พี่ชายข้างบ้าน 5(2)

ครึ่งวันของวันศุกร์หมดไปกับการทำงานบ้านที่เหน็ดเหนื่อย ช่วงนี้แม่ฉันก็จะสบายยาว ๆ และถ้าเรียนจบปวส.ก็คงไม่พ้นฉันได้ทำงานบ้านเหมือนเดิม ใจก็อยากจะเรียนต่อแต่ด้วยเกรงใจเฮียไฟจึงไม่เอาดีกว่า ถ้าฉันเรียนเขาก็จะเป็นคนส่งอีกตามเคย ฉันรับเงินเขามามากมายแล้ว เอาแค่ปวส.ก็พอ

“กินเยอะ ๆ ตัวเล็กหมดแล้ว คนอะไรยิ่งโตยิ่งผอม” แทบจะตักทุกอย่างมาวางตรงหน้าฉัน ชาบูชิคนเยอะเฮียไม่ชอบรอก็เลยชวนฉันเปลี่ยนมาเป็นเอ็มเค

“ไม่หุ่นเพรียวได้ไง หน้าดาวไม่สวยผ่องจนคนหันมองก็ต้องพึ่งพาหุ่นเพรียว ๆ หน่อยสิ ไม่งั้นจะขายออกเหรอ” พูดออกมาไม่อายเค้กที่กินไปเมื่อคืนเลย

“ยังเด็กอยู่จะรีบมีทำไมแฟน เฮียยังไม่มีดาวก็ไม่ต้องมี” เฮียไม่มีแฟนอะจริง แต่เฮียก็ไม่เคยขาดผู้หญิง

“20 บรรลุนิติภาวะแล้วค่ะเฮียไฟ ดาวสามารถมีแฟนได้แล้ว บางคนเขามีแฟนกันตั้งแต่เข้าปวช.1”

“แล้วยังไง พูดแบบนี้มีคนที่ชอบหรือไง” แล้วสายตาไม่พอใจของเฮียไฟก็จ้องมาที่ฉัน

“ดาวก็คนปกติ ก็ต้องมีคนที่ชอบอยู่แล้วสิ”

“เฮียไม่ให้ชอบ ห้ามมีแฟน ตั้งใจเรียนไป อยากเรียนสูงแค่ไหนเรียนไปเลย เฮียส่งเรียนได้ แต่ห้ามมีแฟน”

“…” ฉันเงียบขี้เกียจจะเถียงด้วย เฮียไฟก็ไม่ใช่คนโง่นะ เขาจะรู้บ้างไหมว่าคนที่ฉันชอบคือเขา หรือเพราะเราใกล้กันเกินไปเขาจึงไม่รู้ น่ะ คิดเข้าข้างตัวเองเกินไปอีกแล้วจริง ๆ เฮียเขาแค่เห็นฉันเป็นน้องสาว น้องสาวข้างบ้าน ก็เลยไม่เคยคิดกับฉันเป็นอย่างอื่น

บางทีฉันก็อยากเดินจับมือเฮียในฐานะคนรักนะ ไม่ได้อยากจับเพราะเป็นน้องสาว

แชะ!

“หื้อ ถ่ายทำไมคะ” เหม่ออยู่ดี ๆ ก็ต้องหันมามอง

“สวยดี เฮียชอบ” หมุนหน้าจอโทรศัพท์มาให้ฉันดู เป็นรูปที่ฉันกำลังนั่งเหม่อ มือคีบหมูจ่อที่ปาก มันสวยตรงไหน

ทว่าหัวใจเต้น ตึกตึกตึก ใจเต้นแรงอีกละ ก็เป็นซะแบบนี้ ชอบพูดสองแง่สองง่าม พูดให้ดาวมีความหวังตลอด แล้วดาวจะรักคนอื่นได้ไง

“รีบกินเร็ว เดี๋ยวพาไปซื้อเสื้อผ้า”

“เฮียเพิ่งซื้อให้ดาวเมื่อวันพุธ”

“อันนั้นเสื้อผ้าใส่อยู่บ้าน อันนี้เสื้อผ้าออกงาน”

“ดาวจะออกงานอะไรบ่อย”

“ก็ไปกับเฮียนี่ไง”

“ค่ะ ๆ” ก็เออ ชอบทำให้คิดตลอด พอ ๆ กับดับฝันได้ตลอดเหมือนกัน

จากนั้นเฮียไฟก็จ่ายยาว ๆ หนัก ๆ เขาเป็นคนเลือกเสื้อผ้าให้ฉันด้วยมือของเขา ชุดนี้เข้ากับชุดเฮียที่บ้าน เดี๋ยวชุดนี้ใส่ไปงานบ้านนั้นบ้านนี้ อะไรนักไม่รู้ งานเลี้ยงรัดตัวทำอย่างกับเป็นกำนันเป็นผู้ใหญ่บ้าน

“ดาวเกรงใจ” เป็นประโยคที่ฉันพูดอยู่เสมอเมื่อเฮียไฟจ่ายหนัก ๆ ให้

“เกรงใจอะไร แค่นี้เอง”

“หมดเกือบแสนเฮียบอกแค่นี้เองเหรอคะ” เพราะเฮียไม่ได้ซื้อแค่เสื้อผ้า รองเท้ากระเป๋าเขาก็ซื้อให้ฉันจนครบ เข้าช็อปนั้นออกช็อปนี้ เดินจนฉันเหนื่อย

เฮียไฟยกมือขึ้นมาวางที่หัวฉันแล้วลูบเบา ๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ก็แค่นี้เอง ดีกว่าคนแถวนี้น้อยใจเฮียแล้วซื้อเค้กมากินเป็นปอนด์ ๆ”

“เฮียอะ หนูแค่อยากกินเฉย ๆ ไม่ได้น้อยใจสักหน่อย” มันใช่เรื่องเอามาแซวกันไหม ฉันเองยังตกใจว่ากินเข้าไปได้ยังไงขนาดนั้น

“เหรอครับ”

“ค่ะ ฮะ ฮะ เฮีย!” บ้าบอ หอมแก้มฉันแบบนี้อีกแล้ว “มาหอมแก้มดาวได้ไง บอกกี่ทีแล้วเลิกหอม”

“ทำไมอะ ก็ดาวน่ารัก เฮียอยากหอม เมื่อก่อนก็หอมตลอด”

“แต่ดาวโตแล้วไง ดาวบอกเฮียหลายรอบแล้วว่าหอมไม่ได้”

“ทำไมจะหอมไม่ได้ เมื่อก่อนเฮียก็หอมประจำ”

“โอ๊ย! คนโตเป็นสาวแล้วจะมาหอมกันได้ไง” ฉันดึงผ้าห่มเบาะหลังมาคลุมหน้า หมดคำจะพูดกับเฮียไฟ

แล้วเฮียก็วางมือที่หัวฉันอีกรอบ “หึหึ โตแค่ไหนดาวก็เป็นน้องสาวเฮียเหมือนเดิม”

อืม งี้แหละ แบบนี้เลย จุดไฟและดับไฟเรียบร้อย