บทที่ 778 ครั้งนี้เจ้าวางใจได้แล้วนะ

อินชิงเสวียนหน้าแดงเล็กน้อย และรีบปรามเขาไว้

“อย่านะเพคะ เจ้าสำนักเฮ่อและคนอื่นๆ ยังคงแอบอยู่ ข้าไม่อยากให้พวกเขาเห็น”

เย่จิ่งอวี้จึงนึกได้ว่า ด้านหลังยังมีผู้อาวุโสสองท่านเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ จึงกระแอมไอเสียงแห้งอย่างอดไม่ได้

“สีพระจันทร์ในค่ำคืนนี้ไม่เลวเลยทีเดียว บทเพลงที่เจ้าร้องเมื่อครู่ก็ไพเราะอย่างมาก ชื่อเพลงคืออะไรงั้นหรือ?”

อินชิงเสวียนขำพรวดออกมา นี่มันอะไรกันเนี่ย?

แต่ปากก็ตอบอย่างจริงจังว่า “บทเพลงนี้มีชื่อว่าใต้ท้องทะเล ผู้ประพันธ์เพลงเขียนให้เพื่อนของเขา เพื่อหวังว่าเพื่อนคนนั้นจะรับรู้ถึงความเป็นห่วงของตัวเองผ่านเสียงเพลง และหวังว่าบทเพลงนี้จะมอบพลังในเขาผ่านความยากลำบากไปได้”

“เช่นนั้นตอนจบเป็นอย่างไร?”

เย่จิ่งอวี้ถามด้วยความประหลาดใจ

อินชิงเสวียนยิ้ม

“ข้าเองก็ไม่รู้เพคะ บางทีเพื่อนของเขาอาจได้รับการรักษาจนหายดีแล้วก็ได้เพคะ”

ตามข้อมูลบนอินเทอร์เน็ต เพลงนี้แต่งขึ้นเพื่อผู้ป่วยโรคซึมเศร้า ซึ่งตรงกับที่ผู้เขียนรู้สึกแบบเดียวกับที่เขา จึงสามารถเขียนเพลงเกี่ยวกับความสิ้นหวังและอาการหายใจลำบากที่รายล้อมไปด้วยความมืดมิด ซึ่งเหมาะกับความรู้สึกเมื่อครู่ของฟางรั่วเป็นพิเศษ

อินชิงเสวียนนึกถึงเพลงนี้ขึ้นมาในทันที ไม่คิดว่าจะมีผลลัพธ์ที่ดี

ถือว่าช่วยสะสมบุญให้แก่เสี่ยวหนานเฟิง การช่วยคนย่อมมีความหมายมากกว่าการฆ่าคน

แต่หากฟางรั่วทำเรื่องชั่วร้ายจนถึงที่สุดเหมือนกับจูอวี้เหยียน อินชิงเสวียนไม่มีทางเสียเวลาคิดเรื่องเหล่านี้แน่นอน

เมื่อคิดได้เช่นนี้ นางก็ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ หันไปมองเย่จิ่งอวี้แล้วถามว่า “พวกเราจะนั่งอยู่ตรงนี้งั้นหรือ?”

“ใช่ ข้าไม่อยากทำลายน้ำใจของผู้อาวุโสเฮ่อ”

“เช่นนั้นเจ้าสำนักเซี่ยวเล่า?”

ท่านผู้เฒ่าได้นำยอดฝีมือของสำนักนำสุนัขออกไปตามหาคนแล้ว

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้นั้นล่อเสือออกจากถ้ำ เขาจึงติดต่อกับเฮ่ออวิ๋นทงและผู้อาวุโสสวีมาด้วย จึงกล้าใช้เย่จิ่งอวี้เป็นเหยื่อล่อ ให้พวกเรารออยู่ที่ริมทะเล

เย่จิ่งอวี้ทำเสียงฮึดฮัดเบาๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร

อินชิงเสวียนแตะที่ปลายจมูกของเขาหนึ่งที ยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านเลิกพูดปากไม่ตรงกับใจได้แล้ว หากท่านไม่ชอบเจ้าสำนักเซี่ยวจริงๆ เหตุใดจึงบอกให้เขาระวังตัวก่อนออกเดินทางด้วยเล่า”

เย่จิ่งอวี้พูดด้วยความปากแข็งว่า “นั่นเป็นเพียงแค่การพูดตามมารยาทเท่านั้น อย่าได้คิดจริงจังเชียวล่ะ”

อินชิงเสวียนส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่าย

“ทั้งคนแก่และคนหนุ่มอย่างท่านทั้งสอง มีนิสัยดื้อรั้นเหมือนกันเสียจริง”

เย่จิ่งอวี้จับนิ้วกระสับกระส่ายวางลงบนริมฝีปากแล้วจูบอย่างอ่อนโยน

“เสวียนเอ๋อร์ก็ไม่ต่างกันหรอกนะ ท่านแม่ให้เจ้ารออยู่ที่สำนัก เหตุใดจึงตามมาด้วย”

อินชิงเสวียนยิ้มอย่างมีเสน่ห์

“เจ้าบื้อ ท่านคิดอย่างไรเล่า”

นางรีบดึงมือกลับมา ยกชายกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งออกไปไกล

เย่จิ่งอวี้รีบวิ่งตามไปในทันที

ทั้งสองไม่ได้ใช้วิชาตัวเบา เพียงแค่เผชิญหน้ากับแสงจันทร์ หัวเราะ และวิ่งเล่นบนชายหาดอย่างไร้ความกังวล

ขณะเดียวกันนั้น จดหมายของอินชิงเสวียนก็ส่งถึงเมืองหลวงในที่สุด

อินจ้งรีบฉีกซองจดหมายออก เมื่อรู้ว่าลูกสาวปลอดภัยดี ความเป็นห่วงตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็ผ่อนคลายลง

อินปู้อวี่รีบแย่งจดหมายไป ปากก็พูดพึมพำว่า “น้องใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง ท่านพ่อเล่ามาสิขอรับ”

อินจ้งดื่มชาแล้วพูดว่า “เจ้าแย่งจดหมายไป จะให้ข้าเล่าอะไรกัน?”

อินปู้อวี่หัวเราะแหะๆ รีบหยิบตะเกียงน้ำมันมาอ่านจดหมายทีละคำ

จากนั้นก็พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “น้องใหญ่บอกว่าทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่แน่ว่าอาจกลับมาก่อนวันฉลองปีใหม่”

อินสิงอวิ๋นรับจดหมายไป และกวาดตามองไปที่ท้ายจดหมาย

“จดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาจากที่ใด?”

พ่อบ้านอ้ำอึ้งเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ผู้ส่งสารไม่ได้บอกขอรับ”

อินปู้อวี่ถามทันทีว่า “มีอะไรผิดปกติงั้นหรือ?”

อินสิงอวิ๋นยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เปล่าหรอก ข้าได้ยินว่ายังมีจดหมายของฝ่าบาทอีกฉบับ ไม่แน่ว่าด้านในอาจมีบันทึกสำคัญอยู่ ข้าจะเอาไปส่งให้ในวังเดี๋ยวนี้เลย”

อินจ้งขานตอบรับ “ก็ดีเหมือนกัน เวลาผ่านมาเกือบสองเดือนแล้ว พวกเขาเพิ่งได้รับจดหมายของชิงเสวียน ฝ่าบาทคงรอจนร้อนใจแย่แล้ว”

อินปู้อวี่ถามด้วยความงุนงงว่า “เหตุใดน้องใหญ่จึงไม่ให้ผู้ส่งสารเข้าไปส่งในวังหลวงเลยเล่า ไม่สะดวกกว่างั้นหรือ?”