บทที่ 592 เฟิงเอ้อเหนียง

อินชิงเสวียนหันหน้ามา และมองไปที่ประตูห้องด้วยความระแวง

เย่จิ่งอวี้จึงส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาเข้าไปในทันที

เมื่อประตูถูกเปิดออก ก็ได้พบหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมชุดกระโปรงพับกลีบสีชมพูนั่งอยู่ด้านใน

บนศีรษะปักปิ่นที่งดงาม ใบหน้างดงาม แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

เรือนจุ้ยหงไม่ใช่สถานที่ที่ดี การบังคับเด็กผู้หญิงให้ค้าประเวณีในสมัยโบราณถือเป็นเรื่องปกติ เมื่อเห็นหญิงสาวผู้นี้ร้องไห้เสียใจ อินชิงเสวียนขมวดคิ้วและยกเท้าเดินเข้าไป

“เจ้าเป็นอะไร เจ้าถูกจับตัวมางั้นหรือ?”

หญิงสาวเงยหน้าที่ดวงตาแดงก่ำขึ้น และมองไปที่อินชิงเสวียน

รู้สึกเพียงว่าคุณชายน้อยหน้าตาหล่อเหลาและจิตใจดี ดูเหมือนไม่ใช่คนเลวร้าย

นางใช้แรงเม้มปากแล้วพูดว่า “ข้ามาตามหาสามีที่เมืองหลวง แต่ข้าถูกจับมาขังไว้ที่นี่ พวกท่าน... ช่วยข้าออกไปได้หรือไม่?”

พนักงานชายที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหน้าต่างชั้นสองสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เฟิงเอ้อเหนียงยกมือขึ้น เพื่อส่งสัญญาณไม่ให้เขาทำตัวบุ่มบ่าม

พนักงานชายพูดเสียงเบา “เด็กสาวคนนี้รู้วิชาการต่อสู้ น่าจะมีราคาอยู่บ้าง”

เฟิงเอ้อเหนียงพูดด้วยสีหน้าไม่แยแสว่า “เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น วางใจเถอะ พวกคนใหญ่คนโตเหล่านั้นไม่ชอบหรอก หากพวกเขาอยากนำตัวไปก็เชิญเอาไปเลย”

เฟิงเอ้อเหนียงพูดจบ ก็กลอกสายตามองไปยังอินชิงเสวียน

“ข้ากลับสนใจคุณชายน้อยคนนั้นมากกว่า ไปสืบหาประวัติของเขา หากข้ามองไม่ผิด นางน่าจะเป็นหญิงสาว หรืออาจจะเป็น...”

เฟิงเอ้อเหนียงยิ้มที่มุมปาก และไม่ได้พูดอะไรต่อ

พนักงานชายไม่กล้าถามมาก จึงยืนอยู่ข้างๆ เพื่อจับตามองสถานการณ์ในลานด้านหลังเรือนต่อไป

อินชิงเสวียนถามอย่างอ่อนโยนว่า “แม่นางน้อย สามีของเจ้าคือใคร เจ้าไม่ใช่คนเมืองหลวงใช่หรือไม่?”

เป่าเล่อเอ่อร์กำลังจะพูดว่าตัวเองมาจากเจียงวู ทันใดนั้นก็นึกได้ว่าพี่ใหญ่อูเอินมักพูดเสมอว่า ชาวโจวเกลียดแค้นเจียงวูอย่างมาก หากนางเอ่ยถึงตระกูลอินก็ยิ่งทำให้คนสงสัย