บทที่ 810 เจ้าเด็กเปรต

เย่จิ่งหลานรีบไปชายหาด ไม่สนใจสีหน้าของหวังซุ่น

สิบห้านาทีต่อมา ทั้งสองก็มาถึงชายหาด

เมื่อมองดูสิ่งของขนาดใหญ่ที่นอนอยู่บนท่าเรือ โมริตะคาวาสึบาเมะก็อดไม่ได้ที่จะสูดอากาศเย็นๆ เข้าปอด

หากสามารถสร้างเรือขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ การบรรทุกคนหลายร้อยคนก็ไม่ใช่ปัญหา

โชคดีที่เขามาที่เป่ยไห่ หากปล่อยให้พวกเขาสร้างสิ่งนี้ขึ้นมาจริงๆ พวกเขาอาจจะโจมตีเกาะตงหลิวได้ในคราวเดียว

ชาวจงหยวนเหล่านี้ จะมองข้ามง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด

อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ คนที่ต่อเรือเป็นเด็กเปรตนี่ที่อยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ

ไม่คาดคิดว่าเขามีที่อายุยังน้อย จะมีความสามารถเพียงนี้ ถ้าโตขึ้น จะเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งมากอย่างแน่นอน

เมื่อมองไปที่เย่จิ่งหลานซึ่งเป็นผู้คุมงานก่อสร้าง ดวงตาของโมริตะคาวาสึบาเมะก็เป็นประกายเยือกเย็น

เย่จิ่งหลานดูเหมือนจะรู้สึกได้ เขามองย้อนกลับไปก็เห็นพวกเขากำลังช่วยขนของ จึงหันความสนใจไปที่แบบแปลนอีกครั้ง

วันทั้งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว และในชั่วพริบตา พระอาทิตย์ก็เคลื่อนคล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว

เมื่อคิดว่าพรุ่งนี้เป็นตรุษจีน เย่จิ่งหลานก็แจ้งให้ทุกคนเลิกงานเร็ว รอวันตรุษจีนพรุ่งนี้

จากนั้นก็ยืดเส้นยืดสายที่ต้นคอ แล้วลุกขึ้นจากหิน

หลังจากที่วุ่นวายทั้งวัน โมริตะคาวาสึบาเมะรู้แล้วว่าเย่จิ่งหลานเป็นน้องชายของเย่จิ่งอวี้ ก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นอีก

หากเจ้าจับเจ้าเด็กน้อยคนนี้ได้ ก็จะมีไพ่ต่อรองอีกหนึ่งตัวเพื่อควบคุมหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์

เพียงแต่จะต้องทำอย่างไรจึงจะวางแผนอย่างรอบคอบได้ ตอนนี้ตัวตนนี้ยังคงมีประโยชน์อยู่ จึงไม่สามารถเปิดเผยได้อยู่แล้ว

พรุ่งนี้เป็นวันตรุษจีนของชาวจงหยวน ในวันที่ทุกคนเฉลิมฉลองกัน การป้องกันก็จะหละหลวมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อมองดูร่างเล็กๆ ของเย่จิ่งหลาน โมริตะคาวาสึบาเมะก็แสดงรอยยิ้มที่เย็นชา

ในเวลานี้ อินชิงเสวียนรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว

หลังจากวุ่นวายทั้งวัน อาหารที่เตรียมไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ก็พร้อมแล้ว