บทที่ 763 ช่วงชิงโชคลาภ

หลังจากที่ทั้งสองจากไป ร่างสีดำเหมือนผีก็เดินออกมาจากโพรงไม้ เขามองด้านหลังของผู้คุมตราเซี่ยวนิ่งๆ สายตาค่อนข้างซับซ้อน

แต่เพียงชั่วครู่ ดวงตาก็กลับคืนสู่ความดุร้ายและดุดันดังเดิม

ในเวลานี้ อินชิงเสวียนที่ถูกโยนเข้าไปในถ้ำก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน มือยังจับพิณการเวกอยู่ไม่ปล่อย

“เย่จิ่งอวี้อยู่ไหน”

ชายในชุดคลุมสีดำมีหูตาว่องไว เมื่อได้ยินการหายใจที่แตกต่างของอินชิงเสวียน ก็เดินเข้ามาทันที

อินชิงเสวียนคิดในใจ หมายจะเข้าสู่มิติ ดูเหมือนว่าชายผู้นี้จะรู้ความคิดของนาง กำลังภายในที่แข็งกร้าวไร้เหตุผลก็เข้ามาเติมมิติที่คับแคบให้เต็มในทันที

อินชิงเสวียนไม่ได้รับการแจ้งเตือนใดๆ หัวใจชาวาบ ไม่คาดคิดว่าคนผู้นี้จะมีพลังมากขนาดนี้ นอกจากเจ้าสำนักเซี่ยวแล้ว นี่เป็นครั้งที่สองที่อินชิงเสวียนเผชิญหน้ากับคนที่สามารถปิดมิติของนางได้

เมื่อเห็นชายคนนั้นเดินบีบเข้ามาใกล้ทีละก้าว อินชิงเสวียนก็ผงะถอยหลัง แต่ในไม่ช้า นางก็รวบรวมจิตใจให้สงบอีกครั้ง

ความกลัวไม่สามารถแก้ปัญหาได้ และนางก็อยากรู้ว่าดวงตาของเย่จิ่งอวี้และพฤติกรรมที่สูญเสียการควบคุมอย่างกะทันหันนั้น เกี่ยวข้องกับคนผู้นี้หรือไม่

“ข้าไม่รู้”

อินชิงเสวียนปรับท่านั่งของนางให้ตรงตระหง่าน เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ดูจากลักษณะของผู้อาวุโส แล้วดูไม่เหมือนคนตงหลิว ตอนนี้สงครามได้เริ่มต้นขึ้น ผู้อาวุโสควรเข้าร่วมกองกำลังจงหยวน ต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่ง จากนั้นค่อยจัดการบุญคุณความแค้นส่วนตัว หากผู้น้อยอย่างข้าทำอะไรผิดไป ก็ยินดีที่จะถูกผู้อาวุโสลงโทษ”

ชายชุดดำหัวเราะเยาะและพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องคุณธรรมหลักใหญ่กับข้า ข้าแค่อยากตามหาเย่จิ่งอวี้”

เขาเดินไปหาอินชิงเสวียน ก้มหน้ามองแล้วพูดว่า “แม่หนู ถ้าเจ้าเต็มใจบอกข้าว่าเย่จิ่งอวี้อยู่ที่ไหน ข้าจะให้เจ้ากลับไปเดี๋ยวนี้”

อินชิงเสวียนพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “ข้าไม่รู้จริงๆ หลังจากออกจากหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์เราก็แยกทางกันแล้ว แล้วระหว่างผู้อาวุโสกับเย่จิ่งอวี้มีความสัมพันธ์กันเช่นไร”

เมื่อพบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเย่จิ่งอวี้ อินชิงเสวียนก็พาเย่จิ่งอวี้เข้าไปในมิติ แม้ว่าคนผู้นี้จะสามารถควบคุมมิติได้ แต่อินชิงเสวียนเชื่อว่า เขาจะไม่สามารถเปิดมันได้

“เจ้าพูดมากจริงๆ”

ชายชุดดำพูดอย่างเย็นชา หยิบกระพรวนสีเงินอันเล็กออกมาจากแขนเสื้อ แล้วเขย่าอย่างแรงหลายครั้ง

พูดอย่างเย็นชา “ข้ารู้สึกได้ว่าเย่จิ่งอวี้อยู่รอบตัวเจ้า แม้ว่าเจ้าจะผนึกเขาด้วยของวิเศษ ก็ไม่สามารถหยุดกระพรวนเงินของข้าได้”

ภายในมิตินั้น ความดุร้ายในใจของเย่จิ่งอวี้ถูกระงับ สายตาก็กลับมาเป็นปกติ

อินชิงเสวียนไม่ได้เปิดหน้าจอใหญ่ที่เชื่อมต่อกับภายนอกไว้ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก นึกสงสัยว่าทำไมอินชิงเสวียนถึงต้องการพาเขาเข้าไปในมิติ

หลังจากตะโกนหลายครั้งก็เปล่าประโยชน์ เขาก็นั่งอยู่ข้างน้ำพุวิญญาณอีกครั้ง

ขณะที่เขาตกอยู่ในภวังค์ ก็ได้ยินเสียงกระพรวนดังขึ้นในมิติ เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้ว และรู้สึกเจ็บปวดในหัวจางๆ

เย่จิ่งอวี้ลืมตาขึ้นทันที และผุดลุกขึ้นยืน

“ใคร ออกมา”

ในมิตินั้นเงียบงัน ไม่มีคำตอบจากผู้ใด

ในเวลานี้เสียงกระพรวนก็ดังเข้ามาอีกครั้ง

จู่ๆ เย่จิ่งอวี้ก็รู้สึกกระสับกระส่าย รีบนั่งลงที่น้ำพุ

ไอเย็นไหลเข้าสู่ร่างกายตามเท้า จิตใจก็แจ่มใสขึ้นเล็กน้อย

ภายในโพรงไม้

ชายในชุดคลุมสีดำหลับตา กำลังภายในอันทรงพลังของเขากักขังทุกสิ่งรอบตัวเขา สัมผัสลมปราณของเย่จิ่งอวี้อย่างระมัดระวัง

แน่นอนว่าลมปราณที่ปรากฏรางๆ นั้นอยู่ข้างสาวน้อยคนนี้

ขณะที่กำลังจะลืมตา อินชิงเสวียนก็ได้แลกเปลี่ยนพลังและความเร็วของมิติ ซัดฝ่ามือตบชายชุดดำ

แม้ว่านางจะไม่สามารถเข้าไปในมิติได้ แต่นางก็ไม่สามารถนั่งรอความตายอยู่นี่ได้

ชายชุดดำตอบสนองอย่างรวดเร็ว ทันทีที่โบกแขนเสื้อ อินชิงเสวียนก็ถูกโยนออกไป

พลังอันแข็งกร้าวไร้เหตุผลได้กดทับหน้าอกของนาง เหมือนกับค้อนขนาดใหญ่ที่กระแทกหัวใจ อินชิงเสวียนรู้สึกถึงความหวานในลำคอ แล้วพ่นเลือดออกมาเต็มปาก

พลังมิติของนางก็นับว่าเป็นการพลังที่แข็งกร้าวไร้เหตุผลอยู่แล้ว แต่นางไม่สามารถโจมตีแม้แต่ครั้งเดียวได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าชายในชุดคลุมสีดำนั้นแข็งแกร่งเพียงใด