บทที่ 777 ข้าอยากติดตามท่าน

ฟางรั่วเดินมาถึงชายฝั่ง เสื้อผ้าแนบกับร่างกายเพราะเปียกน้ำ

เย่จิ่งอวี้หันหน้าไปอีกด้านทันที และพูดกับกวนเซี่ยวว่า “ไปกับข้าหน่อยสิ”

กวนเซี่ยวเหลือบมองฟางรั่ว โน้มตัวตอบรับ และเดินตรงไปยังพื้นทรายพร้อมกับเย่จิ่งอวี้

อินชิงเสวียนโยนเสื้อคลุมในมือให้กับฟางรั่ว

“หากเจ้าแข็งตายอยู่ที่นี่ก็คงเปลืองโลงศพแย่เลย ช่วยประหยัดทรัพยากรของต้าโจวสักหน่อยดีกว่านะ!”

ฟางรั่วรับเสื้อคลุมไปคลุมไว้บนไหล่ รู้สึกอบอุ่นขึ้นไม่น้อย

นางเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องไปยังอินชิงเสวียน

“ท่านบอกว่าหากอุดมการณ์ไม่เหมือนกัน ก็อย่ามาคบกันเลย เช่นนั้นเหตุใดจึงมาช่วยข้า?”

อินชิงเสวียนรวบกระโปรงและนั่งลงบนหินโสโครก

พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อาซือหลานตายไปแล้ว เจ้าเป็นเพียงแค่คนที่ทำตามคำสั่งผู้อื่น แม้ยังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่สามารถสร้างเรื่องข่มขู่ข้าและอาอวี้ได้อีกแล้ว”

อินชิงเสวียนพูดถึงเรื่องนี้ นางชะงักเล็กน้อย และหันหน้าไปมองฟางรั่ว

แสงจันทร์สะท้อนบนผิวสีขาวราวกับหยกของนาง แม้จะเยือกเย็นเล็กน้อย แต่ก็ยังสวยงามอย่างไม่อาจเทียบได้

“ข้าช่วยเจ้า เพราะเจ้ายังคงมีสติปัญญาในการตัดสินใจ การสังหารชาวตงหลิวเหล่านั้น ทำให้เจ้าต้องรับความไม่เป็นธรรม”

วันนั้นฟางรั่วกลับมาพร้อมเสื้อผ้าที่ไม่เป็นระเบียบ อินชิงเสวียนจึงเข้าใจในทันที

นางได้สูญเสียวิทยายุทธ์ไปแล้ว สิ่งเดียวที่ยังใช้การได้ก็มีเพียงร่างกายของตัวเอง

ฟางรั่วใช้ออกแรงยิ้มที่มุมปาก และพูดเสียงขรึมว่า “เจียงวูได้ลงนามยุติสงครามกับต้าโจวแล้ว ควรจะร่วมมือกัยกำจัดศัตรู เพียงแค่ร่างกายไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร อีกทั้งข้าไม่ได้สูญเสียสิ่งที่สำคัญไป”

อินชิงเสวียนตบที่ไหล่ของนางเบาๆ

“เจ้าและข้าก็เป็นผู้หญิงเช่นเดียวกัน เจ้ามีความรู้สึกอย่างไร ข้าก็รับรู้ได้เช่นกัน ฟางรั่ว จงใช้ชีวิตให้ดี อย่าได้ทำลายน้ำใจของกวนเซี่ยวเลยนะ”

เหตุผลที่นางยอมยื่นมือเข้ามาช่วย ก็เป็นเพราะฟางรั่วแตกต่างจากจูอวี้เหยียน เพียงแค่สัจธรรมในหัวใจของนาง ก็ไร้หนทางในการรักษา

น้ำเสียงที่อ่อนโยนดังขึ้นข้างหู ฟางรั่วสั่นเทิ้มเล็กน้อย และเงยหน้ามองไปยังอินชิงเสวียน

ใบหน้าของนางยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่เช่นเดิม ดวงตาคู่หนึ่งที่สดใสราวกับสายน้ำ ดูเหมือนมีพลังเวทมนตร์ที่สามารถมองผ่านใจคน

ชั่วพริบตาเดียว ฟางรั่วก็รู้สึกราวกับตัวเองยืนอยู่ด้านหน้าอินชิงเสวียนด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า ไร้ซึ่งความลับแม้แต่นิดเดียว

นางอ้าปากเตรียมจะโต้แย้ง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกเลย

อินชิงเสวียนลุกขึ้นยืน มองท้องทะเลที่กว้างใหญ่แล้วพูดว่า “กลับเมืองหลวงพร้อมเขาเถอะนะ บางทีเส้นทางของพวกเจ้าอาจเต็มไปด้วยความลำบาก แต่ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้”

จู่ๆ ในลำคอของฟางรั่วก็มีร่องรอยแห่งความขมขื่นถาโถมขึ้นมา

นางส่ายหน้าและพูดเสียงเบาว่า “ข้าถูกม้าโทรจันทำลายร่างกายไปแล้ว เกรงว่าชาตินี้คงไม่สามารถมีลูกได้อีก ข้าไม่อยากทำให้กวนเซี่ยวต้องลำบากไปด้วย”

“เจ้าไม่มีความรู้สึกต่อเขาสักนิดเลยหรือ?”

อินชิงเสวียนเลิกตามองและถาม

ฟางรั่วครุ่นคิดอยู่นาน จึงก้มหน้าลงและพูดว่า “ข้าไม่ใช่ต้นไม้ใบหญ้าที่จะไร้ซึ่งความรู้สึก แต่หากความรู้สึกเช่นนี้ไม่ถูกต้องตั้งแต่เริ่มต้น ก็ไม่มีความจำเป็นต้องสานต่อ”

“เช่นนั้นเจ้าต้องการไปที่ใด?”

อินชิงเสวียนถามด้วยความสงสัย

ฟางรั่วครุ่นคิดอีกครั้ง จากนั้นก็พูดอย่างหนักแน่นว่า “ข้าอยากติดตามท่าน อินชิงเสวียน ท่านกล้าให้ข้าอยู่ข้างกายหรือไม่?”

อินชิงเสวียนยิ้มมุมปาก

“วิธีการยั่วยุคงใช้กับข้าไม่ได้ผล เจ้าควรรู้ดีว่าข้าไม่อาจเชื่อใจเจ้าได้”

ฟางรั่วพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “ข้ารู้ดี”