บทที่ 593 ลืมลูกอีกแล้ว

เย่จิ่งอวี้ถือดาบแนวขวาง ความแหลมคมของดาบจ่อที่คอของเฟิงเอ้อเหนียง หยดเลือดหนึ่งสายพุ่งออกมาจากดาบที่ส่องสว่าง และไหลลงตามแนวของปลายดาบ

“บังอาจ!”

เย่จิ่งอวี้ตะคอกเสียงเข้ม

เฟิงเอ้อเหนียงตกใจ ปลายจมูกมีเหงื่อผุดออกมาในทันที จึงรีบพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ใต้เท้า อย่าได้โมโหเลยนะเจ้าคะ ข้าน้อยก็ไม่เคยเย็นชาต่อแม่หญิงผู้นี้เลย”

อินชิงเสวียนเดินเข้าไปด้านหน้า และพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “ในเมื่อไม่เคย เจ้ายังมัวมาพูดไร้สาระทำไม หลบไป!”

เฟิงเอ้อเหนียงจ้องตาโดยไม่ขยับ

เมื่อเห็นว่าเฟิงเอ้อเหนียงยังคงยืนอยู่ที่หน้าบันไดไม่ยอมขยับ ราวกับว่าตกใจจนเสียขวัญไปแล้ว สีหน้าของเย่จิ่งอวี้ก็เคร่งขรึมในทันที

“หากยังมัวพูดไร้สาระอีก ข้าจะกุดหัวเจ้าเดี๋ยวนี้เลย”

ทันทีที่ขยับข้อมือ ดาบยาวก็ส่งเสียงดังชิ้งออกมา แสงเย็นยะเยือกสาดผ่านใบหน้าของเฟิงเอ้อเหนียงไป และเจตนาจะฆ่าให้ตาย

เฟิงเอ้อเหนียงจึงร้องออกมาราวกับตื่นจากความฝัน และรีบหลบไปอีกด้าน

อินชิงเสวียนดึงมือของเป่าเล่อเอ่อร์เดินลงจากบันไดทันที

เฟิงเอ้อเหนียงกุมที่ต้นคอและวิ่งขึ้นไป ในปากก็ส่งเสียงร้องต่อกันว่า “นายท่านทั้งหลาย ข้าให้คนไปกับพวกท่านแล้ว พวกท่านไม่มารบกวนข้าน้อยอีกจะได้หรือไม่”

เย่จิ่งอวี้ออกจากประตูโดยไม่หันกลับมาอีก ผู้หญิงแพศยาเช่นนี้ ไม่คู่ควรให้เขาต้องมาพูดเปลืองน้ำลาย

หากไม่ใช่เพราะไม่อยากรบกวนผู้คน ผู้หญิงคนนี้คงตายภายใต้ดาบเขานานแล้ว

อินชิงเสวียนหันหลังกลับมาและเหลือบมองเฟิงเอ้อเหนียง เฟิงเอ้อเหนียงก็กำลังมองนางเหมือนกัน ภายในสายตาไม่มีความหวาดกลัวเหมือนเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง และบางอย่างที่ไม่สามารถบอกและอธิบายได้

อินชิงเสวียนจ้องนางอย่างโหดเหี้ยม และเดินออกจากเรือนจุ้ยหงอย่างรวดเร็ว

เป่าเล่อเอ่อร์เดินตามหลังพวกเขาด้วยความตื่นตระหนก เมื่อมาถึงนอกประตู ทุกอย่างกลับดูว่างเปล่า

“เจ้าอยากไปที่ใด เจ้ารู้ที่อยู่ที่แน่ชัดของสามีเจ้าหรือไม่?”

หน้าปากทางถนนเทียนเจีย อินชิงเสวียนหยุดฝีเท้าลง

เป่าเล่อเอ่อร์อุ้มห่อของเอาไว้ และใช้แรงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย

“ข้า... ไม่รู้”

นางอยากไปตามหาอินสิงอวิ๋นด้วยตัวเอง แต่ก็กลัวว่าถูกคนจับตัวไปอีก จึงยังไม่รู้ว่าควรทำอย่าไรในตอนนี้

เพราะเป็นหญิงสาวที่ยังไม่เคยออกสู่โลกภายนอก เมื่อเห็นเมืองใหญ่ที่เจริญหูเจริญตา จึงรู้สึกทั้งตื่นตาตื่นใจและหวาดกลัว

เมื่อเห็นนางสงบปากสงบคำ อินชิงเสวียนครุ่นคิดและพูดว่า “หากเจ้าไม่มีที่ไป เจ้าไปพักอยู่ที่จวนของฝูอี้อ๋องก่อนดีหรือไม่ หากเจ้าอยากออกไปตามหาคน เขาก็จะไม่ห้ามเจ้า”

อินชิงเสวียนชี้ไปที่เย่จิ่งหลาน

เมื่อเห็นว่าท่านอ๋องเป็นเพียงเด็กน้อยอายุไม่กี่ขวบ เป่าเล่อเอ่อร์ก็วางจิตใจที่ระแวดระวังได้ลงในทันที และรีบเข้ามาแสดงความเคารพ

เย่จิ่งหลานกลอกตาอย่างไร้คำจะพูด ยัยอินชิงเสวียนตัวดีชอบหาเรื่องให้เขาจริงเชียว

ช่างเถอะ เพราะคนรับใช้และสาวใช้ของเขาต่างก็ตายหมดแล้ว เพิ่มขึ้นมาอีกสักคนคงไม่เยอะแยะอะไร

จึงไพล่หลังแล้วพูดว่า “หากเจ้ายินดีก็กลับไปกับข้าเถิด”

เด็กน้อยคนหนึ่งดูท่าทางไม่ได้มีพิษภัยต่อเป่าเล่อเอ่อร์ จึงรีบลุกขึ้นยืนและกล่าวขอบคุณ

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง”

เมื่อจัดแจงเรื่องของเป่าเล่อเอ่อร์แล้ว อินชิงเสวียนก็ได้จบภาระไปเรื่องหนึ่ง และพูดกับเย่จิ่งอวี้ว่า “ข้าอยากไปที่จวนฝูอี้อ๋อง ไม่ทราบว่า...”

เย่จิ่งอวี้เข้าใจในทันที และยิ้มอย่างอ่อนละมุน

“ข้าจะไปกับเจ้า”

พวกเขาพาเป่าเล่อเอ่อร์มายังจวนฝูอี้อ๋อง เจ้าของร้านกำลังรออยู่ที่หน้าประตู เดิมทีที่คิดจะนำคนเข้ามาเก็บศพ แต่เมื่อเดินเข้ามาในเรือน กลับพบว่าด้านในสะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่มีแม้แต่กลิ่นคาวเลือดสักนิดเดียว

นอกจากนั้นแล้ว เขายังซื้อพ่อบ้านและสาวรับใช้ให้เย่จิ่งหลานอีกอย่างละสิบคน ทุกคนต่างก็รอรับคำสั่งที่หน้าประตู

เมื่อเห็นเย่จิ่งหลาน ก็รีบเข้ามาแสดงความเคารพ

เย่จิ่งหลานโบกมือ

“ไปทำงานของตัวเองเถอะ เจ้าของร้านหลิว ทางนี้ไม่มีเรื่องให้เจ้าทำแล้วล่ะ เจ้ากลับไปได้แล้ว จัดการกับโลงศพตามใจเจ้าได้เลย!”

เจ้าของร้านตอบรับด้วยสีหน้างุนงง และพาคนยกโลงศพถอยออกไป