บทที่ 708 เงาคนในกล้องวงจรปิด

เก่อหงยวนเพียงรู้สึกมึนศีรษะ ส่วนคนกระเด็นถอยไปข้างหลัง

มีเสียงดังปัง ล้มหน้าหงาย

เนื่องจากมีคนสองคนเสียชีวิตกะทันหัน ทุกคนจึงอยู่ในความตึงเครียด ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงอู้อี้อยู่ด้านหลัง จึงหันหลังกลับทันที

แทบทุกคนเห็นเก่อหงยวนล้มลงกับพื้น

ใบหน้าของเก่อหงยวนเปลี่ยนเป็นสีแดงจนถึงใบหูทันที

ในไม่ช้านางก็ลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ ใช้แขนข้างหนึ่งวางบนเข่า แล้วเท้าคางบนฝ่ามือ ถลึงตามองและพูดว่า “มองอะไรกัน ข้าขอนั่งพักสักครู่ไม่ได้หรือ”

ขณะที่พูด ผู้อาวุโสสวีก็มาถึงแล้ว

เขาขมวดคิ้วถามว่า “หงยวน เจ้าวิ่งมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

เก่อหงยวนหัวเราะแห้งๆ แล้วพูดว่า “ข้าแค่อยากมาดูเรื่องสนุก แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเหนื่อย ก็เลยนั่งพักอยู่ที่นี่ อาจารย์อาสวี ท่านไม่ต้องสนใจข้า ไปทำธุรกิจของท่านเถอะเจ้าค่ะ!”

อินชิงเสวียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เก่อหงคนนี้มีนิสัยเหมือนเด็ก...

แค่คิดได้ครึ่งหนึ่ง จู่ๆ ก็รู้สึกมีหนามทิ่มที่หลัง

พออินชิงเสวียนหันกลับมา ก็ไม่เห็นว่ามีใครอยู่ในระยะ แต่ความรู้สึกยังคงไม่หายไป ทำให้นางยืนขึ้นด้วยความหนาวสั่นและสยดสยอง

เมื่ออินชิงเสวียนหันกลับมาอีกครั้ง ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่น่ากลัวบนหัว นางเงยหน้าขึ้นทันที

เหมือนเห็นร่างเลือนรางยืนอยู่เหนือหัว ถูกห่อด้วยผ้าสีดำ

อินชิงเสวียนสะดุ้งเฮือก ถอยหลังไปสองก้าวทันที เมื่อนางเงยหน้าขึ้นอีกครั้งคนผู้นั้นก็หายตัวไป

เก่อหงยวนปีนขึ้นไปจากพื้น แล้วเยาะเย้ย “คิดว่าเจ้ากล้าหาญมากเสียอีก เป็นถึงคนในยุทธจักร แต่กลับกลัวผี น่าตลกจริงๆ”

อินชิงเสวียนยังคงมองดูท้องฟ้า

หรือว่าสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นภาพลวงตา?

จากนั้นก็ส่ายศีรษะอีกครั้ง

ตั้งแต่นางแช่ตัวในน้ำพุวิญญาณ ความสามารถในการรับรู้จึงสูงกว่าคนทั่วไปหลายเท่า ดังนั้นไม่น่าเป็นการเข้าใจผิด

ขณะที่กำลังเหม่อ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงสุนัขเห่ามาแต่ไกล

อินชิงเสวียนจำเสียงของไป๋เสวี่ยได้ รีบแลกเปลี่ยนความเร็วของมิติ มุ่งหน้าไปทางด้านหลังตรอกทันที

“ไป๋เสวี่ย”

อินชิงเสวียนได้เห็นเงาสีขาวแล้ว จึงตะโกนขึ้น แต่เห็นไป๋เสวี่ยนั่งอยู่บนพื้น ยกหัวสุนัขตัวใหญ่ขึ้นมองดูท้องฟ้า

อินชิงเสวียนรีบเข้าไปหาไป๋เสวี่ย ก้มหน้าลงถามว่า “ไป๋เสวี่ย เจ้าเห็นอะไรงั้นหรือ”

ไป๋เสวี่ยก้มศีรษะลง ครางหงิงๆ ในลำคอราวกับกำลังตอบอินชิงเสวียน

อินชิงเสวียนเงยหน้าขึ้น ท้องฟ้ายังมืด ไม่มีอะไรเลย

ไป๋เสวี่ยหยุดเห่า เหยียดอุ้งเท้าปุกปุยสองข้างออกมา กอดเอวของอินชิงเสวียนอย่างดีใจ

“สุนัขมาจากไหน มาให้พี่สาวกอดหน่อย”

เก่อหงยวนก็ไล่ตามมาด้วยเช่นกัน

นางเป็นคนดื้อรั้นเอาแต่ใจ ชอบพูดจาเอาแต่ได้ ทั้งนี้เป็นเพราะนางถูกอาจารย์ในสำนักตามใจตั้งแต่เด็ก

แต่ยังคงเป็นห่วงอินชิงเสวียน ถึงอย่างไรนางก็เป็นคนเดียวที่สามารถเล่นพิณได้ แม้ว่าเก่อหงยวนจะไม่ชอบหน้านาง แต่ไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้นางตาย จู่ๆ เห็นอินชิงเสวียนจากไปอย่างกะทันหัน ก็รีบตามมาทันที

นางฝึกฝนวรยุทธ์บนภูเขามาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเห็นสุนัขบ่อยนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสุนัขที่สวยงามดังเช่นไป๋เสวี่ย