บทที่ 773 อาซือหลานสิ้นใจ

อินชิงเสวียนจึงทำการแลกทักษะห้าสิบห้าสิบ ไม่ว่าอย่างไรวันนี้จะต้องฆ่าตัวหายนะนี่ให้ตาย

เมื่อเห็นอินชิงเสวียนโจมตีตัวเอง อาซือหลานก็ดีใจมาก

ในการรับรู้ของเขา อินชิงเสวียนเป็นผู้ที่อ่อนแอที่สุดท่ามกลางคนเหล่านี้อย่างไม่ต้องสงสัย ตราบใดที่สามารถจัดการนางได้ ก็จะสามารถใช้นางกดดันเจ้าสำนักเซี่ยว เพื่อหนีไปจากที่นี่

จากนั้นก็รีบรวบรวมกำลังภายในไว้ที่ฝ่ามือขวา และพูดเสียงเหยาะแหยะว่า “หากชิงเสวียนยอมฝังร่างไปพร้อมกับข้า ข้าจะยอมตายเพื่อเจ้าในทันที”

เมื่อสิ้นเสียงลง ก็รู้สึกว่ากำลังที่ทรงพลังยิ่งใหญ่โจมตีมาจากฝ่ามือของอินชิงเสวียน อาซือหลานรู้สึกเจ็บหน่วงที่หน้าอก แม้ว่าเขาจะพยายามที่จะอดกลั้นเอาไว้ แต่เลือดสดก็ยังไหลออกมาจากมุมปาก

สีหน้าก็ซีดขาวในทันที

เหตุใดแม้แต่อินชิงเสวียนก็มีศักยภาพมากพอที่จะต่อสู้กับเขาได้ พวกเขาแอบทำกลอุบายอะไรใส่ตัวเองกันแน่?

อินชิงเสวียนก็กระอักเลือดออกมาเต็มปากเช่นกัน ความสามารถทักษะห้าสิบห้าสิบของนางทักษะนี้ เมื่อเจอศัตรูที่มีความแข็งแกร่ง ตัวเองก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น แต่ก็มีข้อเสียเช่นกัน หากศัตรูได้รับความบาดเจ็บอย่างไร นางก็จะได้รับเช่นกัน

แต่ว่าอินชิงเสวียนกลับไม่หวาดกลัว ทักษะได้มาจากมิติ น้ำพุวิญญาณจะสามารถช่วยฟื้นฟูนางได้

“เสวียนเอ๋อร์!”

เมื่อเห็นว่าอินชิงเสวียนได้รับบาดเจ็บ ความโกรธเกรี้ยวของเย่จิ่งอวี้ก็ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เขาโอบอินชิงเสวียนด้วยมือข้างเดียว ม่านตาที่มืดมิดส่องแสงสีแดงจางๆ ออกมา

เขาโบกมือกลางอากาศ เพื่อโยนตัวของอินชิงเสวียนไปอยู่ข้างกายเจ้าสำนักเซี่ยว ฝีเท้าแปลกประหลาดที่อินชิงเสวียนไม่เคยพบเจอมาก่อน ว่องไวราวกับสายฟ้า และคนก็มาอยู่ข้างกายของอาซือหลาน

“สุนัขชั้นต่ำ วันตายของเจ้ามาถึงแล้ว!”

สำหรับเย่จิ่งอวี้แล้ว อาซือหลานยังคงมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง

เขารวบรวมกำลังภายใน เตะคนคนหนึ่งออกไปแล้วโผบินไปที่หน้าประตู เย่จิ่งอวี้กลับเร็วกว่าเขาหนึ่งก้าว เขารวบนิ้วมือคว้ากลางศีรษะของอาซือหลาน

ความเร็วนั้นว่องไวอย่างแท้จริง นิ้วมือวาดภาพติดตาไว้กลางอากาศ แม้แต่เฮ่ออวิ๋นทงที่เป็นยอดฝีมือยังต้องประหลาดใจ

“หรือว่านี่คือการฝึกกำลังภายในของหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์?”

เจ้าสำนักเซี่ยวกลับขมวดหัวคิ้วแน่น เขามองออกว่าเย่จิ่งอวี้ผิดปกติ วรยุทธ์ที่เขาใช้ในตอนนี้ก็ไม่ได้มาจากหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์

อินชิงเสวียนก็ประหลาดใจเช่นกัน เมื่อนึกถึงเรื่องที่เย่จิ่งอวี้นั่งสมาธิอยู่ที่ริมน้ำพุวิญญาณทั้งวัน นางก็ปล่อยวางได้อีกครั้ง

อาซือหลานกลับมีเหงื่อเย็นผุดออกมาทั่วทั้งตัว เพียงแค่การคว้าศีรษะที่เรียบง่าย แต่ทำให้เขารู้สึกถึงความหวาดกลัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จึงตะโกนเสียงดังว่า “อินชิงเสวียน หากข้าตาย กวนเซี่ยวก็ไม่อาจมีชีวิตรอดได้เช่นกัน”

เมื่อได้ยินชื่อของ ‘กวนเซี่ยว’ กระบวนท่าของเย่จิ่งอวี้ก็ชะงักลง อาซือหลานพยายามเพื่อให้ไปถึงหน้าประตู กลับพบว่ามีสองคนยืนอยู่ด้านนอกประตู

ผู้หญิงสวมชุดคลุมดำ อายุราวสามปีกว่าปี แม้มุมดวงตาจะมีร่องรอยของความแก่ชรา แต่กลับไม่ลดทอนความงดงามของใบหน้า

ชายอีกคนหนึ่งเป็นชายผิวดำตัวหนา แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ดูเหมือนกับคนตัดฟืน

ไม่รอให้อาซือหลานได้ตกใจ ผู้หญิงคนนั้นก็ฟาดฝ่ามือใส่ อาซือหลานรับความเจ็บปวดอย่างต่อเนื่อง เมื่อไม่กล้าฝืนทนรับได้อีก เขาก็ถอยหลังกลับไปในห้องโถง

ผู้ชายที่อยู่ถัดจากผู้หญิงคนนั้นก็ยกมือขึ้น และหน้ากากก็หลุดออกจากใบหน้าของเขา เผยให้เห็นใบหน้าที่มีความสมส่วน

เขามองไปที่อาซือหลานด้วยความโกรธเกรี้ยว และพูดเสียงดังว่า “อาซือหลาน กวนเซี่ยวอยู่ที่นี่ เจ้ามีสิ่งใดที่อยากพูดอีกหรือไม่?”