บทที่ 660 ภัยพิบัติที่ไม่มีเค้ามาก่อน

คำโบราณกล่าวว่า วรยุทธ์สูงส่งเพียงไหนก็ยังกลัวมีดทำอาหาร จึงไม่เชื่อว่ายอดฝีมือการต่อสู้เหล่านั้นจะไม่กลัวปืนพก แม่งเอ้ย ถึงตอนนั้นใครกล้าลองดีกับเขา ก็จะให้เขาได้ลิ้มรสกระสุนปืนเสียหน่อย

แน่นอนว่า คนที่เขาอยากฆ่าที่สุดก็คือไอ้คนตงหลิวพวกนั้น แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ยังต้องทำการผ่าตัดอีกสองครั้ง จึงจะมีเงินไปแลกซื้อลูกกระสุน

เพียงแต่น่าเสียดายที่อินชิงเสวียนมุ่งมั่นจะไปยังเป่ยไห่ จึงลงมือทำการได้ยาก หากลากยาวเกินไปก็กลัวว่าอินชิงเสวียนจะโมโหอีก ตอนนี้จึงทำได้เพียงเดินดูไปก่อน

เย่จิ่งหลานกลับหวังว่าจะสามารถเดินช้าลงหน่อย หากเส้นทางนี้ไม่มีจุดหมายปลายทางก็คงดี

เมื่อคิดฟุ้งซ่านอยู่ครู่หนึ่ง เย่จิ่งหลานสอดปืนพกเอาไว้อย่างดี และเรียกหวังซุ่นเข้ามา ตัวเองก็ไปนอนพักผ่อน

ร่างกายของเขาที่เล็กเพียงแค่นี้ เมื่อทำการผ่าตัดเป็นเวลานานจึงค่อนข้างใช้แรงมาก เมื่อตื่นขึ้นมา ฟ้าก็ใกล้มืดลงแล้ว

เมื่อไปดูที่ห้องรักษาก็พบว่าเจ้าอ้วนนั่นได้กลับไปแล้ว เมื่อออกจากมิติจึงได้รู้ว่า อินชิงเสวียนสั่งให้คนขับรถม้าออกเดินทางแล้ว ตอนนี้ทุกคนล้วนนั่งอยู่บนรถม้า

“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”

เย่จิ่งหลานนั่งเบียดลงบนที่นั่ง และมองไปที่อินชิงเสวียนด้วยความเป็นห่วง

อินชิงเสวียนยักไหล่

“ข้าสบายดี”

ในมิติมีน้ำพุวิญญาณ การฟื้นฟูความแข็งแกร่งจึงใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที

“เช่นนั้นก็ดี เมื่อวานขอบคุณมากนะ นี่ ท่านมีหม้อไฟอุ่นร้อนหรือไม่ ช่วยทำให้ข้าหน่อยสิ ข้าหิวจะแย่แล้ว”

อินชิงเสวียนรู้ว่าเขาตื่นขึ้นมาก็ต้องกินข้าว จึงได้แลกเอาไว้ให้แล้ว ถึงขนาดที่ใส่ใจแลกเนื้อสแปมและบะหมี่สำเร็จรูปหนึ่งห่อ เมื่อต้มรวมกันทั้งอุ่นและสะดวก

เย่จิ่งหลานรับมาอย่างไม่เกรงใจ และเริ่มทำอาหารต่อหน้าพวกเขาเหล่านั้น

ตอนเช้าทุกคนก็กินอาหารแบบนี้กันหมด จึงคุ้นชินกันหมดแล้ว หวังซุ่นกลับยังคงเลียริมฝีปากอยู่

ติดตามเหนียงเหนียงและท่านอ๋องมีแต่สิ่งดีๆ อาหารที่กินล้วนไม่เคยพบเจอมาก่อน ให้ตายเถอะ คนมีชีวิตอยู่ก็เพื่อความต้องการต่ออาหาร ถือว่าเขาเลือกติดตามคนถูกแล้ว

ไป๋เสวี่ยเชื่อฟังเป็นอย่างดี นอนหมอบข้างเท้าของเสี่ยวหนานเฟิงตลอดเวลา เสี่ยวหนานเฟิงกลับทำสีหน้าประหลาดใจ เขายื่นศีรษะเล็กๆ ออกไปนอกผ้าม่าน มองซ้ายมองขวาตลอดทาง นิ้วมืออุ่นๆ ชี้ไปด้านนอกตลอดเวลา

“บิน ไม้ๆ”

อินชิงเสวียนเหลือบมองออกไปด้านนอก นั่นคือดอกไม้อะไรกัน ก็แค่ใบไม้ที่เหี่ยวเฉา ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ จึงยิ้มที่มุมปากอย่างอดไม่ได้

เด็กน้อยนี่จริงๆ เลยนะ ไม่ต้องกังวลกับอะไร ไม่ต้องคิดอะไร ดีจัง!

ในระหว่างที่ครุ่นคิด เย่จิ่งหลานก็กินข้าวเสร็จแล้ว เขาควักผ้าออกมาเช็ดปากด้วยสีหน้าอิ่มเอมใจ

“ช่างเป็นอาหารรสเลิศจริงๆ เมื่อไหร่จะได้กินหม้อไฟจริงๆ สักทีนะ”

“รอให้ถึงเป่ยไห่ก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นข้าจะให้ท่านกินดีๆ สักมื้อ”

เมื่อได้ยินอินชิงเสวียนพูดเช่นนั้น เย่จิ่งหลานก็ยิ้มออกมาทันที

“ท่านพูดเองนะ กลืนน้ำลายตัวเองระวังอ้วนนะ”

อินชิงเสวียนเหล่ตามองเขา และไม่ได้พูดอะไรอีก

ม้าสามตัวควบออกไปด้วยความเร็ว เวลาหนึ่งวันสามารถวิ่งได้ไกลถึงสามร้อยกว่าลี้

อินชิงเสวียนพาเสี่ยวหนานเฟิงเข้าไปพักผ่อนในมิติ เย่จิ่งหลานกลับกางเต็นท์อยู่ด้านนอก และย่างเนื้อแพะเสียบไม้

แม้ว่าอินชิงเสวียนจะร้อนใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะม้าก็ต้องพักผ่อนเช่นกัน

เมื่อกล่อมเสี่ยวหนานเฟิงหลับแล้ว อินชิงเสวียนก็ดื่มน้ำพุวิญญาณลงไปจำนวนมาก นางหวังว่าก่อนจะถึงเป่ยไห่ จะสามารถพัฒนาความสามารถของตัวเองได้สักเล็กน้อย

เมื่อนึกถึงผู้เฒ่าที่สวมหน้ากากคนนั้น อินชิงเสวียนยังคงหวาดผวาจนถึงตอนนี้ คนผู้นี้แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก หากว่าเป่ยไห่ล้วนมีแต่คนประเภทนั้น แทบไม่เหลือทางให้นางได้แสดงความสามารถออกมา

นางเลียนแบบท่าทางของเย่จิ่งอวี้นั่งอยู่ริมน้ำพุวิญญาณ คนแทบหลับแล้วแต่ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นเลย