ตอนที่ 4 โดนเอาแค่นี้ ทำท่าจะเป็นจะตาย!

ทว่าเรื่องแค่นี้ไม่คณามือพิชชา ตอนยังแบเบาะภาลัยแม่ของเธอไปทำงานในกรุงเทพและทิ้งให้เธออยู่กับยาย เด็กหญิงยอดกตัญญูโตมากับยายจึงอาสาช่วยยายทำงานทุกอย่างที่พอทำได้ ต่อมาหลังจากยายเสียชีวิตภาลัยก็ขายบ้านยายแล้วรับเธอมาอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพ การอยู่บ้านเศรษฐีในฐานะลูกคนใช้ทำให้พิชชาไม่ต่างจากคนใช้ เธอช่วยแม่ทำงานทุกอย่าง จะเรียกว่าทำงานทุกอย่างแทนแม่เลยก็ว่าได้ ทำให้ตอนนั้นมาดามบาราร่าแม่ของไบเดนรักและเอ็นดูพิชชาเป็นอย่างมาก

ห้องที่ทั้งรกและฝุ่นเขรอะถูกทำความสะอาดจนเอี่ยมในเวลาต่อมา หลังจากจัดข้าวของให้เข้าที่เข้าทางแล้วก็เหลือพื้นที่ให้พิชชาปูที่นอนเล็กๆ ที่ป้าดาแกเอามาให้พร้อมกับผ้าห่มหยาบๆ และหมอนแข็งๆ ได้พอดี

“ถ้าเสร็จทางนี้แล้วก็อย่ามัวอ้อยอิ่ง อาบน้ำแต่งตัวซะใหม่แล้วก็ขึ้นไปทำความสะอาดห้องคุณไบร์ท”

ป้าดามองพิชชาที่เวลานี้มอมแมมเหมือนลูกหมาวัดตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียด ก่อนจะเบ้ปากใส่แล้วเดินจากไป

หญิงสาวเลือกที่จะไม่ใส่ใจกิริยาท่าทางนั้นของหญิงมากวัย ท่องเสมอว่าเธอมาที่นี่เพื่อไถ่บาปก็ต้องยอมรับชะตากรรม

ลมหายใจโรยแรงถูกผ่อนออกมาอย่างแผ่วเบา แม้จะเหนื่อยและอ่อนแอเต็มทีแต่พิชชาก็ยังฝืนหายใจต่อ เธอจะยังตายตอนนี้ไม่ได้ เพราะถ้าเธอตายไบเดนที่ยังโกรธเป็นไฟอยู่แบบนี้ต้องฆ่าแม่และน้องของเธอแน่

เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว พิชชาจึงเดินกลับขึ้นมาที่ห้องนอนของไบเดนอีกครั้ง คฤหาสน์กลางสวนแห่งนี้ถึงแม้ว่าจะเป็นเสมือนบ้านพักตากอากาศของครอบครัวไบเดน แต่ตอนเด็กๆ พิชชาเคยตามมาดามบาราร่ามาที่นี่อยู่หลายครั้งจึงจำได้แทบทุกมุม คฤหาสน์หลังนี้ตั้งอยู่ในเขตของจังหวัดสระบุรี มีอาณาเขตกว้างกว่า50ไร่ แถมที่ดินในส่วนของสวนด้านหลังคฤหาสน์ยังติดกับธารน้ำตกมาดามบาราร่าจึงชอบมาพักผ่อนที่นี่เป็นประจำ

ตะวันเริ่มบ่ายคล้อย

ขณะทำความสะอาดภายในห้องนอนของไบเดน พิชชาเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง แขนขาสั่น ร่วมกับอาการวิงเวียนศีรษะ กระนั้นเธอก็ยังไม่วางมือจากการทำงานด้วยคิดว่าเป็นเพราะยังไม่ได้กินข้าว

“ทำงานเร็วดีนิ แสดงว่ายังมีแรงเหลือเฟือ จัดอีกสักดอกไหม?”

ไบเดนเดินเข้ามาในห้องนอนแล้วอ้อมมาด้านหลังของพิชชา แน่นอนว่าเขาฉวยโอกาสโอบและจับหน้าอกของเธอหลังสิ้นประโยคนั้น

“ฮึ่ก! คุณไบร์ท ปล่อยพีชนะคะ”

“ไม่ปล่อย ตอนนี้ฉันเริ่มมีอารมณ์อีกแล้ว มาเอากันดีกว่าเสร็จแล้วเธอค่อยไปซักผ้าปูที่นอนทีเดียว”

คนที่สูงร้อยแปดสิบกว่ากอดรัดร่างบางไว้แล้วพยายามจะอุ้มเธอขึ้น

พิชชาตัดสินใจทิ้งไม้กวาดขนไก่ในมือลงพื้นแล้วใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดันร่างยักษ์ออกห่าง เวลานั้นเหมือนเลือกไปเลี้ยงส่วนศีรษะของเธอไม่เพียงพอจึงรู้สึกวูบไปชั่วขณะ แต่เมื่อมีสติก็ออกแรงดันเขาอีก หากคราวนี้พิชชาวูบและหมดสติไปในอ้อมอกแกร่งนั้น!!!

“พีช พีช! อะไรวะ เอะอะๆเป็นลม น่ารำคาญชะมัด”

ชายหนุ่มประคองร่างบางขึ้นมาอุ้มอย่างหัวเสีย แล้วนำเธอไปวางบนเตียงแบบไม่ได้เบามือเท่าไหร่

เกลียดจนนึกอยากให้ตายแต่ก็ยังยอมให้ตายไม่ได้ พิชชาต้องเจ็บปวดทรมานแทนภาลัย เพราะภาลัยจะยิ่งเจ็บปวดเมื่อเห็นพิชชาตกอยู่ในสภาพไม่ต่างจากหมาวัดจนตรอกตัวหนึ่ง

นั่นคือความต้องการของไบเดน!

เขามองแก้มขาวที่กำลังแดงระเรื่ออยู่ครู่หนึ่ง มองอย่างเกลียดชัง! ก่อนจะเดินไปหยิบแจกันที่วางอยู่แล้วดึงดอกไม้ออก

จากนั้น! สิ่งที่เขาทำคือสาดน้ำ!ในแจกันใส่หน้าพิชชาเพื่อหวังให้เธอมีสติขึ้นมาเผชิญความทุกข์ทรมานต่อ

!!!

แต่พิชชากลับไม่ไหวติงสักนิด ยิ่งไปกว่านั้นเวลานี้ตัวเธอร้อนเป็นไฟเพราะไข้ขึ้นสูง

“น้ำธรรมดาไม่รู้สึก สงสัยต้องเอาน้ำเดือดๆ มาราดหน้าสวยๆ ของเธอใช่ไหม ถึงจะรู้สึก!”

ซาตานร้ายในร่างเทพบุตรรูปงามย่างสามขุมเข้าไปใกล้ร่างบางเพื่อข่มเหงเธอซ้ำทั้งๆ ที่เธอไร้ซึ่งสติ มือใหญ่ดึงฉีกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนจนขาดกระดุมหลุดไปคนล่ะทิศคนล่ะทาง ก่อนจะก้มหน้าลงซุกไซ้ตามซอกคอและเนินขาวอวบที่เต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำจากการกระทำของเขา

เวลานั้นไบเดนเริ่มรู้สึกถึงอุณหภูมิในร่างกายของพิชชาที่สูงผิดปกติ

???

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

!!!

แต่ก็ยังดื้อดึงก้มลงซุกร่องอกอวบอั๋นต่อคราวนี้รู้สึกได้ชัดเจนว่าร้อน

!!!