บทที่ 774 ท่วงทีที่สง่างามของผู้แข็งแกร่ง

เจ้าสำนักเซี่ยวหันกลับไปพร้อมฝ่ามือ

ภายใต้ความโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พลังอานุภาพจึงน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

เมื่อสองฝ่ามือปะทะกัน ลมแรงก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาในทันที

อินชิงเสวียนตามมาด้านหลัง และจำได้ว่าเขาคือผู้ที่ลักพาตัวของตัวเองมา

“ผู้อาวุโสเซี่ยว เขานี่แหละ!”

นางตะโกนเสียงดัง แลกทักษะห้าสิบห้าสิบอีกครั้ง และฟาดไปยังด้านหลังของชายชุดดำ

ชายชุดดำถูกกำลังภายในอันมหาศาลของเจ้าสำนักเซี่ยวปะทะจนถอยหลังไปหลายก้าว และหลบจากการโจมตีของอินชิงเสวียนได้อย่างหวุดหวิด

“เจ้าคือใครกันแน่? เหตุใดต้องทำร้ายอวี้เอ๋อร์เช่นนี้ด้วย?”

เจ้าสำนักเซี่ยววางเย่จิ่งอวี้ลง และคุ้มกันเขาไว้ด้านหลังของตัวเอง ดวงตาคู่หนึ่งจ้องไปที่ชายชุดดำ

อินชิงเสวียนฉวยโอกาสนี้มาอยู่ข้างกายเย่จิ่งอวี้

“อาอวี้ ท่านรีบตื่นขึ้นมาสิ!”

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู สายตาของเย่จิ่งอวี้ค่อยๆ ฟื้นสู่ความปกติ

เขาจับมือที่เย็นเล็กน้อยของอินชิงเสวียน และพูดปลอบใจว่า “เสวียนเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว ข้าไม่เป็นไร”

เมื่อเห็นว่าเขายังจำตัวเองได้ อินชิงเสวียนก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกันนั้น เจ้าสำนักเซี่ยวปะทะฝ่ามือกับเขาคนนั้นอีกสองครั้ง

“ในเมื่อกล้าทำเรื่องสกปรกเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่กล้าแสดงตัวตนออกมา ให้ข้าดูหน่อยสิว่าเจ้าเป็นคนต่ำช้าจากที่ใดกัน!”

ชายชุดดำถูกบีบให้ถอยอีกสองก้าว และพูดเยาะเย้ยว่า “ไอ้สุนัขเฒ่า เจ้าไม่คู่ควรกับการได้รู้”

“ยังกล้าพูดจาอวดดี วันนี้ข้าขอดูใบหน้าที่แท้จริงของเจ้าหน่อยสิ”

เจ้าสำนักเซี่ยวฟาดฝ่ามือผ่านไป อากาศราวกับถูกลมของฝ่ามือตัดขาดออกจากกัน และมีการบิดเบือนเล็กน้อย

วิชาฝ่ามือนี้ คือฝ่ามือทลายเสียงที่แข็งแกร่งที่สุดในหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ ด้านในแฝงด้วยเสียงร้องคำราม ซึ่งน่าหวาดกลัวยิ่งนัก

แม้อินชิงเสวียนที่เป็นผู้ชมอยู่ด้านข้าง ก็รู้สึกขวัญผวาจนตัวสั่น

นี่ก็คือท่วงทีที่สง่างามของผู้แข็งแกร่งใช่หรือไม่?

ไม่คิดว่าระดับวรยุทธ์ของเจ้าสำนักเซี่ยวจะสูงส่งถึงขั้นนี้

เหมือนชายผู้นั้นจะรู้ดีว่าฝ่ามือทลายเสียงแข็งแกร่งมากเพียงใด เขาจึงไถลเท้าและลอยตัวออกไปไกลหลายฟุต

“คิดหนีงั้นหรือ ไม่ง่ายเช่นนั้นหรอก”

ดังคำกล่าวว่า พยายามหาแทบตายไม่เจอ พอเลิกหาเลิกสนใจ กลับได้มาง่ายๆ แบบคาดไม่ถึงเสียอย่างนั้น

เมื่อรู้ว่าเขาคือผู้ที่ลงมือกระทำต่อเย่จิ่งอวี้ เจ้าสำนักเซี่ยวจะปล่อยเขาไปได้อย่างไร

เมื่อเห็นว่าเจ้าสำนักเซี่ยวยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งห้าวหาญ สายตาของชายผู้นั้นจึงแสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างอดไม่ได้

ไม่เจอกันเพียงไม่กี่วัน ดูเหมือนว่าวรยุทธ์ของไอ้แก่นี่จะก้าวหน้าขึ้นอย่างมาก

หรือว่า... เป็นตัวเขาเองที่ฝีมือแย่ลง

เขากวาดหางตาไปเห็นนิ้วมือที่ผอมแห้ง ความหวาดกลัวส่องวาบผ่านแววตาของชายชุดดำ เขารอต่อไปไม่ได้แล้ว หากไม่ได้ร่างกายของเย่จิ่งอวี้ อายุของเขาก็จะมอดไหม้ไม่เหลือซาก

ระหว่างที่เหม่อลอย ชายชุดดำก็ถูกเจ้าสำนักเซี่ยวฟาดฝ่ามือมาอีกครั้ง ฝ่ามือลมกระแทกลงบนใบหน้าของเขาราวกับมีดที่แหลมคม ผ้าสีดำที่ใช้ปกคลุมใบหน้าถูกตัดขาดเป็นเสี่ยงๆ

ใบหน้าที่มีแก้มตอบไร้เนื้อหนังมังสา แก้มสองข้างที่ยุบลงไป ผ่านเข้ามาในม่านตาของเจ้าสำนักเซี่ยว

ชายผู้นี้ผอมแห้งอย่างแท้จริง เป็นจริงอย่างที่อินชิงเสวียนพรรณนาไว้ ร่างกายของเขาราวกับโครงกระดูกที่ปีนขึ้นมาจากหลุมฝังศพ ดวงตาสองข้างลึกลง ให้ความรู้สึกประหลาดอย่างอธิบายไม่ได้

เจ้าสำนักเซี่ยวรู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่กลับไม่สามารถเชื่อมโยงใบหน้านี้กับบุคคลในความทรงจำของเขาได้เลย

ผ้าคลุมหน้าของชายชุดดำถูกสลัดทิ้ง ภายในแววตาของเขาแสดงความหวาดกลัว เขาพยายามลุกขึ้นยืนและฟาดฝ่ามือออกไปหลายครั้ง เพื่อบีบให้เจ้าสำนักเซี่ยวถอยออกไป เย่จิ่งอวี้ชักดาบออกมาจากฝักดาบอย่างรวดเร็ว และแทงไปที่คอของเขา

“คิดจะหนีงั้นหรือ ไม่มีทาง”

เสียงคำรามที่น่าเกรงขามดังขึ้นมาพร้อมดาบยาว แต่ยังคงช้ากว่าชายชุดดำไปหนึ่งก้าว

เขาสะบัดชายแขนเสื้อพันรอบตัวดาบ ดาบที่แหลมคมตัดชายแขนเสื้อของเขาขาดวิ่นในทันที เวลาเพียงชั่วพริบตาเดียว ชายผู้นั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา เจ้าสำนักเซี่ยวคิดจะตามไปอีกครั้ง แต่ก็สายไปแล้ว