวงให้กับฉินเทียน
ยายหลี่กำลังรออยู่หน้าตำหนักจินหวู เมื่อนางเห็นเสี่ยวหนานเฟิงนางก็รีบเอื้อมมือไปอุ้มขึ้นมา
“องค์ชายน้อยกลับมาแล้ว หม่อมฉันคิดถึงแทบแย่”
เสี่ยวหนานเฟิงยื่นมือออกทันที แล้วชี้ไปที่จมูกของยายหลี่
“คิดถึง”
ยายหลี่จูบมือเล็กๆ ของเขา
“องค์ชายน้อยเด็กดี”
จากนั้นก็พูดกับอินชิงเสวียน “พระสนม ฝ่าบาทเสด็จมาที่นี่ตั้งแต่สิบห้านาทีก่อนแล้วเพคะ”
อินชิงเสวียนถามขณะที่กำลังเดิน “ฝ่าบาทมาทำอะไรที่นี่”
“หม่อมฉันก็ไม่ทราบ ถามว่าพระสนมกลับมาหรือยัง หม่อมฉันบอกว่ายังไม่กลับ ฝ่าบาทก็เสด็จออกไป”
อินชิงเสวียนหันกลับมาแล้วถามว่า “ไม่ได้พูดอะไรเลยหรือ”
ยายหลี่พูดว่า “ไม่ได้พูดอะไรเลย”
อินชิงเสวียนร้องอ้อรับเบาๆ แล้วพูดว่า “ข้ารู้แล้ว”
เมื่อมาถึงทางเข้าห้องโถงกลาง แต่ก็เป็นกังวลว่าเย่จิ่งอวี้มาหาตัวเองเพราะมีธุระอะไร จึงเรียกเสี่ยวอานจื่อแล้วไปที่ห้องหนังสือ
ขันทีที่อยู่นอกประตำแเห็นอินชิงเสวียนมาก็รีบคุกเข่าน้อมทักทาย แต่ก็เห็นองค์หญิงเย่ไห่ถังเดินออกมาพอดี
“เสด็จพี่สะใภ้ ท่านกลับวังแล้ว แม่ทัพน้อยอิน...สบายดีหรือไม่”
เย่ไห่ถังมีสีหน้าประหลาดใจระคนยินดี
อินชิงเสวียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ขอบคุณองค์หญิงที่ถามถึง ทุกอย่างเรียบร้อยดี เสด็จพี่ของเจ้าอยู่ข้างในหรือไม่”
เย่ไห่ถังไอแห้งๆ
“เอ่อ...เสด็จพี่ไม่อยู่ ถ้าเสด็จพี่สะใภ้ไม่มีอะไรทำก็เชิญไปนั่งเล่นกับข้าสักครู่ ข้าเพิ่งเรียนการทำอาหารมา อยากให้เสด็จพี่สะใภ้ได้ลองชิม”
ว่าแล้วเย่ไห่ถังก็ลากอินชิงเสวียนเดินออกไปที่ประตู
เด็กสาวไม่มีการอ้อมค้อม ในใจคิดอย่างไรก็แสดงสีหน้าออกมาหมด เมื่อมองดูใบหน้าที่กังวลของนาง อินชิงเสวียนก็รู้อยู่แล้วว่านางกำลังคิดอะไรอยู่
“เสด็จพี่ของเจ้าไปที่หอซีอวิ๋นใช่หรือไม่”
เย่ไห่ถังอ้าปากค้างอย่างตกใจ
“เอ่อ ท่าน ท่านทราบได้อย่างไร”
จริงด้วย เย่จิ่งอวี้ถูกนังจิ้งจอกจูอวี้เหยียนควบคุมด้วยกู่อีกแล้ว
อินชิงเสวียนพูดเรียบๆ “ข้าเดาได้ ไม่ต้องกังวล ตอนนี้ข้าอยู่ในอารมณ์ที่สงบมาก องค์หญิงไม่ต้องห่วง”
เย่ไห่ถังเหลือบมองสีหน้าของอินชิงเสวียน และพูดอย่างระมัดระวัง “เสด็จพี่ต้องไปที่หอซีอวิ๋นเพื่อกระชับความสัมพันธ์กับเจียงวูให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เสด็จพี่สะใภ้อย่าคิดมากนะเจ้าคะ”
อินชิงเสวียนยิ้ม
“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่คิดมากหรอก”
เย่ไห่ถังแลบลิ้น แล้วถามว่า “เสด็จพี่สะใภ้ไม่โกรธจริงหรือ”
ไม่โกรธ จะเป็นไปได้อย่างไร
แม้ว่าจะรู้ว่าเย่จิ่งอวี้ถูกสะกดด้วยกู่ ไม่สามารถควบคุมจิตใจตัวเองได้ แต่อินชิงเสวียนก็ยากที่จะระงับความโกรธในใจได้