ตอนที่ 6 เมื่อจำเลยหายตัวไป

เวลาต่อมา.…

ชื่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องรับแขก

“ไม่เห็นเลยค่ะคุณป้าดา นางไม่ได้อยู่ในห้องนะคะ”

“อ้าว!แล้วกัน แล้วไปไหน ถ้าตื่นแล้วทำไมไม่เห็นหัวมาช่วยทำงานเลย” ป้าดาหันไปพูดกับชื่นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ก่อนจะโพล่งคำหนึ่งขึ้นมาเพราะนึกอะไรออก

“อ่อ..... ไม่แน่ค่ะ อาจจะแอบขึ้นไปนอนอยู่บนห้องคุณไบร์ท คงเพราะไม่อยากนอนเรือนคนใช้ที่ไม่มีแอร์ เชื้อมันไม่ทิ้งแถวค่ะ ดัดจริต ใฝ่สูง!เหมือนแม่ งั้นเดี๋ยวดิฉันขึ้นไปดูให้เองค่ะ” ว่าแล้วป้าดาก็เดินตรงไปทางบันได

เอมอรหันมาสบตากับน้องชายอย่างเหนื่อยใจ ไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไร ครอบครัวของไบเดนเป็นครอบครัวตัวอย่างที่คนในสังคมต่างอิจฉามาตลอด แต่อาทิตย์ ปิติคุณพ่อของไบเดนผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษและแสนดี ผู้ชายที่รักและยกย่องครอบครัวเหนือสิ่งอื่นใดลับหลังภรรยาและลูกกลับเป็นไปอีกอย่าง

ใครเลยจะคิดว่าเรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้น!ขนาดเธอที่เป็นแค่หลานสาวยังตกใจจนร้องไห้ตอนทราบเรื่อง ไม่แปลกใจหรอกที่มาดามบาราร่าแม่ของไบเดนจะรับไม่ได้จนถึงขั้นฆ่าตัวตาย ผู้หญิงเรารักมาก ไว้ใจมาก ก็ยิ่งเจ็บปวดมาก

“ว้าย!!!คุณหมอ!คุณเอมค่ะ” ป้าดาวิ่งหน้าตั้งลงมาทางบันได ตรงมายังห้องรับแขกพร้อมกับเสียงโวยวายอย่างตกใจ

“คุณหมอ คุณเอม ซวยแล้วค่ะ ซวยแล้ว......ตายไหมไม่รู้ค่ะ ตัวร้อนจี๋เลย ไปดูหน่อยเถอะค่ะเดี๋ยวมันตายใส่บ้านเรา”

เอมอรกับอารัมมีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่

“ทำไมครับเกิดอะไรขึ้น?” อารัมถาม

“ก็อีนังนั้นมันนอนอยู่บนห้องคุณไบร์ทจริงๆค่ะ แต่ตัวร้อนเป็นไฟเลย อิฉันปลุกเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกตัว!”

ด้วยสัญชาตญาณความเป็นหมออารัมไม่รอให้ป้าดาพูดจบ เขารีบวิ่งตรงไปทางบันไดทันทีโดยมีเอมอรและป้าดาตามไปติดๆ

เมื่อเดินผ่านประตูห้องนอนเข้าไปแล้วเห็นสภาพของพิชชา ชายหนุ่มก็รู้สึกสงสารหญิงสาวขึ้นมาจับใจ คนเคยเห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สนิทสนมมากนักหากก็พอรู้ว่านิสัยใจคอแท้จริงเป็นยังไง ไม่รู้ว่าโดนกระทำมาอย่างรุนแรงขนาดไหนตามผิวขาวเนียนจึงมีรอยช้ำเป็นจ้ำไปเกือบทั่วทั้งตัว อีกเสื้อขาดวิ่นเพราะโดนฉีกดีที่ไม่ได้โป้เปลือย นอนขดหายใจรวยระรินกอดตัวเองด้วยความหนาวเหน็บ เห็นอย่างนั้นเขาจึงรีบเข้าไปช่วยเหลือเธอทันที

“นี่!ทำกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!” เอมอรอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นสภาพของพิชชา เธอเร่งฝีเท้าเพื่อเข้าไปช่วยน้องชายที่กำลังเร่งตรวจชีพจรให้เชลยของไบเดน

“ไปครับพี่เอม ต้องรีบพาไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด”

“โอเค ไปๆ รีบไป”

อารัมอุ้มร่างไร้สติขึ้นแล้วพาเธอตรงไปยังรถของเขาที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์กลางสวนพร้อมด้วยเอมอร ก่อนที่ทั้งคู่จะพาพิชชาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลเอกชนที่อารัมทำงานอยู่ ซึ่งโรงพยาบาลแห่งนั้นมีหมออโนทัยแม่ของเอมอรและอารัมเป็นเจ้าของ