ตอนที่ 7 แค่ไม่กี่วันก็เร่เอาหอยไปให้คนอื่นดู!

โรงพยาบาลอโนทัย

ไบเดนเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังห้องพักของพิชชาตามข้อมูลที่พยาบาลสาวแจ้งมาเมื่อสักครู่ เมื่อไปถึงบริเวณหน้าห้องก็เห็นพี่สาวกำลังเดินออกมาจากห้องนั้นพอดี

“พี่เอม!”

“ไบร์ท! มาก็ดีแล้วเรามีเรื่องต้องคุยกัน”

“ไม่มีครับ ในเมื่อพี่เลือกทำแบบนี้ผมก็ไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ ผมจะพาผู้หญิงคนนั้นกลับเดี๋ยวนี้”

“พี่รู้ว่าเธอโกรธ พี่รู้ว่าเธอแค้น แต่ช่วยมีเหตุผลหน่อยได้ไหมไบร์ท เธอรู้ไหมว่าถ้าพี่กับอารัมพาพีชมาโรงพยาบาลช้ากว่านี้อีกแค่นิดเดียว พีชจะไม่มีโอกาสรอดเลย”

“เธอทำเค้ารุนแรงจนมดลูกเค้าอักเสบ แถมยังปล่อยให้เค้านอนเป็นไข้โดยไม่ไยดีจนเค้ามีภาวะติดเชื้อในกระแสเลือด”

“ตั้งใจให้เค้าตายเหรอหรือว่ายังไง โอเค!ถ้าตั้งใจให้เค้าตายเธอเอาเค้ากลับไปได้เลย เรื่องมันจะได้จบ”

“พี่เอม!” ไบเดนมองหน้าพี่สาวอย่างผิดหวังและน้อยใจ

“ทำไม? คิดว่าพี่เข้าข้างคนอื่นไม่เข้าข้างเธออย่างงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่เลยไบร์ท การจากไปของอาผู้หญิงพี่เองก็เจ็บและเสียใจไม่ต่างจากเธอ ใจพี่ก็อยากให้คนผิดรับกรรมไปเหมือนกัน แต่มันต้องไม่ใช่วิธีนี้ไบร์ทบ้านเมืองมีกฎหมายถ้าพีชหรือภาลัยเป็นอะไรขึ้นมา เธอก็จะต้องรับโทษหรือไม่ก็ต้องหนีคดีหัวซุกหัวซุนไปทางโน่นทีทางนี้ที เธอคิดดีแล้วใช่ไหมว่ามันคุ้ม?”

“ไม่คุ้ม!อีผู้หญิงคนนั้นมันจะต้องเจ็บปวดทรมานต่อไปอย่างช้าๆ จนตาย ไม่ใช่ตายง่ายๆแบบนี้”

“งั้นก็ลองตัดสินใจดูว่าจะเอาพิชชาที่กำลังใกล้ตายกลับไปตอนนี้รึเปล่า พี่จะกลับไปทำงานแล้วมีนัดคุยกับลูกความ ทางนี้อารัมจะดูแลจนกว่าพิชชาจะหายดี” พูดจบเอมอรก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองน้องชายอีก

ไบเดนจึงตัดสินใจเปิดประตูห้องเข้าไปด้านใน

คนแรกที่ไบเดนเจอคืออารัมซึ่งยืนอยู่หน้าเตียงคนไข้ สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าได้ยินสิ่งที่พี่สาวคุยกับลูกพี่ลูกน้องทั้งหมดแล้ว

ไบเดนมองหน้าอารัมอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหันไปสนใจจำเลยที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง

“จะให้กลับบ้านได้เมื่อไหร่?”

“รอดูอาการอีกสี่ห้าวัน”