บทที่ 649 คือเส้นทางที่เจ้าเลือกเอง แม้ต้องร้องไห้ก็ต้องเดินต่อไป

อินชิงเสวียนอยู่ในวังมานานแล้ว เจตนาแอบแฝงเหล่านี้นางสามารถมองออกหมด แต่ฝ่าบาทองค์นี้ไม่ใช่ฝ่าบาทคนนั้น ดังนั้นนางจึงไม่กังวล

นางเล่าเรื่องที่ตัวเองจะจากไปอย่างเปิดเผย และแต่งตั้งซูฉ่ายเวยให้ช่วยจัดการดูแลวังหลัง

ซูฉ่ายเวยก้าวลงจากเก้าอี้ แล้วโค้งคำนับอินชิงเสวียนด้วยความเคารพ

“กุ้ยเฟยไม่ต้องห่วง ข้าจะช่วยพระสนมจัดการวังหลังอย่างดี จะไม่ให้เกิดความผิดพลาดแม้แต่น้อย”

“เจ้าเป็นน้องสาวของข้า ข้าย่อมเชื่อใจเจ้าอยู่แล้ว ไม่ต้องคำนับมีพิธีรีตองขนาดนี้ รีบลุกขึ้นเร็ว”

อินชิงเสวียนประคองซูฉ่ายเวยขึ้น ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

เมื่อไหร่ที่พวกนางจะได้รับการแต่งตั้งยศ ให้กำเนิดโอรสมังกรกับฝ่าบาทบ้าง แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับสวีจือย่วนและฉู่หลิงอวี้ ก็อดขนหัวลุกไม่ได้ มีพระสนมคนนี้อยู่ การจะปีนเตียงมังกรก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ถ้ากุ้ยเฟยไปแล้ว นั่นก็ไม่แน่

ความคิดบางอย่างแวบเข้ามา แววตาเป็นประกายระยิบระยับ

อินชิงเสวียนเหลือบมองไปรอบๆ ด้วยแววตาราบเรียบ มองเห็นความคิดชั่วร้ายของทุกคนได้ชัดเจน

นางกระแอมในลำคอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า “ตอนนี้วังหลังไร้นายแล้ว ข้าต้องออกไปทำธุระ หวังว่าพวกเจ้าทุกคนจะได้ปฏิบัติตามหน้าที่ของตน สามัคคีปรองดองกัน หากใครกล้าทำผิดกฎของวังหลวง ข้าจะไม่มีวันผ่อนปรน ในระหว่างที่ข้าไม่อยู่ จะมีสนมหลิงเฟยตัดสินทุกเรื่องในวังหลัง พวกเจ้าได้ยินหรือไม่”

ทุกคนคุกเข่าลงทันที

“หม่อมฉันน้อมรับบัญชากุ้ยเฟยเพคะ”

อินชิงเสวียนกล่าวกำชับอีกไม่กี่คำ แล้วพูดเบาๆ “ทุกคนลุกขึ้นเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว แยกย้ายกันกลับเถอะ!”

จากนั้นนายหญิงทั้งหมดก็ทูลลา ซูฉ่ายเวยอึกอักเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็เดินตามพวกนางออกไป

อินชิงเสวียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วอุ้มเสี่ยว‍หนาน‍เฟิงที่กำลังหลับสนิทอยู่ขึ้นมา หลังจากกอดอย่างหวนแหนอยู่พักหนึ่ง เจ้าเด็กอ้วนก็หลับไปอีกครั้ง

เมื่อมองดูคนร่างเล็กนี้ อินชิงเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่นางออกจากวังเย็นครั้งแรก นางคิดอยู่ทุกวันว่าจะอุ้มเสี่ยว‍หนาน‍เฟิงจากไปได้อย่างไร ตอนนี้ไปจากไปแล้วจริงๆ แต่เป็นการไปเพื่อตามหาฝ่าบาทที่นางเคยหลบเลี่ยงหลีกเลี่ยงดุจงูดั่งแมงป่องในตอนนั้น

เมื่อนึกถึงคำพูดของเย่จิ่งหลานที่ว่า เหตุต่างๆ ในโลกเปรียบเหมือนกระดานหมากรุก ทุกสิ่งล้วนคาดเดาไม่ได้ อินชิงเสวียนก็ถอนหายใจเบาๆ

คนผู้นี้ดูเหมือนจะใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอย แต่บางครั้งพอได้พูดขึ้นมา ก็พูดอะไรที่มีเหตุผล

แล้วคืนนี้ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พอรุ่งสาง อินชิงเสวียนปีนขึ้นจากเตียง

เมื่อเปิดประตู ก็เห็นเย่จั้นยืนอยู่ที่ประตูทันที

เขาไม่สวมหน้ากาก มาที่นี่ด้วยรูปลักษณ์ของตัวเอง เพื่อบอกลาอินชิงเสวียน

อวิ๋นฉ่ายได้ห่อตัวของเสี่ยว‍หนาน‍เฟิงไว้อย่างแน่นหนา เดินไปพร้อมกับจังอวี้จิ่น ติดตามอยู่ข้างหลังอินชิงเสวียน

ยายหลี่และเสี่ยวอานจื่อยืนอยู่ที่ประตู ขอบตาทั้งคู่แดงก่ำ

อินชิงเสวียนทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

“ไม่ใช่การลาตายเสียหน่อย ทำไมพวกเจ้าต้องเป็นถึงขนาดนี้ ถ้าเห็นพวกเจ้าเป็นแบบนี้ ข้าเดินทางไปแล้วก็จะยิ่งไม่สบายใจ”

เมื่อยายหลี่ได้ยินดังนั้น นางก็ยิ้มอย่างรวดเร็ว

“พระสนมวางใจ พวกเราสัญญาจริงๆ ว่าจะรอการกลับมาของพระสนมและองค์ชายน้อยที่ตำหนักจินหวู”