ตอนที่ 650
บทที่ 650 ออกจากเมือง
October 21, 2026
รถม้ามาถึงประตูเมืองอย่างรวดเร็ว เมื่อมองไปที่เมืองหลวงที่คุ้นเคย อินชิงเสวียนยังคงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
แต่เสี่ยวหนานเฟิงมีความสุขมาก เขายื่นหัวเล็กๆ ออกไปนอกหน้าต่าง แล้วกวาดตามองไปรอบๆ
อวิ๋นฉ่ายและจังอวี้จิ่นที่ปกป้องเสี่ยวหนานเฟิงอยู่ซ้ายขวา ก็ใช้โอกาสนี้ในการชมทิวทัศน์ภายนอก
เย่จิ่งหลานยกมือขึ้นกอดไหล่ตัวเอง นั่งไขว้ห้างมองอินชิงเสวียน
อินชิงเสวียนก็มองออกไปนอกรถเช่นกัน ไม่สามารถบอกได้ว่านางรู้สึกอย่างไร
การได้ไปตาหาเย่จิ่งอวี้ย่อมมีความสุขอยู่แล้ว แต่เมื่อนึกถึงการออกจากเมืองหลวงเป็นเวลาหลายเดือน นางก็รู้สึกไม่สบายใจ
บางทีนางอาจจะถือว่าที่นี่เป็นบ้านหลังที่สองแล้วจริงๆ
เมื่อเห็นว่าอินชิงเสวียนยังคงเงียบ เย่จิ่งหลานก็ยกข้อศอกแตะนางอย่างอดไม่ได้
“นี่ ไม่ต้องคิดมากแล้ว”
“อืม”
อินชิงเสวียนพยักหน้า หันกลับมาแล้วถามว่า “หวังซุ่นก็อยู่ในมิติด้วยหรือ”
เย่จิ่งอวี้ยักไหล่ พูดด้วยสีหน้าสบายๆ “อืม กลัวว่าความอัปลักษณ์ของเขา จะทำให้แม่นางทั้งสองกลัวน่ะ”
อวิ๋นฉ่ายถามด้วยสีหน้าพิศวงงุนงงทันที “มิติคืออะไรหรือ”
ถึงอย่างไรก็ต้องบอกพวกนางไม่ช้าก็เร็ว ถึงอย่างไรนางก็ไม่สามารถปล่อยให้พวกนางนอนกลางดินกินกลางทรายกับตัวเองได้ สาวน้อยสองคนนี้ร่างกายอ่อนแอ ความสามารถในการปรับตัวด้อยกว่าตัวเองมาก โดยเฉพาะเสี่ยวหนานเฟิง
พูดว่า “มิติเป็นของวิเศษที่ฝูอี้อ๋องพกพาติดตัวไว้ สามารถจุคนได้มากมาย หากตกอยู่ในอันตราย พวกเจ้าสามารถไปซ่อนตัวอยู่ในนั้นได้ ภายในนั้นมีห้องเล็กๆ หลายห้อง หากไม่ชอบนั่งรถม้า พวกเจ้าก็สามารถเข้าไปพักผ่อนข้างในได้”
ดวงตาของอวิ๋นฉ่ายเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
“ของวิเศษ? งั้นท่านอ๋องก็เป็นเทพเซียนน้อยน่ะสิ”
เย่จิ่งหลานหัวเราะและพูดว่า “ข้าชอบคำนี้ ใช่ ข้าเป็นเทพเซียนน้อย”
จังอวี้จิ่นก็ดูอยากรู้อยากเห็น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีสิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้อยู่ในโลก
เมื่อเห็นเด็กสาวทั้งสองมองเขาอย่างเทิดทูนบูชา เย่จิ่งหลานก็กระตุกมุมปากขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
“อยากจะเข้าไปดูหน่อยหรือไม่”
“นี่...”
อวิ๋นฉ่ายอยากเปิดหูเปิดตามาก แต่ก็ไม่เต็มใจที่จะทิ้งเจ้านายไว้ลำพัง จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
อินชิงเสวียนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไร พวกเจ้าเข้าไปดูได้”
“แล้วพระสนม...”
จังอวี้จิ่นอ้าปาก แต่ถูกอินชิงเสวียนขัดจังหวะ นางพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องห่วงข้า ข้าจะได้คุยกับท่านอ๋องพอดี ถ้าพวกเจ้าอยากออกมา ท่านอ๋องก็จะรู้เอง”
อวิ๋นฉ่ายพยักหน้าอย่างตื่นเต้นทันที
“หม่อมฉันก็อยากพาองค์ชายน้อยเข้าไปดูด้วย”
ทันทีที่เย่จิ่งหลานคิด อวิ๋นฉ่ายและจังอวี้จิ่นก็หายตัวไปพร้อมกับเสี่ยวหนานเฟิง
ทันใดนั้นพื้นที่ในรถก็กว้างขึ้นมาก อินชิงเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ขณะนี้รถม้ามาถึงประตูเมืองแล้ว
อินชิงเสวียนไม่สะดวกออกหน้า เย่จิ่งหลานจึงแสดงป้ายแขวนเอวของเขาแทน
เหล่าทหารองครักษ์เปิดม่านรถ ตรวจดู แล้วปล่อยไปอย่างสบายๆ
ม้าสองตัวอ้วนท้วนและแข็งแรง บวกกับหนิงซวงอีกหนึ่ง ม้าสามตัวลากรถม้าก็ทั้งเร็วและมั่นคง ในไม่ช้า พวกเขาก็มาถึงถนนสายหลักที่มุ่งหน้าไปยังหลุมศพของแม่อินชิงเสวียน เมื่อคิดถึงความอาลัยอาวรณ์ของตระกูลอินตอนที่แยกทางกัน แววตาของอินชิงเสวียนก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา
ในเวลาเดียวกัน บนเนินเขาที่อยู่ไม่ไกล มีม้าสีดำตัวหนึ่งยืนอยู่บนยอดเขา ทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มรูปงามสวมชุดคลุมสีฟ้า ดวงตาลึกจ้องมองไปที่รถที่อินชิงเสวียนนั่งอยู่
ซึ่งชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคืออินสิงอวิ๋นพี่ใหญ่ของอินชิงเสวียน