บทที่ 661 เหมือนข้าเคยพบนางมาก่อน

จากที่ไกลๆ ชายชุดดำหลายคนกำลังรุมโจมตีผู้หญิงชุดม่วงคนนั้น

คนหนึ่งเห็นเพื่อนล้มลงบนพื้น จึงร้องตะโกนออกมาเสียงดังและยาว

“เจ้าสามตายแล้ว รีบเข้าไปช่วยเร็ว”

ทันใดนั้น ชายชุดดำสองคนก็แยกตัวออกมา และโผบินมาทางรถม้า

เย่จิ่งหลานยิงปืนอีกสองนัด น่าเสียดายที่คาดเดาคนเหล่านี้ไม่ได้ จึงยิงไม่โดน

เย่จิ่งหลานรู้สึกลนลานในทันที จึงเหนี่ยวไกปืนอีกครั้ง เมื่อครู่ยิงโดนเพราะระยะทางค่อข้างใกล้ หากต้องการแม่นเหมือนตาเห็น เกรงว่ายังต้องฝึกฝนอีกสักระยะหนึ่ง

อินชิงเสวียนกระโดดลงจะรถม้า นางต้องการทดลองความสามารถของคนเหล่านี้ หากไม่ไหวจริงๆ ค่อยเข้าในมิติ

ความเร็วและพละกำลังถาโถมเข้าสู่ร่างกาย นางเบี่ยงหลบดาบยาวของคนคนนั้น ความว่องไวของนางราวกับปีศาจ ล้อมไปด้านหลังของคนคนนั้น และฟาดฝ่ามือลงใจกลางหลังของเขา

ชายชุดดำอีกคนถือดาบมาช่วยเพื่อนในทันที เมื่อเป็นเช่นนั้น หญิงสาวที่อยู่ไกลๆ ก็ลดแรงกดดันลง

นางฉวยโอกาสในการเปิดการโจมตี เสียงทอดถอนใจดังขึ้นหลายครั้ง ชายชุดดำ ทันใดนั้นก็ล้มลงบนพื้น

หญิงสาวมีบาดแผลเต็มตัว สองขาอ่อนแรงและร่วงลงบนพื้นในทันที บนหน้าอกมีรูเลือดขนาดใหญ่ นางมีเลือดไหลออกมามาก สีหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ เริ่มหายใจรวยรินแล้ว

อีกสองคนที่กำลังต่อสู้กับอินชิงเสวียน ต่างก็ตกใจอย่างอดไม่ได้

กระบวนท่าของเด็กสาวคนนี้เละเทะไม่เป็นระเบียบ แต่กำลังภายในล้ำลึกอย่างมาก อายุเพียงเท่านี้ เหตุใดจึงมีกำลังภายในที่บริสุทธิ์เช่นนี้ได้?

เมื่อเห็นเพื่อนทั้งหมดถูกทำร้ายจนล้มลงบนพื้น ชายชุดดำสองคนก็ร้อนใจขึ้นมา

“ฆ่าเจ้าเด็กนั่นก่อน นางเด็กนี่หนีไปไม่รอดหรอก”

อีกคนพยักหน้า ทั้งสองทำท่าทางหลอกล่อ และหันไปหาผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง

เมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้นท่าจะไม่ดี อินชิงเสวียนจึงเกิดความสงสาร ในเมื่อพบกันแล้วก็ถือเป็นโชคชะตา จึงไม่อาจเห็นนางตายไปต่อหน้า รีบวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

“ไอ้สุนัขปิดบังใบหน้า การสู้กับผู้หญิงที่บาดเจ็บสาหัส ไม่กลัวถูกผู้คนหัวเราะเยาะงั้นหรือ”

ขณะที่พูด อินชิงเสวียนฟาดฝ่ามือออกไปสามครั้ง ความเร็วราวสายฟ้าฟาด

หลังจากการต่อสู้ที่ยาวนานของชายชุดดำสองคน จึงไม่มีกำลังสู้อินชิงเสวียนได้ ทันใดนั้นมีคนหนึ่งที่โดนฟาด เขารู้สึกถึงรสหวานในลำคอ จู่ๆ ก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก