พี่ชายข้างบ้าน 6

เราสองคนแวะร้านบิงซูด้วยกัน ร้านนี้เปิดนานแล้วฉันมากับเฮียไฟบ่อย เรียกได้ว่าแทบทุกครั้งที่กลับมาบ้าน ก็อย่างที่รู้กันดีเฮียไฟชอบเอาของกินมาล่อฉัน วันนี้พิเศษหน่อยตรงที่เข้ามาในร้านแล้วเจอกิ๊บกับเฮียฌอห์ณ

“ดาว นั่งด้วยกันไหม” กิ๊บกรีดยิ้มและโบกมือเรียก

ฉันหันไปถามเฮีย “เรานั่งกับพวกเขาไหมคะ”

“เอาสิ” เมื่อเฮียอนุญาตฉันจึงเดินมาที่โต๊ะของกิ๊บ กิ๊บรีบลุกเดินไปนั่งข้างเฮียฌอห์ณ ฉันกับเฮียไฟจึงนั่งข้างกัน

“มึงไปไหนมา” เฮียทั้งสองเอ่ยทักกัน ฉันนั่งดูเมนู

“เฮียกินกับดาวหรือเปล่าคะ” เพราะปกติเขาชอบให้ฉันเลือกและกินกับฉัน เคยสั่งมาคนละอย่าง กินไม่หมด ตั้งแต่นั้นมาเฮียไฟจึงให้ฉันเป็นคนสั่ง

“อืม หนูสั่งเลย เฮียกินกับหนู”

“แต่หนูเลือกไม่ถูกระหว่างช็อกโกแลตกับสตรอว์เบอร์รี”

“เมื่อคืนหนูกินช็อกโกแลตไปแล้วไม่ใช่เหรอ” หมายถึงเค้กที่ฉันกินสินะ แซวไม่เลิกเลย น่าตีจริง ๆ

“งั้นเอาสตรอว์เบอร์รีนะคะ”

“ครับ” ได้คำตอบแล้วฉันก็จดและไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์

กลับมานั่งคุยเล่นกับกิ๊บไปพลาง ๆ กิ๊บดูมีความสุขดีจัง ได้คบกับเฮียฌอห์ณด้วย เมื่อไหร่ฉันกับเฮียไฟจะได้ควงกันในฐานะอื่นบ้างนะ เฮ้อ อิจฉาคนรักกันจังเลย

“ถ่ายรูปคู่ให้หน่อย” บิงซูที่สั่งมาวางที่โต๊ะ ฉันจัดแจงถ่ายรูปอวดเพื่อนในกรุ๊ป ทว่าคำที่เฮียไฟพูดทำให้ฉันที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเงยหน้ามองเฮีย เฮียจึงพูดว่า “ยิ้มดาว”

ร่างกายรีบหันไปยิ้มให้กล้องโดยอัตโนมัติแบบไม่ทันตั้งตัว “ดาวสวยหรือเปล่าคะเฮียฌอห์ณ ดาวไม่ทันได้ตั้งตัวเลย”

“สวยแล้ว” เฮียฌอห์ณตอบพลางยื่นโทรศัพท์คืนมาให้เฮียไฟ ครู่เดียวเฮียไฟก็ส่งรูปที่เพิ่งถ่ายเข้ามาในไลน์ให้ฉัน

“เฮียไฟแค่ทำหน้านิ่ง ๆ ก็หล่อแล้วอะ” เป็นแบบนี้มาตลอด คนหล่อทำยังไงก็หล่อ อิจฉาเบ้าหน้าเฮียไฟ

“หนูก็สวย” คำชมไม่เขินเท่าการที่เฮียเอียงตัวเข้ามาใกล้ ๆ โน้มใบหน้ามาอยู่ในระยะที่แค่เพียงฉันหัน หน้าเราอาจจะสัมผัสกัน ลมหายใจของเฮียเป่ารดผิวหน้าฉัน เราใกล้กันเกินไปแล้ว

ใจดาวสั่นแล้วนะ เฮียไม่ได้อ่อยใช่ไหม

“มึงก็ใกล้น้องเกินไปไอ้ไฟ” ใช่ เห็นด้วยกับเฮียฌอห์ณ ใกล้จนใจดาวหวั่นไหว

“กูก็ใกล้กันแบบนี้ตลอด ดาวเป็นน้องเป็นนุ่งจะทำไม”

โอ๊ย เบื่อคำว่าน้อง อะไรก็น้องตลอด ฮึ๋ย

“เออ ๆ น้องก็น้อง อย่าน้องไม่นุ่งแล้วกัน” เฮียฌอห์ณก็พูดเกินไป น้องไม่นุ่งอะไรทำดาวคิดไปไกลแล้ว

“พูดไปเรื่อย บอกไว้เลยต่อให้โลกนี้เหลือดาวเหนือคนเดียวกูก็ไม่มีทางทำอะไรทั้งนั้น กูแยกแยะได้ อะไรสำคัญอะไรของเล่น” เฮียไฟพูดออกมาด้วยน้ำเสียงชัดเจน

บางทีปล่อยให้ดาวรักเฮียไฟไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่ต้องมาฟังเฮียตอกย้ำมันน่าจะดีกว่าหลายเท่าเลย พอได้ยินแบบนี้บ่อย ๆ ดาวโคตรเจ็บ บิงซูวันนี้ไม่หวานเพราะพนักงานทำผิดสูตรหรือเพราะคำพูดของเฮียไฟทำดาวขมคอ

บ้านหลังน้อยของดาวเหนือ

“อ้าวแม่” ขนของที่เฮียไฟซื้อให้เข้ามาในบ้านฉันก็เอ่ยทักแม่ แม่กำลังแยกผ้าของลูกค้าตามป้ายที่ลูกค้าเขียนชี้แจงมา

แม่กลับมาบ้านมีสองอย่าง ได้จนวงเลิกกับหมดตัว

“หอบหิ้วอะไรมาซะเยอะ”