บทที่ 709 ข้าจะค่อยๆ แก่เฒ่าไปพร้อมกับเจ้า

อินชิงเสวียนตกใจ กำลังจะเรียกเย่จิ่งอวี้เข้ามาดู แต่คนผู้นั้นก็หายตัวไปแล้ว

หรือว่าตัวเองตาลาย หรือคนใกล้เคียงถูกโจมตีทีละคน จึงเกิดความสงสัยไปเอง?

อินชิงเสวียนเปิดกล้องวงจรปิดดูอีกครั้ง ซึ่งก็มีร่างหนึ่งจริงๆ นางไม่ได้ดูผิด

จากนั้นก็คิดอีกครั้ง บนชายฝั่งเป่ยไห่มียอดฝีมือมากมาย บางทีอาจมีผู้อาวุโสจากยุทธจักรคนอื่นไปลาดตระเวนชายหาด ไม่น่ามีอะไรต้องห่วง

เมื่อเห็นดวงตาหงส์ของเย่จิ่งอวี้หลับลง ราวกับว่าตกอยู่ในภวังค์ อินชิงเสวียนก็ถือโทรศัพท์ปัดเล่นไปมา ไม่นานก็ม่อยหลับไปในที่สุด

เมื่อตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเช้าของวันรุ่งขึ้นแล้ว

เย่จิ่งอวี้นั่งอยู่บนขอบเตียง กำลังเล่นอยู่กับโทรศัพท์มือถือ

ถ้าเขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าของข้าวต้าโจว อินชิงเสวียนคงจะคิดว่าตัวเองได้กลับไปสู่ยุคปัจจุบันแล้ว

“ทำไมถึงตื่นเช้าขนาดนี้”

อินชิงเสวียนหาว พลางมองไปที่เย่จิ่งอวี้

เย่จิ่งอวี้ยืดนิ้วออก เกาสันจมูกของนางเบาๆ

“สายแล้ว ถ้าอยู่ในเมืองหลวง ข้าคงไปประชุมเช้านานแล้ว”

วันธรรมดาเย่จิ่งอวี้มักจะตื่นตอนตีสี่ ถ้าตามเวลาในเมืองหลวง เวลานี้เขาคงไปประชุมได้สองชั่วยามแล้ว

“อาอวี้อยากกลับเมืองหลวงไหม” อินชิงเสวียนถามอีก

เย่จิ่งอวี้ยิ้มอย่างเปิดเผย

“มีเสด็จอาคอยดูแลเมืองหลวง จึงไม่มีอะไรต้องกังวล”

เขาวางโทรศัพท์มือถือลง แล้วพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยน “ตราบใดที่ยังมีราษฎร พวกเขาล้วนเป็นคนของข้า ตราบใดที่สามารถให้ความสงบสุขให้กับราษฎรได้ ข้าอยู่ที่ใด ก็ไม่แตกต่างมากนัก”

เมื่อฟังคำพูดที่ทรงพลังเหล่านี้ หัวใจของอินชิงเสวียนก็เต้นแรง

ต้าโจวได้มีฮ่องเต้ที่ขยันขันแข็งและเอาใจใส่เช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าบ้านเมืองจะไม่เจริญรุ่งเรือง

“ฝ่าบาทพูดถูกแล้ว เป็นหม่อมฉันที่ใจแคบเกินไป”

เย่จิ่งอวี้หยิบเสื้อผ้าขึ้น และสวมให้กับอินชิงเสวียนอย่างระมัดระวัง

“เสวียน‍เอ๋อร์ถ่อมตัวเกินไป หากเจ้าใจแคบ เกรงว่าต้าโจวจะยังตกอยู่ภายใต้ความยากลำบาก ผู้ที่ราษฎรในใต้หล้าควรจะขอบคุณ คือเจ้า ไม่ใช่ข้า! “

อินชิงเสวียนถูกชมจนเขินอายทันที

แม้ว่าช่วงแรกนางจะช่วยเหลือเย่จิ่งอวี้ได้มาก แต่นั่นก็ทำโดยคำนึงถึงประโยชน์ร่วมกัน ไม่ได้ปราศจากความเห็นแก่ตัวอย่างที่เย่จิ่งอวี้พูด

เย่จิ่งอวี้ได้ดึงอินชิงเสวียนขึ้นมาแล้ว เขาหลุบตาลงมองไปที่สตรีตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเขา

“เรื่องที่ข้ารับปากเจ้า จดจำอยู่ในใจเสมอ เมื่อกลับไปยังเมืองหลวง ข้าจะแต่งตั้งให้เสวียน‍เอ๋อร์เป็นฮองเฮา ส่วนคนอื่นข้าจะจัดให้อยู่อย่างเหมาะสม รับประกันว่าพวกนางจะมีชีวิตที่ไร้ความกังวลไปตลอดชีวิต แต่ไม่รู้ว่า เสวียน‍เอ๋อร์จะเต็มใจยอมรับหรือไม่”

หลังจากผ่านอะไรมามากมาย อินชิงเสวียนก็ยอมรับว่าเย่จิ่งอวี้เป็นผู้ชายคนเดียวของชีวิต อีกทั้งชายคนนี้ยังมีอำนาจ รูปร่างหน้าตาก็หล่อเหลา แล้วจะยังไม่ชอบอะไรอีก

นางยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มที่สดใส

“ได้เป็นสตรีที่สูงส่งที่สุดในแผ่นดิน ข้ายังไม่ยอมอะไรอีก”

เมื่อมองดูดวงตาที่ยิ้มแย้มแจ่มใสคู่นั้น เย่จิ่งอวี้ก็อารมณ์ดี อดไม่ได้ที่จะยกอินชิงเสวียนขึ้น และหมุนตัวไปรอบๆ