บทที่ 707 อยู่ดีไม่ว่าดี

อินชิงเสวียนตกใจ หันขวับกลับไปพลัน เจ้าสำนักเซี่ยวได้เหาะแขนเสื้อกระพือออกไปแล้ว

เย่จิ่งอวี้ก็มาที่ประตู คว้าข้อมือของอินชิงเสวียนไว้

“เราก็ไปดูกัน”

มืออันแข็งแกร่งโอบไหล่ แล้วก็เหาะออกไปจากลานบ้าน

หลังจากข้ามถนนเส้นหนึ่ง ทั้งสองได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรง

หัวใจของอินชิงเสวียนเต้นแรง

หรือว่าผีแคระตงหลิวเหล่านั้นได้ร่อนลงบนเกาะแล้ว?

ตอนที่ติดตั้งแหไฟฟ้า ก็มีการติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้ด้วยหลายตัว อินชิงเสวียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที แล้วมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นใครมาที่เกาะเลย

หรือว่ามีคนตงหลิวอาศัยอยู่บนชายฝั่งทะเลเป่ยไห่มาโดยตลอด?

ขณะที่คิดเรื่องนี้ เย่จิ่งอวี้ก็เหาะลงจอดที่พื้นแล้ว

นอกจากเจ้าสำนักเซี่ยวแล้ว ยังมีชายชราอีกสองคนที่อินชิงเสวียนไม่เคยเห็นยืนอยู่ข้างๆ มีเสียงเสื้อผ้าปะทะลมดังพึ่บพั่บอยู่เป็นระยะๆ เห็นได้ชัดว่ามีคนกำลังมาที่นี่

อินชิงเสวียนรีบก้าวไปข้างหน้า ภาพตรงหน้านางเกือบทำให้นางอาเจียนอาหารทะเลที่นางกินตอนบ่ายออกมา

ชายวัยกลางคนสองคนนอนอยู่บนพื้น ร่างกายเปียกโชกไปด้วยเลือดเกือบทั้งตัว ท้องถูกผ่าจากลำคอไปจนถึงเอว สามารถเห็นเลือดเนื้อที่กองอยู่บนพื้น และอวัยวะภายในก็วางอยู่เต็มพื้น

นับตั้งแต่มาถึงยุคนี้ อินชิงเสวียนได้เห็นคนตายมากมาย ก่อนหน้านี้ในเมืองหลวงเคยได้ยินเกี่ยวกับการฆ่าคนและนำอวัยวะภายในออกมา แต่การได้ยินและเห็นด้วยตาตัวเองนั้นแตกต่างกันมากจริงๆ

ในวันนั้นนางได้ปรึกษาเรื่องนี้กับเย่จิ่งหลานที่เมืองหลวง แต่ตอนนี้นางรู้สึกได้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือท้องไส้เต้นตุบๆ อย่างควบคุมไม่ได้ รู้สึกอยากอาเจียน

รีบสะบัดมือของเย่จิ่งอวี้ออก แล้ววิ่งไปอีกฟากหนึ่งของถนน

มืออันอบอุ่นกดบนไหล่ของนาง อีกมือหนึ่งก็ลูบหลังให้นางเบาๆ

“ไม่เป็นไรนะเสวียน‍เอ๋อร์ ข้าจะไปส่งเจ้ากลับก่อน”

อินชิงเสวียนอาเจียนโอ้กอ้ากอีก แต่ไม่มีอะไรออกมา นางหยิบน้ำพุวิญญาณออกมาจิบ ทำให้ท้องไส้สงบลงมากทันที

นางหันกลับมา คลี่ยิ้มละไม

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไร”

เมื่อนึกถึงภาพเมื่อครู่ เย่จิ่งอวี้ก็รู้สึกมวนท้องมากเช่นกัน

“ฉากนั้นน่าสยดสยองจริงๆ เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่เถอะ ข้าไปดูแล้วจะรีบกลับมา”

อินชิงเสวียนพูดอย่างช่วยไม่ได้ “งั้นก็ได้ ข้าจะรอท่าน”

การผ่าตัดกับเย่จิ่งหลานยังไม่น่าขยะแขยงปานนี้ อย่างน้อยห้องผ่าตัดก็เต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ กลิ่นคาวเลือดเบาลงมาก ตอนนี้ เหมือนกับโรงฆ่าสัตว์โดยสิ้นเชิง แม้ว่านางจะยืนอยู่ที่นี่ แต่กลิ่นคาวเลือดยังคงติดอยู่ในจมูก

จึงรีบแลกมะขามจากมิติมากิน จึงระงับอาการคลื่นไส้ได้บ้าง

ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ศิษย์จำนวนมากจากสำนักต่างๆ ได้รวมตัวกัน และปิดล้อมชายทั้งสองที่เสียชีวิต

อินชิงเสวียนอาเจียนอีก ครั้นแล้วก็ได้ยินเสียงเหน็บแนมจากด้านหลัง “อุ้ย นี่แม่นางอินคนที่เล่นพิณไม่ใช่รึ แค่คนตายสองคน ยังกลัวขนาดนี้ ช่างน่าขายหน้าแทนหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์จริงๆ”