พี่ชายข้างบ้าน 3(2)

“คนสำคัญของไอ้ไฟมัน เสี่ยอย่าได้คิดแตะนะครับ” เพื่อนคนหนึ่งเป็นคนตอบ

“อ่อ เหรอครับ สวัสดีครับตี้ครับ” คนมาใหม่นั่งลงข้างฉันอีกฝั่งแล้วหันมายิ้มให้ คือเฮียไฟนั่งข้างซ้าย เขานั่งข้างขวางี้

“ดาวเหนือค่ะ” เขาทักทายฉันจึงยิ้มกลับไปเป็นมารยาท

“น้องดาวเหนือชอบจัสตินลูกชายเจ้าของร้านทองหรือชอบเสี่ยตี้เจ้าของฟาร์มกุ้งเจ้าพ่อเงินกู้ครับ”

“ไอ้ตินมึงยังจะกวนมันอีก” พี่คนเดิมพูดอีกครั้ง

“กวนตีนอะไร ไอ้ไฟบอกคนสำคัญ ไม่ได้บอกแฟนหรือเมียสักหน่อย อาจจะเป็นน้องสาว เราสองคนมีสิทธิ์จีบนะไอ้ตี้ มึงว่าจริงไหม”

“อืม ถูก ไอ้ตินพูดก็จริง ไอ้ไฟลงนามให้ชัดเจนหน่อย พวกกูจะได้รู้ว่าน้องเขาอยู่ในฐานะอะไร” พี่คนหนึ่งในกลุ่มพูด

“สถานะอะไรพวกมึงไปยุ่งกับมันทำไม มานี่แดก ๆ นาน ๆ รวมตัวกันที” คนที่ชื่อตี้ตัดบททุกอย่าง ขณะที่เฮียไฟนั่งนิ่งทว่าส่งสายตาดุ ๆ ไปให้เพื่อน ๆ เป็นระยะ โดยเฉพาะเพื่อนที่ชื่อจัสติน

จากนั้นงานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นและจบลงอย่างราบรื่น กว่าทุกอย่างจะจบก็ปาไปเที่ยงคืน เฮียไฟจึงขอตัวกลับโดยที่พี่ตี้หรือเสี่ยตี้ขึ้นรถมาด้วย รถจอดในรั้วของบ้านหลังใหญ่ บ้านเขาคนนี้หลังใหญ่มาก ๆ ดูจากขนาดบ้านจัดว่าเป็นคนรวยเลยนะ

“น้องดาวลงไหมครับ” เสี่ยตี้ถาม

“ไม่ต้อง ลงไปเอาของแป๊บเดียว รอเฮียอยู่ในรถนะ” เป็นเฮียไฟที่ตอบและลงจากรถ

เฮียไม่ให้ลงดาวจะลงได้ไง แบตก็หมด นอนรอแล้วกัน

นอนรอไปรอมาคือหลับสนิท รู้สึกตัวตอนที่รถเลี้ยวจอดในบ้านและเฮียดับเครื่อง

“นึกว่าจะนอนต่อ เฮียจะได้อุ้มเข้าบ้าน” เฮียไฟอาจจะพูดแบบนี้เป็นเรื่องปกติ แต่ว่ามันมีผลต่อใจดาวเหนือคนนี้ที่สุด

“ดาวโตแล้ว เฮียอุ้มไม่ได้แล้วค่ะ วันนี้ขอบคุณมากนะคะ” ฉันรีบเปิดประตูลงจากรถ เดินออกจากรั้วบ้านเฮียมาบ้านตัวเองพร้อมกับสั่งหัวใจว่าห้ามรักเฮียไฟมากไปกว่านี้ ห้ามเผลอใจรักพี่ชายข้างบ้านไปมากกว่านี้

เพราะถ้ารักมากกว่านี้ก็จะเจ็บมากกว่าเดิม