บทที่ 811 ชื่นชมซึ่งกันและกัน

เจ้าของมือเป็นคุณชายรูปงาม อายุประมาณยี่สิบปีต้นๆ ใบหน้าราวกับหยก และหล่อเหลาอย่างยิ่ง ด้านหลังเขาเป็นเด็กรับใช้อายุสิบห้าสิบหกปี

ทั้งสองหยิบเชือกปมผูกรักขึ้นมาพร้อมกัน คุณชายผู้นั้นผลิยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “สุภาพบุรุษไม่พรากของชอบของผู้ใด ในเมื่อพี่ชายก็ชอบเช่นกัน ข้าจะไปดูอย่างอื่น”

เย่จิ่งอวี้ก็ไม่ชอบเป็นพิเศษ แค่รู้สึกว่าอุตส่าห์ได้ออกมาทั้งที อย่างไรก็ต้องซื้อของเล็กๆ น้อยๆ ให้หญิงสาวบ้าง เพื่อจะได้แสดงถึงความในใจ

ขณะที่กำลังจะปล่อยมือไปเลือกของอย่างอื่น ก็ได้ยินคุณชายผู้นั้นพูดอย่างดีใจ “แม่นางอิน เจ้าก็ออกมาเดินตลาดกลางคืนเหมือนกันงั้นหรือ”

อินชิงเสวียนไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับเฮ่อฉางเฟิงที่นี่ นางพูดด้วยรอยยิ้ม “เป็นคุณชายเฮ่อนี่เอง ข้ากับสามีกำลังจะไปเยี่ยมเจ้าที่โรงเตี๊ยม”

เมื่อเห็นหญิงสาวยิ้มสดใสราวกับดอกไม้ เย่จิ่งอวี้ก็รู้สึกหึงอยู่หน่อยๆ หลังจากได้ยินนางแนะนำเช่นนี้ ก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นมา

เขาประกบมือคำนับแล้วพูดว่า “ที่แท้ผู้นี้คือคุณชายเฮ่อที่ภรรยาข้าเอ่ยถึงมาตลอด ขอคำนับแล้ว”

เฮ่อฉางเฟิงเหลือบมองเย่จิ่งอวี้ แม้ว่าจะเป็นบุรุษเช่นกัน แต่เฮ่อฉางเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะแอบชื่นชมเขาในใจ

คนผู้นี้มีรูปลักษณ์หล่อเหลา ท่วงท่าไม่ธรรมดา เมื่อยืนกับอินชิงเสวียน ดูเหมือนเป็นคู่สรรสวรรค์สร้างอย่างแท้จริง

น่าเสียดาย ที่ตัวเองมาช้าไปหนึ่งก้าว!

ถ้าได้รู้จักแม่นางอินก่อน อาจจะ...

เฮ่อฉางเฟิงตกอยู่ในภวังค์ความคิดชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นก็ก้มลงทักทาย “ข้าน้อยเฮ่อฉางเฟิง ไม่ทราบว่าจะเรียกคุณชายว่าอย่างไร”

“ข้าแซ่เย่ เย่จิ่งอวี้”

จอมยุทธ์สันโดษในยุทธภพเหล่านี้ไม่สนใจถึงดำรงอยู่ของฮ่องเต้ ทั้งยังมีเย่จั้นนั่งอยู่ในเมืองหลวง ผู้ใดก็ไม่คาดคิดว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะปรากฏตัวที่นี่

“ที่แท้ก็พี่เย่”

เฮ่อฉางเฟิงประสานมือคารวะอีกครั้ง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เดิมเป็นข้าที่ควรไปเยี่ยมพวกท่านสองสามีภรรยา พอนึกว่าถึงตรุษจีน ก็เกรงว่าจะไม่สะดวก จึงไม่ได้ไปรบกวน ไม่นึกว่าจะได้มาเจอที่นี่ นับเป็นโชคชะตาครั้งหนึ่ง ไม่ทราบว่าพวกท่านสองสามีภรรยายินดีเป็นเกียรติ ไปดื่มกับข้าสักจอก เพื่อให้ข้าน้อยได้แสดงน้ำใจ”