บทที่ 864 ไป๋เสวี่ยผิดปกติ

“ไป๋เสวี่ย!”

อินชิงเสวียนตกใจ

ช่วงนี้ปล่อยเจ้าสุนัขให้วิ่งอย่างอิสรเสรี แม้ว่ามันจะเตร็ดเตร่ไปทั่ว แต่ก็ไม่เคยกัดใครก่อนเลย และนอกจากพวกเขาสามคนในครอบครัวแล้ว ไป๋เสวี่ยก็ไม่เข้าใกล้คนอื่น เมื่อเห็นจู่ๆ มันกระโจนเข้าใส่ จึงต้องร้องดุ

แขนขาบางๆ ของเฮ่อฉางเฟิงไม่ใหญ่พอที่จะให้ไป๋เสวี่ยขย้ำได้สักคำ

ไป๋เสวี่ยมาถึงเบื้องหน้าของเฮ่อฉางเฟิงแล้ว แต่มันไม่ได้กัดคน หัวสุนัขอันใหญ่โตเอียงมอง ดวงตาสีน้ำตาลคู่โตจ้องมองไปที่เฮ่อฉางเฟิง

เฮ่อฉางเฟิงก็ตกใจ รีบหลบไปข้างหลังทันที

“นี่...สุนัขตัวโตจัง!”

อินชิงเสวียนขมวดคิ้วตะโกนว่า “ไป๋เสวี่ย ไปเล่นที่อื่น อย่าทำให้แขกตกใจกลัว”

ไป๋เสวี่ยไม่ขยับ ยังคงมองไปที่เฮ่อฉางเฟิง ดวงตาของเจ้าสุนัขคล้ายพิศวงงุนงง สูดดมรอบๆ ตัวของเฮ่อฉางเฟิง

แผ่นหลังของเฮ่อฉางเฟิงตั้งตรงทันที ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าไป๋เสวี่ยไม่มีเจตนาที่จะกัดเขา อินชิงเสวียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ยังคงไม่วางใจ จ้องมองไป๋เสวี่ยอย่างใกล้ชิด

ไป๋เสวี่ยเดินไปรอบๆ และดมกลิ่นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหน้าไปเห่าบอกความกับอินชิงเสวียนหลายครั้ง

เสียงเห่าไม่เหมือนจะกัดคน แต่เหมือนกำลังถามว่าคนผู้นี้เป็นใคร

อินชิงเสวียนไม่เข้าใจภาษาสุนัข นางจึงตบหัวใหญ่ๆ ของไป๋เสวี่ยเบาๆ

พูดด้วยสีหน้าอ่อนโยน “ไป๋เสวี่ยเด็กดี ไปเล่นเองก่อนนะ นี่คือแขกของข้า ห้ามเห่าโวยวาย แบบนั้นไร้มารยาท”

ไป๋เสวี่ยเห่าอีกครั้ง แล้วเหลือบมองเฮ่อฉางเฟิง จากนั้นก็เดินจากไป

เฮ่อฉางเฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถามอย่างสงสัย “มันเข้าใจคำพูดของเจ้าด้วยหรือ”

อินชิงเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องง่ายๆ ก็พอจะเข้าใจ สุนัขตัวนี้ถูกอาอวี้เก็บได้ที่เจียงวู มันฉลาดมาก”

เฮ่อฉางเฟิงกล่าวชม “ดูแววตาคู่นั้นฉลาดเฉลียวมาก หายากนักที่จะเห็นสุนัขตัวใหญ่ขนาดนี้”

อินชิงเสวียนพยักหน้ายิ้มๆ